2600 resultaten.
Paradijs
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.080 De nacht is weer gekomen
Ik hoop van jou te dromen
Over golven van de zee
Die nemen ons beiden mee
Naar wondermooie plaatsen
Maan en sterren weerkaatsen
In het water van diezelfde zee
Als begeleidend Licht voor ons twee
Als doel de Hemelse horizon
Ontzettend mooi als dat eens kon
Daar aangespoeld op een strand
Zijn we in het hemels Paradijs…
arm
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
821 Wij hebben een klein zwembad
Zij hebben een beek met kristal helder water,
waarin je de vissen ziet zwemmen
Wij hebben elektrisch licht in onze tuin
Zij hebben de sterren en de maan
Onze tuin loopt tot de heg van de buurman
Hun tuin loopt tot de horizon
Wij kopen het eten, zij koken het
Wij gebruiken de magnetron
Maar wat zij eten smaakt…
Het laatste woord,
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
542 De dood smeedt een smalle streep
aan de Godse ginder en mijn horizon
en in de morgen verbreekt de dag
zijn zwijgen om de schoonheid te
begeren en wordt levensecht en
krijgen de nederigen het laatste
woord, waarheid is niet te keren,
wordt een levensrecht.
“Tart de toekomst niet, onderga
hem in nederigheid “
Aurelius…
Tom Tom
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.584 Hier lig ik dan een poosje
met mijn kleine wijzerdoosje
omgekanteld in een slootje
tussen kikkers en libellen
kan de vogels in de lucht zien
en de horizon zien hellen
en vanuit mijn Deux-Chevauxtje
zestien koeienpoten tellen
Wijzerdoosje, Wijzerdoosje
waarom liet je mij zieltogen
zie de ruitenwissers wissen
zie het prikkeldraad verbogen…
Mais mais
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
812 in 3 uur
op ontdekkingsreis
rondom ons huis
route zeven fietsend
met behulp van de
inmiddels beruchte
fietsknooppuntenkaart
in en rond Eindhoven
zagen wij moderne
stadswijken met idem huizen
en vele oude boerderijen
aardappelplanten in bloei
hele velden vol paarse distels
maisvelden tot aan de horizon…
Zomers landschap
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
574 Soms voel ik
in het diepere denkwerk
gelikte wonden
dan is de zomerdag
weer vol vrijheid
en ga ik opgelucht
de horizon tegemoet
landschap komt kleurig tot leven
rivieren stromen langs groene oevers
zwaluwen vertellen van zomer
foerageren in de blauwe lucht
maar het zomers landschap
blijft een schilderij
in toevalligheid van tijd…
Sierlijk straalt er zilverlicht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.025 vermijden
die geheimen broeden moet
dwaalt mijn blik naar ver gelegen
speelt de Melkweg ‘ hide and seek ‘
Wil ik aan de nacht ontsnappen
wachtend op het ochtendlicht
dan zal ‘t zilverlicht weer spreken
als ik ’s nachts mijn huiver dicht
Canis Major te aanschouwen, naast Antares, Orion
Betelgeuze siert het luchtruim ver voorbij de horizon…
Mijn stad, jouw stad?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
567 logistiek,
scherp gedrein van tramrails snelt
door de sirene geest van ijle lucht
de linden werpen met een
hoofse neiging in hun kale
kruinen elkaar de zwarte
jassen van de kraaien toe
boven de daken in een
verbale dramatiek schildert
een zilveren vogel zijn pirouettes
heldere witte sjablonen op de
marmeren portieken van de horizon…
Een zee vol gevaren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
494 Een mens
zoekt oneindig zijn horizon na
te staren. Op zoek naar de regen-
boog ondergaat zijn ziel de levens-
cyclus van de zee.…
Zolang de muze wil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
616 Twee tinten grijs,
donker en licht,
vervagende horizon.
Golven breken,
schuim spat uiteen
op blokken basalt.
Het is alsof
de grauwsluier oplost
in nieuwe vergezichten.
Ik leg mijn potlood neer en ook
de oude dichter typt niet meer,
hij blaast uit, dooft de vlam,
rookt een sigaret.…
Oorlogskind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
763 het vreemd dat ik liefde mis
in harten van mensen in ongewis
kon ik er maar iets aan doen
het voelt zo ongewoon
te moeten leven in een droom
die je niet opnieuw beleeft
omdat je tekort leeft
misschien dat er morgen weer vrede is
een kind verliest van de nostalgie
omdat het niet kan besturen
en dan kom het zo gemeen bedrogen uit
geen horizon…
lief lieven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
936 boom
hangt daarvan het fortuin
parelend als gouden appels
aan de takken van liefde
die wij mogen dragen
zoveel jaren al mogen wij
over heuvels en door dalen
met een lach en een traan
de beloofde liefde delen
die ons ook na vandaag
samen sterk doet staan
over de loper van dat verbond
die van lang voorbij verleden
naar onbekend de horizon…
Ambivalente makker
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
835 vernederd door de ongeduldige meute
die niets anders ziet dan eigenbelang
ik heb het gehoord
dat zogenaamde toeval
van mensen die de nacht vervloeken
ze zijn leeg van binnen wanneer ze slapen
ze zijn niet zoals jij bent
niet de tong waarmee jij spreekt
de ogen waarmee je de wereld doorziet
door alles en iedereen heenkijkt
vrijage met de horizon…
Als ringen krimpen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 als ik dat zeg
en verzucht soms
mijn adem op een ruit
zeker, de nieuwe lente
openbaart zich telkens weer
in het voorjaar, of bij toeval
soms nog een andere keer
toch is de piramide onverbiddelijk
de weg versmalt verder naar boven,
ook de overgaven nemen toe in getal
ze gaan over in
momenten van momenten
en liggen dieper achter de horizon…
Mijn leeuwerik?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 hoogtepunt van alle lissen, van
het eerste en het laatste deel als
kleurrijke overstroming, geluid
van de helderste beken, decor
als aangeboren natuur als bruid
waarin hij het ultieme doel bereikt,
hij modelleert het licht, gegrift
in fantasie tot mystieke patronen
die de uithoeken van de nacht bewonen
als de nevel vertrekt wordt de horizon…
Zomerse buien
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
468 lichaamstaal te willen verstaan
aan de overkant van de oevers
alles wat deugd
gaat ten onder
achter wolken verscholen
daalt de hemel
dichterbij vol liefde
de enige vreugde
het prille verlangen
iedere zomer heviger
dit vragen in de taal
niets en leegte, ergernis
vreugde, tranen en verdriet
en dan,
daar achter stilte, gezonken horizon…
Het schip van de geest?
