885 resultaten.
Schoonheid blijft bestaan
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
520 Doornen van rozenstruik
aureool van geweldloze strijd
doopte druppels bloed.
Onuitgesproken
zoals de noorderwind,
zijn tijd liet glippen.
De ritmiek van dingen
de dood niet te verzwijgen,
van het ongeborene.
Het bloed stuwt de zon
wind verstuift de ballon van glorie
baart vruchten in victorie.…
De dagen dragen nachten
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
714 nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart…
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve verzen neer
de doornen die mijn ziel doorprikken
zijn de witte bloesems van weleer.…
Palmzondag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 gejuicht, met palmen ook de eer gebracht
aan Hem die dienaar is, Hij wordt geprezen
maar niet voor lang, want morgen wordt met kracht
het blij Hosanna al weer afgewezen;
het wordt een ‘kruisig Hem’ dat door de straat zal klinken
maar Jezus weet wat Hem te wachten staat,
en hoe zijn leven in de dood nu gauw zal zinken
en hoe een kroon van doornen…
Paus en pasen
netgedicht
3.4 met 76 stemmen
386 in geschreeuw
gegrom van onmacht
en pure agressie
kwamen de scherpste
kanten van het lang kort
gehouden volk in
erupties naar boven
naar de afleider die
als mikpunt en oorzaak
door de stad werd
gevoerd met een
doornen kroon
en het kruis waar aan
hij later opgehangen is
nog lijken wij humaner
maar in essentie is er
niets veranderd…
stille schreeuw
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
237 Toch groeit er iets verschrikkelijks in mijn borst:
een roos van pijn, doornen die zingen als messen,
bloedend licht dat niemand ziet behalve de doden.…
LOPEN OP WATER EN RIJDEN OP WATER
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
223 Ik rij op diesel
in de invalide-bus
van mijn dochter Giulia
maar gisteren reed
ik met haar ook op water
van Doorn naar Amsterdam terug
zeker 30 centimeter water
en de wind smakte tegen de bus
maar ik hield rug en wagen recht
ik dacht wel aan de Bijbel
Jezus die liep op het water
en de harde wind trotseerde
ik bracht mijn dochter…
Stervende liefde...
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.116 over onze liefde
Elke lichtstraal dooft langzaam uit
Nu sluieren er schaduwen van verdriet
Mijn hart schreeuwt zonder geluid
Het moment van verlatenheid
laat mij verteren door pijn
Nog hoor ik onze liefdeswoorden
dat we voor altijd samen zouden zijn
Nu ligt de weg van eenzaamheid open
Je sterke armen laten mij sterven
Verstrikt in doornen…
ZE ZIJN WEER WEG
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
2.017 Een afgebroken rozenrank prikt
ingehouden woede in haar ogen
en zijn valse doornen in haar hand.
Ze haalt de bedden maar weer af
en dweilt de opgedroogde plas
die, naast de pot beland,
vol afschuw wordt bekeken.
Op de kalender aan de muur
loopt ze het namenlijstje na
‘Moesten wij niet naar een feest,
vandaag over twee weken?’…
het vuur uit luchten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.028 Ik was daar op Golgotha, daar bij
het kruis waar het bloed van die visser
met op zijn hoofd een krans van doornen,
beekjes in het warme zand deed stromen
en nu december mijmert spreekt de kerst
mij nog slechts van verdriet
het vuur uit luchten die het zwart verstuurden
naar hen die smaalden waar pijnen werden
gesmoord in kelen van een dorstig…
levenspad
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.360 Soms denk ik na over mijn bestaan
en dat mijn leventje niet altijd over rozen is gegaan
af en toe kwam ik doorns tegen
op mijn levenspad
en was ik ook wel eens mijn leventje zat
ondanks al die pijn en intens verdriet
zijn er toch nog vele dingen
waar ik nu echt weer van geniet
van gedane fouten in het verleden heb ik spijt
en raak ik sommige…
Tussen de rozen
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.053 kwamen de sterren los van de hemel,
jij dronk zo van mijn huid
dat ik danste door jouw naam
Gestreeld door de zomer
werd ik geheeld door een roos,
de zon en de maan
vlochten onze liefde zo broos
Onder een herfstnacht heb
ik de zachte sterren verloren,
de bloeddruppels op mijn mond
konden jou niet meer bekoren
Ik was een roos met doornen…
gebroken val
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
922 boomgrens
onder de azuren nok
ligt de kroon te lonken
ik ben gewapend met ijsbijl en zuurstoffles
licht speelt met kristal
op een gekreukte kegel van rots
een baken van trots
ik kruipklim op stalen stekels
tegen een graat op
over de wervels van de berg
met blauwe lippen
op bevrozen tenen
een gordel aan de heup
schroef ik een doorn…
Zover liefde reiken kan
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
794 nacht, als een woestenij
mijn jurk – als geboren juk, de draagster -
stuk
Het kraken van oude spijlen
rondom het warme strelen
bekent
zijn gebreken ademloos, door liefde
gekneveld
Het is jouw voetstuk
van vraagtekens naar het onbekende
die jou – in mijn greep
houdt, beneveld
en mij erop struikelen laat
zodra ik de doornen…
Sculpturen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
574 Elke distel, helm of doorn, elke
zandkorrel met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
tegen de eenzaamheid bestand.
Luide stemmen van de meeuwen,
wat stilte uit de lome tonen wekt,
de siddering van hun kelen alle
elementen van de dagen dekt.…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 Elke distel, helm of doorn, elke
korrel zand met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
hun verhaal tegen de eenzaamheid bestand.
