306 resultaten.
WITE MAR
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
188 IJzers krassen bij voortgaan en draaiingen.
Vreugde op de ruime ijsbaan galmt wijd.…
Ach, het is maar een eethoek .....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.933 Mijn kleine koffer op de grote tafel
bedekt de putten en krassen van de tijd
de stoelen, poten nog net niet wankel
staan rustig elke nieuwe dag te begroeten
soms iets scheef, na uitgesproken zinnen
net of er een knipoog volgt, met de zinssnede,
"hout mijn zitting dicht", zelfs de leuning,
anders behoorlijk dwars doet er het zwijgen…
Poeslief.
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.844 heeft
springt hij aanhalig de baas in zijn armen
en spint als een tevreden huiselijke kat
hij laat zich het getroetel overkomen
van de baas die denkt echt baas te zijn
maar dat is hij slechts in zijn dromen
als Felix het knuffelen niet meer veelt
slaat hij zijn nageltjes in mensenvlees
geshockeerd smeert zijn onderdaan jodium
op de krassen…
Gepasseerd
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.635 gedachten
te vaak stokt deze trage gang
daar was het duister en wat was ik toch bang
lees niets van schoonheid of een blij verwachten
Ik zie dat mijn vingers
de dans weer ontdekken
langs lijnen van nu
op het wit van de lach
op het toneel zonder grenzen
nu het weer kan, nu het nog mag
fris ritselt het nieuw geboren blad
zonder scheuren, krassen…
De Grijze Golf
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.455 Oudjes die niet werken voor de kost,
maar leven van uitkeringskassen
vraag je niet om op te krassen,
al vormen zij een kostenpost
in d'onvolprezen welvaartstaat
die niemand iets te wensen laat.…
Inspiratieloos verloren aan de poëzie.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.022 ontluikende vlinder
in een passioneel samenspel van klanken;
wind en emotie zullen mij meedragen
-en hoewel ik al halverwege ben pas ik-
want vier kwartslagen bleken niet genoeg
om te omschrijven wat mijn hart sprak;
en ook al zal ik immer blijven zoeken
naar manieren om perfect te gaan schrijven,
te openen en te dichten, leg ik mij neer
bij de krassen…
- Tot onder de huid -
netgedicht
3.8 met 42 stemmen
619 gedachten,
tot de pigmentcellen dringt het door,
het kleinere alledaagse
versterkt de hardnekkigheid
karakters, komen chaotisch tot leven,
meerstemmig onder de huid gekropen
krassen de huid tot bloedens toe open
vrij makkelijk het minst schadelijke kiezen
doorgaan, verder op de enge smalle weg,
waar wij niet passen en wij niet horen,…
Ik treur om de liefde...
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
642 bloemenharten die zijn vergaan
Ik treur om de liefde die mij heeft belogen
en diepe littekens in mijn hart liet staan
de lente kwam opnieuw, vol nieuw leven
bloesemknoppen sprongen prachtig open
ik had je ook vernieuwde liefde willen geven
bleef vergeefs op jouw wederliefde hopen
maar twijfel en angst kon ik moeilijk verteren
harde krassen…
Halloweennacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 een griezelig gerucht
ze schetteren en schreeuwen
ook de vleermuizen komen eraan
gelijk een bende hongerige spreeuwen
zitten ze achter de bezem van de heksen aan
de zwarte spinnen in hun spinnenwebben
kruipen onrustig en zoeken
naar vliegen en insecten in hun netten
of scheren langs het spinnenrag
om onheil te alarmeren
de zwarte raven krassen…
Introvert landschap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Landschap ontwikkelt zich in een droomcyclus
rivieren kronkelen door eindeloze bossen
waar ruige wolven jagen op klein wild
stilte van wolken schaduwen werpen
kraaien krassen in blonde duinen
zweven meeuwen boven zeemoerassen
de stem van de natuur in een droom herkend
als ratio van nooit vergeten inbeelding
herhalend zichzelf zoals…
Leben nach der Flucht
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
364 Vanmorgen zag hij nog
grond onder de riemen
van zijn nagels, terwijl
haar welving vergleed
onder zijn eeltige handen;
als bevroren beekjes
in het dal, de krassen
van de ruwe randjes
in haar ijskoude huid.
