3011 resultaten.
Het enige wapen?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
428 De kettingwind rukt
aan zijn muze waarin de toonzetting
werd veranderd,
lief en leed zijn geankerd in
een voortschrijdend verhaal,
verslaat de eenzaamheid
tot aan de grenzen
van de moraal of een ander
woord gebruikt als het
hemeldak zich sluit in een
tijdloze melodie, een
kameleon
van geluid, zijn zwijgzame
boreling waarin…
Dat boek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
659 Het einde is daar en sluit het boek.
Loop naar de slaapkamer en ga liggen in bed... ik ben op zoek.
Ik voel je warmte en kruip tegen je aan.
Vertel je zachtjes over dat boek.
Hoe mooi en vrij hun verhaal was, hun bestaan.
Ik zeg: Jij bent mijn grote vis zwemmend in het meer.
Jij bent mij huis met dat witte hek.…
Stille Zaterdag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
644 Met mijn hoofd gebogen
sluit ik mijn betraande ogen
begin ik in mezelf te praten
waarom hebt U mij verlaten?
Toen werd het licht na drie uur nacht
U riep toen uit "Het is volbracht!"
nadien werd ik bevreesd
want U boog het hoofd en gaf de geest.…
Leven En Dood
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
476 Duizenden kristallen sluiten zich aaneen tot een geheel.
De hemel strooit zijn onschuld uit over mijn verdriet
Van wat alleen de hemel als rechtvaardig ziet.
Rozen kleuren het leven tot aan de dood.
Symbolen van hartstocht kleuren de onschuld rood.
De hemel gaat aan de aardse symbolen niet voorbij.…
Gebed
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
616 en fatsoen
Als u zo echt bent als de zonnestralen
en zo concreet als 't groeien van een boom
dan kent u vast de radiokanalen
van 't mensenbrein en schijnt u in mijn droom
Al bent u ver, voorbij de laatste sterren,
als u almachtig bent, maakt dat niet uit
dan kan geen eeuwigheid uw weg versperren
en d'r is geen ruimtegrens die voor u sluit…
Ik ken een meisje
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.241 heeft zij dus nog een vader
Maar ook hij is nu ver weg
Niet omdat hij ver weg wóónt
Maar koos voor een ander leven hier
Het meisje kan toch niet begrijpen
Dat papa's handen eens zo dichtbij
Haar trouwe handjes weg sloegen
En hij dus niet meer is nu, aan haar zij
Zal hij ooit nog wel beseffen
Dat zij moeilijk verder kan
Nog niet af kan sluiten…
Nieuwe Aarde
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
666 Ze hebben ook
geen asielprocedures en zullen ons als broers en zusters,
gifvluchtelingen, arme slachtoffers, in de armen sluiten.
Ze zijn spiritueel en vergevingsgezind. Ze verwijten
ons niet dat wij hun Tante Aarde hebben vermoord.