Luide stemmen van de meeuwen,
wat stilte uit de lome tonen wekt,
de siddering van hun kelen en alle
cimbalen van de dagen worden opgerekt.…
De Koningsmantel Zelve
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
533 Hij droeg geen rood en scharlaken
nóch purper nóch brokaat,
nee geen rijk versierde mantel,
sleepte langs stoffige weg of straat,
Hij werd mishandeld , gestompt en geslagen
werd met grof geweld beloond,
ópgejaagd langs de grote menigte,
door de soldaten ,
met doornen gekroond,
dát was wat Jezus droeg,
bloed en zweet op Zijn gelaat-
Hij…
Hij kende de mensen van binnen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.196 Hij kende de mensen van binnen
wist wat er was in ons hart
haat en verraad
doornen en spijkers –
toch, niet te geloven
heeft Hij ons liefgehad
Hij kende de mensen van binnen
achter het masker zo arm
lachend uit angst
bijtend uit pijn
van groter te willen
een godje willen
en maar mens te zijn
Hij kende de mensen van binnen
wist dat…
Margraten
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.946 Als je zo'n bange jongen was van toen
die in het gelid moet staan met vlees en bloed
dat je thuis achterliet, en in een heg
voorovervalt, waar je dan hangen moet,
je gezicht vol in de doorns, terwijl je sterft,
dan moeten wij toch even blijven staan
en vragen wie wij zijn, toen, nu, hier, daar.
Daar regent het. Je schuilt.…
nog wil ik schrijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 zoals de hemel zielen verzamelt
aai ik doornen tot kleine
stekeligheden, voor wie me kent
was mijn schrijven de inhalatie
het vermogen dat nu
onbekend mijn krachten remt
het toetsen van mijn vaardigheden
is als smog aanwezig in de
latente geest die alle scherpte
heeft verbannen in de schranderheid
zoals het eens was geweest
moge ik…
Chaos
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
715 Als zwart een gele lijn is
En wit zijn rode stippen
Als rozen vliegen door de lucht
En vogels doornen groeien
Als water niet kabbelend stroomt
Maar koprollen maakt
En bomenwortels dansen
In een sterrennacht die staakt
In welke wereld leef ik dan
Wat is de werkelijkheid
En wil ik die wel hebben
Of wil ik die juist kwijt
Ik wil…
zwarte dwang
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.184 Ik tuimel door een mijnschacht
Gevuld met hete adem
De minnaar die me belaagt
Een gedempte kreet van genot
-Raspend in rood weefsel-
Zwelt in de koele droom
Ik wacht op verlossing
Een bodem van doornen
Een stekeltapijt dat me doorzeeft
Gegons van bloed houdt me uit de slaap
Maakt me moe van waan en ondergaan
Tot ik stuipend onderuitga…
Geruïneerde Baronesse
gedicht
3.2 met 21 stemmen
20.951 .
---------------------------------------
uit: 'Distels en doornen', 1959.…
chimère
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
593 ontken de doornen en de keien.
als een leeg papier wacht aan het eind
de ultieme vrijheid.
als de chimère is gebroken
blijft de vraag onuitgesproken
wie jouw weg met rozen zal plaveien…
Jij, nog steeds mijn liefste.
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.655 Wij lopen op een bed van rozen
voelen beiden de doornen niet,
zijn nog steeds verliefd en blozen
ons verdriet dat zien wij niet.
Wil eindeloos zo lopen
eindeloos met je gaan,
wil op alle liefde hopen
wil altijd naast je staan.…
Land van liefde
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.244 Vlieg op doorschijnende vleugels
naar het verborgen land
dat schittert
voorbij de weemoed
van je hart
Streel niet langer
de halmen
van je verdriet
de doornen
van vergane smart
die je pijnigden
eindeloos bitter
Hunker naar de plaats
waar vreugde zingt
de eeuwigheid danst
sluimerzacht
Wandel door de tuin
waar vogels albasten rozen…
Dromenland
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.018 die droom brengt
En het slaapzand in mijn ogen strooit
Soms is het een goed iemand
Maar soms slecht
Dromen of
Nachtmerries
Dromen zijn
Kleur en fel
Lief en zacht
En zijn je hart
Dan slaap je op rozen
Je hebt je ogen dicht
Maar ziet geen zwart
Nachtmerries zijn
Grijs en dof
Boos en hard
En zijn onrustig
Dan slaap je op doornen…
Roos
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
873 Nog zachter dan een zedig streelgebaar
Ontvouwt de roos haar vurig rode kroon
Haar volle blaad’ren in het ochtendschoon
Dodijnend door een zoele zucht aldaar
De doornen deren niet haar zoete toon
Zo vredig vlammend deze tijd van ‘t jaar
Hier breeduit bloeiend, licht, helder en klaar
Zulk woekerende weelde; ongewoon!…
Poëet en melkboer
gedicht
2.8 met 16 stemmen
21.997 .
--------------------------------------
uit: 'Distels en doornen', 1959.…
ontwaak doornroosje
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
649 ontwaak - doornroosje - ontwaak
wrijf de slaap uit je dorstige ogen
sper ze wijd- wijd open
en zuig naar leven met volle teugen
er is geen prins die je zacht wakker kust
je hoeft geen honderd jaar te slapen
als je de moed hebt kun je nu ontwaken
leg hem maar af die dichte doornen droom
verjaag de moeheid uit je bange handen
geef je over…
Een kerker met gordijnen
hartenkreet
4.4 met 30 stemmen
1.486 Ja rozen hebben doorns.
Dat is geen nieuwigheid.
Toch heb ik ze tot bloedens toe gestreeld.
Het geluid van een rivier nabij.
Een andere maan lacht me toe.
Ik ben moe.
Wil slapen voor ik vrij.
Maar hier voor me ligt een schaar.
Een schaar om mee te knippen.
Ik wist.
Papier tot gordijnen.
Papier verkwist.…