4280 resultaten.
De zin van het leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
673 Ondanks alle leed dat er bestaat
Kan men zinvol in het leven staan
En in alle vertrouwen verdergaan
Wanneer men zich op God verlaat.
De zin van het leven geeft de Heer
Hij heeft ons een toekomst bereid
Een volmaakt leven in eeuwigheid
Zorg en leed bestaan dan niet meer.…
Tussen de buiken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Te vroeg geboren
Was je, je zag
Blauw, je longen
Deels gevuld met
Het water waarin
Je de laatste weken
Veilig gezwommen
Had in je moeders
Warme buik -
Ondanks je acht
Pond moest je
Toch nog de couveuse
In, waar jij je
Verlaten voelde
Van hen die je
Met liefde verwachtten
En die alleen maar
Bij jou wilden zijn -…
Anders dan anderen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
719 Voelde zich eenzaam en verlaten
Omdat hij nu eenmaal anders was
En niet zoals de jongens in zijn klas
Kon er met hen nooit over praten
Voel jij je soms eenzaam en alleen?
God de Heer wil je altijd nabij zijn
Hij weet van jouw verdriet en pijn
En zal er steeds zijn voor iedereen.…
Legionair.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
606 een boog met zwarte pijlen
schittert door mijn doorrookte ogen
ik ben gevallen in de zwarte aarde
en wacht op het naderende lot
dat de verliezer zal ondergaan
als slaaf verkocht of afgemaakt
door de noordelijke barbaren
mijn helm heeft mij verlaten
mijn zwaard achtergebleven
in mijn laatste gevecht
het spookt door mijn hoofd
een…
De Recensent
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.127 En toen hij naauw mij had verlaten
Ging hij bij een der buren praten;
En gaf daar nu wat dapper af,
Op 't geen ik hem te schransen gaf:
De soep kon wel pikanter wezen;
't Gebak was niet genoeg gerezen;
De kippen konden blanker zijn;
De groenten gaarder, en de wijn
Met meer bouquet. De loze vent!
Wie was het toch?…
oude stad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
446 de oude gevels hebben het licht
gereefd een dag geleefd terug
van de uitreis zijn zware zeilen
gestreken neergelaten aan
een verlaten rede
een smalle gracht meert donker af
schemer schommelt op de kade
het spiegelbeeld van een boot
wordt gedragen
over de romp rimpelt water
hier wordt niet meer gewoond
of verhuisd
uit nissen…
Na verloop van tijd
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 , te verstuiven
als duinen, totdat we
verliezen in verdwalen
het lichaam mank gaat
we grond en ogen met
sterfhout behangen
wennen aan vocht uit
verse wonden, wennen
aan de bres in de haag
troosten met snoep
dankwoorden spuien
ten afscheid
onbestemd thuiskomen
bij gebrek aan
ontbreken van
zonder tegenbericht
verlaten…
NU HANGEN ER VLEERMUIZEN
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
848 Ik hou van plaatsen zoals dit oude huis
door mensen verlaten
niet weldoordacht en geleidelijk
maar plotseling
en onverwacht
terwijl de koffiepot nog op tafel
een beker ernaast
in afwachting van
een tweede schenking
en de kastdeuren open
nu hangen vleermuizen aan 't plafond
binnengekropen gras
groeit langs een tafelpoot omhoog…
Altijd het laatste woord
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 Op de vlakte is
Vogelgeluid het enige
Dat hoorbaar is,
Van de vroege ochtend
Tot de late avond in mei
Wordt er uit volle borst
Gezongen - dan stopt het,
Stoffige banden rijden
De verlaten heide op
Er wordt gelost en geladen,
Vogels houden hun mond
In deze ordeverstoring -
Vijftien knallen later
Is het stil, oorverdovend stil…
De einder van rust
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
474 Nader je niet in afstand omdat je bij me bent
hier achter die spiegelwand van de horizon
waar we meanderen in straatrivieren
omdat we aardappelen lenen van een dronken boer
neem ook geen genoegen met jouw toenadering
nu je achter me staat voor het verlaten land
waar we creëren op het gezonken plein
omdat we boeren laten voor beschonken…
Een boulevardje aan zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
523 toevalligerwijs keken
wij gelijk naar elkaar
nog was liefde
niet in zicht maar
je hand streek per