Maar spijt kent hij niet,
-denkend aan de zeeën,
buitelend als een storm-
vogel op de bevrijdende
wind uit tientallen kelen.…
Op `t randje van `t lood
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.092 bevonden
vertekend door `n plots ontstoken verzwegen
Paniek, in huiver, bevroren zonder besluit
op weg om al het klare verstand in te binden
onzeker of `t kwaad haar via mij kon vinden
vluchtend liep haar loodgrijs kristalzuiver uit
`t spijt me, was alles wat ze nog kon biggelen
blauw weerkaatsend, haar woorden ongericht
als kalkmatte krassen…
Door de blode herfst
poëzie
4.0 met 12 stemmen
3.414 Ik heb gedoold door de hei,
Een donker dier zat te krassen,
Overal waar ik 't zei
Waren rode plassen!
Ik ben tot de avond gevlucht
Om het daar te zoeken,
Rood - rood was de ganse lucht
Om mij te vloeken!
Ik heb het de nacht geklaagd,
Alle sterren verbleekten, -
Toen heb ik niet meer gevraagd -
De stilte smeekte!…
Small Bang
gedicht
3.8 met 30 stemmen
11.092 Bij, zag het geschreven, en als echo
zei het zichzelf, bij, bij, maar toen
was de hand alweer verder, gejaagd
door de zweep van het krassen,
het heimwee naar vorm.
Het doet pijn om niet af te zijn
voor wie nergens vandaan komt.…
een oud huis
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.273 doordesemt dit
oude, verlaten huis en besmeurt
het behang met groezelige vlekken
klimop woekert langs de muren,
salpeter kristallen glinsteren,
ze getuigen van lang vergane glorie
langs de kalkstenen zuilen,
met hun trotse kapitelen
het is geen verrassing dat kraaien,
in zwart en slordig verenpak,
hun roestend, scherp geluid
laten krassen…
wanneer een mens
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
648 ieder klein verschil
oude boeken als daklozen, de schreeuw van een kruis
als schaduw
een engel op doorzichtig porselein, nooit bevrijd
ik zie kleine meisjes kruipen uit aangeraakte bladeren, van wat er nog rest
in dode ogen en de waanzin, gebalde vuistjes en dat ene streepje blauwe hemel
vooruitgeworpen en daarna nooit meer
letters krassen…
Nachtzijde
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
679 Nu sterren loom hun licht ontsteken
de maan zich langzaam wassen laat
herkauw ik stof uit stenen breukvlak
waarop het denken krassen maakt
De droom is levensboek en spiegel
Het bed herbergt een duister lot
Waar slaap mijn starre wanen pelt
een weg baant naar een verre God
Verloren in de grot der blinden
gemaakt door Hypnos’ beeldfabriek…
Het is nog te vroeg.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
479 Leegte om zich heen
in leugens te verliezen, de stropers van
de ademloze tijd, krassen namen in de
vers gevallen gruis. Ze likken de
sneeuw uit beide ogen die smelt op
een uitgestoken hand waarop de dag
zich in beweging zet. Waar wacht ik op,
wat houdt me tegen? Het is nog te vroeg.…
Contact
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
553 zoveel jaar gelopen heb
en daarin tekort gekomen ben
En dan plots jouw ogen,
jouw ziel die aan mij trekt
mij roept, mijn weerstand lijkt
te breken, mijn kwetsbaarheid
als open zenuw voelbaar maakt
Wees zacht met mij als ik met jou
laat liefde liefde zijn
en ego’s verdwijnen met de huid
laat onze zielen schuren
zonder al te diepe krassen…
Poetry-slam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
816 Ik zit hier weer te wachten op haar
eindelijk is ze daar en klaar
we stuiven er vandoor, nergens heen
en fuiven in de nacht heel gemeen
zoals bacteriën, virussen en consoorten
die we op muziek niet hoorden
we slaan ze lam, rot en dood
moeten ijlend vluchten op een boot
witte strepen maken golvende krassen
water is nu eenmaal om te wassen…
Kraaienvriend
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
423 je ziet er tamelijk gezond uit