Ze kennen geen doodstraf, zoals wij die hier onszelf
hebben opgelegd. Het Universum is genadig.…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 de warmte
van de huid ingebed , de tijd houdt me in
z’n greep en wijst mij met zijn adem aan
als ik de merktekens in de spiegels lees
in dat blazoen word ik gerangschikt
naar de archieven van het hart, verwachting
op de schaduwloze getijden die ik naar hartenlust
nog wil berijden, het visioen te vervullen
als het levensnet zich sluit…
De stilte
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.151 Sluit de stilte in uw gaarde,
Wees in haar gelukkig kind:
Al wie ze aan haar schoot vergaarde -
Alle zaligen op aarde
Hebben haar bemind.…
Oudejaarsavond.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
650 't Jaarboek zal straks sluiten
met een Goddelijk signatuur
't zal met Zijn wil besluiten
't geschreven laatste uur
't Was voor ons verborgen
hoe 't boek beschreven werd
't schreef wel elke morgen
voor ons een nieuw complet
We zagen water stromen
op 't kleine nieuwe leven
't mag altijd bij U komen
U hebt het zelf geweven
Ook hebt U…
Gewichtloos?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
459 navelstreng
door te knippen tussen de
geboorte tot op dat moment te
kiezen als de rek eruit lijkt,
de grip niet te verliezen waaraan
ik was gehecht, maar los te
laten in een gewichtloze
ellips, als de maan z’n vaste
baantjes draait als satelliet rond
de moederlijke aarde, verrijkt in
de omwentelingen van de geest
om vrede te sluiten…
Is alles wel liefde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Nog worden we niet vatbaar resistent
voor een gemeenschappelijke ziekte,
toch zet ik de hoop van besmetting als
wapen in, in het verlangen alles op het
spel te zetten op de huid van je gezicht
door elk sproetje in een roos om te zetten
voordat ik vroeg of laat de ogen sluit
een bijdrage aan de jaren vriendschap
in de bittere zinnen…
Rommelzolder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
491 verzamel ik moed
ik neem vuilniszakken mee
ik zie schriften vol verhalen
de grond ligt bezaaid met ongeloof
ik lees eerst een paar regels
een stem in mij waarschuwt
maar ik lijk doof
er is een rommelzolder in mijn huis
ik ben pas klaar als alles is uitgezocht
dus werk ik onverstoorbaar door
tot ik niet meer kan
tot ik de deur weer sluit…
De zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 Dan trekt de zee zich terug
Legt het aangeslagen strand bloot
Het is niet meer wat het was
Besef
Het wordt nooit meer wat het was
Het regent … druppels van verdriet
Ik neem afscheid
Af en toe breekt licht
door de mist heen
nog een paar mooie plekjes
zichtbaar en warm door de zon
Ik ben er en koester ze
2018
De mist wordt hardnekkig
Sluit…
Buitenzorg maart 1942
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
486 staat stil
het kind ziet
een koffertje
in papa’s hand
wat gebeurt er
papa buigt zich
de koffer valt uit
zijn grote hand
hij neemt het kind
in zijn armen
mijn kind mijn kind
fluistert hij papa’s
haren kriebelen
hij omhelst de moeder
van zijn kind
dicht bij elkaar de
kleine tussen hen
ingeklemd papa
Matthijs zwaait zacht
sluit…
Het geheim van de natuur, het wonder van buiten!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
630 Somberheid is mij ook niet vreemd
En dezes vrijdagmorgen was ie ernstig
Het beloofd ook geen fijne dag te worden
'Radio Oranje' gaat weer (s)preken om zeven uur
Want uiteindelijk gebeurt alles, echt alles
In de naam van de Vader des Vaderlands
W.A . zegt ook te balen als een stekker
En M. sluit zich daar charmant bij aan
Doch ik laat mij…
Versteend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 ik droog
behalve als de wind
hard vanuit het westen waait
Ik ben niet thuis
heet niemand welkom
ik zit en kijk
naar ruggen
van mensen onderweg
In een wolk van diesel
stopt een blikken bus
mensen schuiven voorwaarts
door het glas
zie ik hun gezichten
Wanneer de laatste trede
uit geklapperd is
staan alle benen binnen
deuren sluiten…
ELISABETH DE TWEEDE OP DE EERSTE PLAATS MOEDER VAN HAAR KIND
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 geleend
Want het blijft haar kind
Haar lievelingskind Andrew
Noch achter de deuren van het Paleis
Kan je kijken, laat staan, staan
Maar nog meer niet achter de gesloten deuren
Van haar bijna honderdjarige Koninginnemoederhart
Dat hart zit op de goede plaats maar
Dat hart gaat niet meer lang mee
Als zij haar ogen met tevredenheid sluit…
HOMOSEKSUALITEIT NIET LANGER ZONDIG
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
542 Wielie Elhorst komt aan het woord:
“Ik sluit niet uit dat ze op het matje worden geroepen door de internationale leiding
Eerwaarde Dominee Christenstrijder Wielie Elhorst dus naar het front
De aanval is de beste verdediging!…
in de ban van de ring
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
501 soms gelukt het mij
mijn zwijgen op te rekken
dan wel anders uitgedrukt
gedachten binnensmonds
aan elkaar te rijgen om ze
vervolgens in slaap te sussen
en de ziel mij aanspoort
let op, probeer ze niet te wekken
laat ze rusten op een kussen
maar de ogen sluiten
en de lippen te doen verstijven
leidt niet altijd tot waarachtige openbaring…
zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 wereld klein
de mist, grijs is als een weerbare deken
en voel me opgenomen in mijn eigen zijn
dat ik niet ver kan kijken
is soms een waar genot
maakt mijn wereld zelfs overzichtelijk
de ruis van elders komt niet aan bod
ik ben een met wat is
afgemeten in een kleine ronde
al het aards dat thans is verborgen
is geenszins een gemis, het sluit…
David bedankt!