ongeluk langs mijn gezicht
we droomden de avond
op een boulevardje aan zee
flaneerden langs ruiten
de maan namen we mee
alleen wij twee
op het warme zand
speels zongen golven
hun komen aan land
duinen getuigden
ons zijn met elkaar
een verlate…
Ongecoördineerd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
540 misschien moet ik gewoonweg trachten
niet de cirkels op het water te zien uitdijen
maar de steentjes richting diepte volgen
naar donkerder, doffer en onverlichter
dan het zuiverste zwart van onversneden
angstdromen ooit verlaten te worden
ik dan langzaam maar zeker wennen kan
aan de vanzelfsprekendheid van pijn
om ongecoördineerd…
Zintuiglijk vermogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
467 Met ogen wijd open gesperd
Star kijkend en niets zien,
Oren goed open,
Donderend lawaai -
Hoor niets, doof voor alles
Om me heen,
Strek mijn vingers uit,
Stel bloot mijn huid
Om te voelen,
Maar voel niets,
Ik verlaten door alle gevoel,
Voedsel zorgvuldig langs
Mond en tong,
Proef niets
Dan ongevoeligheid -
Neusvleugels…
Jouw stad van toen en jij niet meer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
612 En toch
kijk en loop je nu met mij
En stuur je bijbelteksten die me zeggen
We zien elkaar weer terug
Je bent weer bij me in verhalen
Over heksen met een holle rug
En kleine toverkonijnen
En in de foto van ons samen aan het water
Je bent weer bij me
En eindelijk kan ik nu begrijpen
dat je niet meer bij me bent
maar me toch niet hebt verlaten…
Soms
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
576 Soms fluister ik je naam
midden in de nacht
terwijl ik in bed lig
alsof ik je daarmee
naderbij kan krijgen
dat heb ik ook met Maxima
gedaan
maar die vertikt Willem te
verlaten
wat ik een zwaktebot vind
ik deed het ook met Carice
van Houten
maar die geeft geen sjoege
vindt zichzelf te mooi en
te belangrijk
net als Astrid Joosten
en…
uit mijn schaduw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
707 na zonsopkomst
heb ik mijn schaduw gedragen tot over de grens
en liet hem af en toe even over het randje kijken
naar daar waar mijn rest ooit verblijven zal
hij vertelde mij over het vredig mooi
zodat ik straks met een gerust hart ongemerkt
als de zon op haar hoogste punt is
mijn schaduw in alle rust kan verlaten
gewichtloos laat ik me…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Bronst
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
592 breken in het loof
tot gouden twinkelingen
dansend op een vleugje wind
namiddag leunt zwoel tegen de avond
glooiend rust de heide in haar purperen pracht
tot onverwacht de stilte scheurt
door ‘t burlen van een edelhert
de lokroep troont bronstige hinden
voor de toekomst naderbij
en als het woud in mijmer zwijgt
het zomerlicht de dag verlaat…
De zwerver
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.583 En vóór mij kronkelen de duistre wegen
van ‘t avonddorp, dat daar verlaten ligt.
Is nu de wereld zoveel eeuwen ouder?
Alles lijkt mij zo vreemd en toch bekend.
Ik mis alleen een vriendelijke schouder,
een lichaam, dat mijn lust voelt en herkent.
Ik ben alleen voor gans mijn verder leven,
Er is niets meer dat me aan deze aarde bindt.…
Vluchtig passeren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
444 en zon
in hun herfstig gaan
de wereld vluchtig passeren
alleen ik bleef daar staan
tot een beweging mij riep
in het verstoren van stilte
door een paar ogen met
de soepele gang van geniep
een jagende kat
bracht mij godzijdank
terug naar verbondenheid
met het warme leven
weg was de pijn
van het existentiële
besef totaal verlaten…
Bloemenregen boven Brussel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
588 op de steile weg omhoog
is alles te vinden wat
vastgelegd moet worden:
bloemen tussen grijze
rotsen van graniet
hoge kliffen diepe kloven
in de sporen van de tijd jouw
berichten van liefde en rouw
uit Brussel verlaten stad waar
alles te vinden is wat jij
zwijgend schrijft waar je alles
ziet in de breking van het licht op
de steile…
IK BEN DE HAZEL-NOOT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.055 'k Verlaat me-zelf; 'k lijd aan me-zelven ijle schade.