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
499 gestrand,
ontvouwt zich en leeft in mij de angst voor
het onbegrensde wat het ginds betekent voor
mijn zijn, waar kennelijk geen maat op staat,
zodat het hart, mijn binten kraken in het
schuim van tegenlicht, het beloofde land
fixeert, tot aan een stip een boodschap aan
mezelf gesteld, een variabel gegeven wat op
een onbereikbare horizon…
Typerend?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
419 die zich om je vinger draait,
je gebruikt beider handen in
de perceptie van je karakter
een rusteloze signatuur
bespeelt het zachtste dons
naast het reinigende vuur,
waar je niet hoeft in te houden
verlost van alle ethiek, en als
je handen stilvallen, gaan je
zelf gekozen kleuren een eigen
weg, een laatste tint waait over
de horizon…
Volle maan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 vlak meer
maar met veel muien,
we door de duinen,
naar het vogelparadijs,
ik de vogels gehoord die
de hele dag riepen,
we terugliepen door de polder,
het kerkje bezochten,
je huis dat er verwaarloosd
nu uitzag,
je buren hun huis te koop hadden gezet,
toen ik terug kwam in mijn straat weer,
zag ik de volle maan
net boven de horizon…
Zwijgen in de ovt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Het heden heeft een overschot
in plaats van energietekort
kijk maar, het barst van een surplus
Aan wat verleden is, geen prul
maar savoir vivre, rijk en gul
een hervertelling van ons lot
Waar Jupiter de oppergod
diens Saturnalia ten hemel
spreidt met donderend geweld
en bliksems schicht uit het gewelf
Achter een horizon van tijd…
Achter de einder
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
551 schoorvoetend verschuift mijn overzicht naar de horizon
om te zien of daarachter nieuw leven is te ontdekken
natuurlijk blijft het verleden met liefde aan mij trekken of opwekken
om goud te bewaren, niet af te stoten
.…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 De ruimte wordt oneindig
wanneer ik ze volg met mijn ogen, alsof
hun vleugels de hemel openen en telkens weer een opening
scheppen naar stilte, een rust die even diep is als de horizon die hen draagt.
Ik voel een zachte vraag
in hun vertrek: wat is het om werkelijk
te vertrouwen, om niet te weten en toch te gaan?…
De man boven de hemel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
390 Elon kocht de horizon,
liet nachten gloeien
op brandstof van verlangen.
Hij dreef de hemel uiteen
met zilveren schroeven,
zocht in elke ster
een spiegel van zichzelf.
Zijn torens zongen
van winst en snelheid,
hun glazen huid
weerkaatste enkel glans.…
Liever dwaas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 Een ademloos wijde horizon
bevestigt mijn werkelijkheid!…
Tegenpolen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
407 Waar jij de horizon zoekt en de vrijheid verkent,
ben ik de plek waar jij jezelf mag zijn, gewoon ongetemd.…
Eindeloze zee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
335 Woorden van eindeloze zee
strekken zich in kalmte van golven
stille heimwee is ontvankelijk
voor zwijgende taal
in het voorafgaande ligt ontwaken
opstaan uit een diepe rust
plotseling de ogen open
Onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van gelatenheid
je fluistert over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid…
Het broeien van de kim
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
199 Wij sussen de twijfel in een krimp van rust,
terwijl de horizon zich langzaam sluit.
Hoor het verre morren in de buik van de wolk.
Het berekende land ligt bewegingloos te wachten,
gekooid in de stilte voor de vlaag begint.
Geen vogel die nog stijgt, geen blad dat durft te trillen,
het veilige domein houdt star zijn adem in.…
De koers van morgen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
157 Maar kijk naar de horizon, de lucht is nog open.
De kaarten liggen schudbaar op de plank.
Geen grens staat vast, geen toekomst is gegoten,
wij zijn de architecten van de nieuwe klank.
Op Goeree-Overflakkee bouwen we dijken,
niet alleen tegen het water, maar voor elkaar.…
Podcast der contra-antipoden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
170 Ze bestaan nog steeds
kijk om u heen en luister
naar de podcast van infloeënzers
en hun contra-antipoden
winnie the potter & harry poet
en hun queeste naar de bizarre
goudencirkelredenerende
haagse kringentaal hanterende
hermetisch dichte en plenaire
volzinnen prevelende feeks
Niets nieuws onder de volle maan
en de verre horizon?…
Verwondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
74 In het zachte avondlicht wordt
de horizon een grens van goud en schaduw.
Ik ervaar hoe het landschap verzacht onder de schemer,
terwijl de eerste sterren verschijnen en de aarde haar rust weer vindt.…