op het geaccrediteerde najaarskerkhof
waar je de zwijgzame geesten bezoekt
een melodieuze kraai fluit je toe
het is niet erg om dom te zijn
geluk komt met de jaren
onze toekomstdromen
zullen voor altijd
bij de zwarte vogels zijn
ze vertellen ons verhalen
van onschatbare waarde
de donkere kraaien krassen…
El Zonius
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
148 *
Beste Elzonius, zoals gezeid
zit hij verscholen mogelijkerwijs
verborgen tussen krassen op een rots
en op een arm of twee, als teken gods
gij zoekt doch vindt hem niet; is hij op reis
met al die andere ware poëten
nomaden van de geest die beter
weten
dan wat men tegenwoordig ziet
als "wijs"
en dag aan dag in rafels redekavelt…
Metoposaurus
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
542 scherpe tanden sterke kaken
en een grote vlakke kop
Bij de wolfsmaan voedt het zich
met vissenbloed en kreeft en maagd
met schorpioenen leeuwenwelpen
zelfs langharige watermannen
een weegschaal evenwel
komt in zijn repertoire niet voor
in de strijd om het bestaan
zijn steenbok ram en stier
de evolutiedans ontsprongen
als krassen…
De zee is mijn aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 Meeuwen krijsen en krassen
hun kreten in de vlucht.
De zee is wassend water.
Zij blust,
loutert,
doorbreekt.
Wolken vatten vlammen,
oranjerood de onblusbare zon.
Al mijn papieren verbleken.
Inktzwarte zonden spoelen weg.
De zee is heilig vuur.
Zij woedt,
verteert,
zegent.
Golven wiegen en stillen nood.…
Zet stil die klokken
gedicht
3.3 met 74 stemmen
50.735 Laat een klein vliegtuig boven 't avondrood
de witte boodschap krassen: Hij is Dood.
Doe crêpepapier om elke duivenkraag
en hul de landmacht in het zwart, vandaag.
Hij was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost,
hij was al mijn verdriet en al mijn troost,
mijn nacht, mijn middag, mijn gesprek, mijn lied,
voor altijd, dacht ik.…
4 landschappen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
825 landschap
de vochtige grond
de dampende aarde
de baarmoeder van een kreet
na de stilte
de nacht als sluier
de maan in de kring
de man erbuiten
verzonken in de dans
van onvergeeflijke woorden
de auto’s op de snelweg
krassen monotoon
de runen in het duister
landschap…
geen geluid meer
hartenkreet
4.2 met 17 stemmen
1.620 is vroeger gekomen
dan verwacht, de linde schudt
haar vocht tegen de ruiten, wij
verzoenen ons even tussen veren
de regen slaat een laatste groet
voor ons beiden en we bereiden
een ontbijt op kaal eiken, de
randen zijn verweerd, het blad
stamt van lang voor ons leven
een raam vergeten te sluiten
de takken grissen naar binnen
het krassen…
Retrospectief
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
656 Aan elastieken draden van onvoltooide
processen, in processies meegetroond
op de bolderwagen van de tijd,
verwoord in gerecyclede patronen,
in neonkleuren, in zuivere willekeur vergeten,
langs de lijnen van een dubbele moraal
waarin oude krassen te diep zijn ingesleten,
maakt rechtlijnigheid plaats voor vicieuze cirkels,
spreekt in kern…
De hoeve
gedicht
4.0 met 5 stemmen
4.273 Mijn houtjes krassen over de gracht.
Op zolder schimmelt het oude stro.
Drinkbakken klapperen aan de muur.
Eén kat woont hier nog en
ik wil naar huis.
Opa ruikt naar pruimtabak
en vertelt over zijn paarden,
lang geleden, op de hoeve. Oma
schilt bergen aardappels, wortels.
Ze zwijgt. Ik lust geen stamppot.…
Wat heeft ze ...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
629 Groot en vragend staren ze melancholiek
en als een zee van rust en stilte,
maar ook zie ik krassen in je ziel.
Als ze van een verte dromen,
die mooie ogen, hier ver vandaan,
zie ik een golf van wanhoop komen
en ook zie ik pijn in je bestaan.
Wat heeft ze mooie ogen.…