Ik ben 't aanhoudend maal, in een gesloten kring,
van ene domme, duldeloze, ondankb're made.
Maar raak' de vinger van een kind me, dat me rade:
hij hoort mijn holte; ik luid; ik zing.…
Onnavolgbare verschijning
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
485 Je vage blik helderder dan ooit
Al mijn emoties waren gekooid
Gedoofd en verdord
Mijn levenszender voorgoed gestoord
Alle paden dichtgegroeid en verlaten
Mijn hart een verzameling gaten
Je vult die gaten met je onbegrensde talent
Als ik nu verga heb ik gekend
jouw ontelbare onnavolgbaarheid
die mijn gloeiende hoofd verleidt
te denken in zinderende…
Zwerver
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
565 Eenzaamheid had een te diepe wonde in zijn ziel geslagen
verlaten in zijn droefheid baande hij zich een weg
in het nachtwoud waar hij fantaseerde over erotische dwergen
kabouters hielpen hem met het opruimen
van zijn verpauperde uitgewoonde woning
de huurschuld werd betaald door een stinkrijke mecenas
die begon te kwijlen bij de neurotische…
Ijdele hoop
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
546 wie zijn wij
dat we lopen
huis en haard
verlaten om in
elders een nieuwe
start te maken
eigen licht en
lucht pardoes
vaarwel te zeggen
sleutels weg te leggen
dat wat je bindt
zomaar los te laten
hopen dat de stenen
die je vindt passend
zijn om thuis te komen
in het nieuwe te
gaan wonen op
onbekend terrein
ogen neergeslagen…
Mensdier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 Wat wereld genoemd wordt
ligt hier in volstrekte
verlatenheid voor mij -
Wat carpool heet baadt
in het zonlicht van deze
nieuwe dag -
In het midden prijkt
het kruis dat rood is
van vergeten vruchtbaarheid,
Iets over het midden
een hand vol rubbers
rijkelijk gevuld met
Het witte goud dat
makkelijk een nieuwe
stam verwekken kan -…
Als ik maar weet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
698 Als ik maar weet, dat U mij niet verlaat
En ook altijd bij mij wilt zijn
In vreugde, maar ook in pijn
Wil mij gedenken in Uw wijs beraad.
Als ik maar weet, dat U mij bij wilt staan
In alle omstandigheden en in alle tijden
Dat U Uw aandacht aan mij zult wijden
Mijn God, ik bid U, blijf met mij begaan.
Amen…
Heerser
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 want
als de oude langoor Loazi
op zijn waterbuffel teleurgesteld
de beschaving verlaat
beschrijft hij de potentie van het niets
in raadselachtige teksten
in eigen context overzie ik hier
mijn ongerepte koninkrijk van leegte
een diepe inham aan zee
met een droogvallend kelpveld bij eb
kaal grasland op de schaars begraasde heuvels…
Stille wonderen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
420 ogen gezien
het panoramisch
voorbij trekken van
eindeloze toendra’s
in de kleuren oker
bruin en geel bleven lege
zielen van woestijnen heel
het majestueuze dak
van werelds grootste
bergmassief in contrastheroïek
de zwartblauwe
atmosferische dood die
ruimte ziet in oneindig gebied
samen zijn we opgestaan
hebben de kusten verlaten…
De sfeer van weleer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
666 zij zomerde
met wilde bloemen in
een paradijselijke wei
waar vrijheid kleur
en vormen bloeiden
werd ieder hemels blij
ook zij wist van
de volle oogsten
de rijkdom zo dichtbij
later nog het land
met kale stronken
als verlate herfstpartij
in helder schemeren
deden vorst en gladheid
al even van zich spreken
het…