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
746 van hen doe ik het maar:
Bedankt... jij grote steunpilaar
Jij was de redding, jij bent de rots
Op jou blijven we apetrots
We voelen het in hart en nieren
Van Stichting AAP... wij alle dieren
Een laatste poot, een laatste lik
Het ga je goed (sniksnik sniksnik)
Dag aller allerliefste vriend
Een standbeeld heb jij wel verdiend
(Daar sluit…
Herfstwandeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 O zachte stem, dat fluisteren van iets
alsof de herfst het antwoord geeft
oog dat sluit, schijnbaar ziend,
wanneer de ziel een schaduw wordt op zijn eigen muur.
En wie zijn woorden kent, die laat ze rusten,
blikken die voorbijgaan, zonder kijken.…
Slechts één reis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
378 Kom, sluit u aan, maak voort.…
Geboren in licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 het water
rond de aarde en daaromheen
winden met wolken en
het vuur van de zon
het wiel van schoonheid:
de seizoenen
bamboespruiten en bloesems
die allemaal sterven
de fladderende vlucht van de veldleeuwerik
de wonderen van het bos
bevers die de beek verbouwen
een meikever op reis
over mijn been en vliegend
in mijn hand die ik sluit…
De einder en contouren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
399 Zelfs dromen raken hun grens kwijt,
en alles sluit zich zacht... in eigen zicht!…
Het Sterven van het Geluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 Soms sluit ik voor even
het rumoer van de wereld buiten,
dan is er die onrustige kriebel
net onder mijn huid.
Wanneer het lawaai langzaam oplost
en de ruis uiteindelijk stilvalt,
richt mijn aandacht zich
op het sterven van het geluid.
Mijn focus verscherpt
zonder dwang of grens,
waar intentie als licht
mijn hele wezen omvat.…
De knoop
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
365 Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit.
Je hebt me vast,
een prooi en vrijwilliger tegelijk.
Bevrijd op een manier die bindt.
Eén aanraking
en de wereld kantelt.
Je draait rondjes in mijn hoofd
tot de muren hun functie vergeten.
We zouden het rustig aan doen, zei je.…
Veronderstelling
netgedicht
2.5 met 21 stemmen
1.082 In hotelkamers
met gordijnen die niet sluiten
leert hij zwijgen.
Niet uit gehoorzaamheid,
maar omdat stilte
de enige veilige plek is
waar hij kan wonen.
Lichamen die passeren
als etalages,
woorden die blijven hangen
alsof ze thuishoren
in een kinderhoofd.…
Op weg naar Asciano Italië.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
273 OP WEG NAAR ASCIANO
Hoor je de oude vrouwen staan
bij de fontein en zie je de zon
hun gezichten beschilderen met
voorbij vliegende tortelduiven
Het plein is als een schelp gelegd
en waaiert uit tegen de huizen
waarvan de luiken daags sluiten
ik kijk op hen neer vanaf het palazzo
Hoor de oude vrouwen lachen
ze draaien hun rokken in elkaar…