3375 resultaten.
Hoe stik je een zoom
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
968 een soort geleerdheid,
oudere cahiers, het hoofd, je kussen
het ruist zo door de bomen
woorden komen en gaan,
zelfs de foto is al uitgezocht
waar ik het meest op leek
vang jij geen regen meer
voor het in groenland zomert
alles is zo ontzettend echt vandaag,
stilte neemt steeds meer van waarde mee
hoe schrijf je vriend, als naam in zand…
Vers gedolven lucht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 Ontgonnen ontstaan er bronnen
waarmee men tijd en land wil
winnen en oude lagen afgraaft,
gestaag beklimt een kind de
helling waarboven speelse winden
geduldig zand te spinnen staan,
slaan vlinders vleugels uit om
in de zachte schaduw van een
kind een innig lied te zingen
over een gedroomde vlucht,
ongeduldig, ruisen diepe
verlangens…
TURINGWEDSTRIJD (2)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
553 Dat er studenten werden ingehuurd
Om ‘t eerste kaf te scheiden van het koren
Dat kregen we na afloop pas te horen
Het heeft als zand in boxershorts geschuurd
Wij, rijpe dichters, voelden ons gestuurd
Met kluitjes in het riet door junioren
Nog lang niet droog achter hun ezelsoren
Heeft grut ons werk bepoteld en begluurd
Wat weet een melkmuil…
De cactus
poëzie
3.5 met 12 stemmen
5.738 Kaal staat hij voor de blankheid der gordijnen,
verschrompeld in wat kiezel en wat zand
en mist zijn ziel: het alverschroeiend schijnen
der eeuwge zomers van zijn vaderland.…
Introspectie
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
571 terwijl ik op straat verrassend genoeg gegroet
wordt door minzame onbekenden zoals onbekenden
zonder oordeel kunnen zijn en blij met de lente,
zoals ik ooit jaren en jaren geleden als een
eenzame jongen door de bossen dwaalde op zoek
naar herkenningspunten, de schors van een boom
die me opviel, een gevonden veer, betoverend
groen en zacht mos, zand…
“ Mijn zinnen overstegen “ ( 2)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
514 Jutters aan het zand,
hun netten worden mager,
wie de vis, wie de jager?
Ververst z’n branding,
springvloed bruist in lege mok,
de getijden vol.
Uit een vergezicht
laden wolken hun gewicht
in waterkruiken.
Golven schuim vergruisd
als wolven achter schapen,
slapen onbevreesd.…
Luzern
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 mijn liefde en andere beelden
sluimeren
wiegen met bladeren
huiverig voor kilte
wentelen ze in dromen
ik ben in Luzern
op de Kapellbrücke groet ze me
wat woorden
of een foto van water
zand geribd haar lichaam
jij dwaas
schemert haar stem
jij dwaze dichter
bespeler van vonken
en gebroken harten
proost en drink met mij
zo lang de…
Geen vrees
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
582 Woedende wolken
scheuren kleuren
uit een sprookjesboek
terwijl het zand roerloos rust
in aanzwellende zuidenwind
trekken dennen kragen op
weldra barst de toorn los
het land zet zich schrap
verankert de karige boedel
de zachte glooiing biedt ruimte
voor hemelse cascades
en duivels vuurwerk
het gewest kent de kuren en grillen
van…
Golvenlief
hartenkreet
3.8 met 24 stemmen
1.140 Stille wateren golven tegen het zand
ik staar over de rimpels, zongeglanst
trachtend je gezicht te ontdekken
in de rollende baren op het strand
…laten lijnen van schuim de contouren
achter van vergeten en verlaten gedachten
over de kracht van liefde verzonken
als een oud fregat op de bodem van mijn hart.…
Klaas Vaak
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
926 In van die doorwaakte nachten,
woelend van de ene naar de andere kant,
lig je op de slaap te wachten,
op Klaas Vaak met zijn zakje zand.
In van die wakkere nachten,
dat de slaap niet komen wil,
is er geen geluid te horen,
is het overal zo vreselijk stil.…
Dijklichamen*)
gedicht
3.5 met 2 stemmen
3.585 Pak het zand vast, dijklichamen
en houd de zondvloed tegen.
*) De dijkdorpen Heveskes en Oterdum in Noord Groningen moesten verdwijnen om de dijk op te hogen. Alleen het kerkhof op de dijk is gebleven.
----------------------------------------
uit: 'Muziek voor twee vrouwen', 2013.…
Kwatrijn (-)
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
637 In de zandloper verloopt het zand in de
richting van de hand hem plaatst,
we kunnen hem blijven draaien ,
niet de ons aangemeten tijd.
Mijn kleren van herinnering verbleken
aan de waslijn van de tijdse wind, in
dat prisma zie ik alle kleuren breken
opstandig en berouw voor dit ongebluste kind.…
De vrouw in de lange rok
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
609 nu een man loopt met haar mee,
in een zomerzon voor twee,
beiden blootsvoets in het zand,
pakken zij elkanders hand.
door te kijken naar haar haren,
heeft hij haar helpen bewaren,
dat wat leeft onder haar rok.
Nu haalt hij zijn prijzen op...…
de hoge dag
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 zon koestert rode schepjes
in het zand vliegensvlug
gaan berichten omhoog
langs het vliegertouw
licht van behuizing kleine
wolken alles is gereed
draadloos luisteren naar
de hemel
stemmen verdwalen in
een droom vermengd
met geur van zonnebrand
slapers drijven naar een
verste rand maar
de golfslag van warmte
spoelt hen weer…
Gekromde tijd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
535 z’n hart, de binten gekraakt in het schuim
van de golven waar het zand van de wieg
naar het graf de horizon raakt tot het
moment van de eerste dageraad.…
Zeven sprongen in de zee
gedicht
1.0 met 1 stemmen
4.201 Een geul in het zand die om het dons
Van haar kuiten gruist, glimmend brokaat
Zeewater dat hij op haar navel morst
Zijn afdruk bij de hare, finaal
De luchtspiegeling: een strandhuisje
Met een dak oranje zonnevuur
De houtgeur van de zomerstede
Stoffig licht kierend op haar figuur
Zuchtende planken, mousserend vocht
Een…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 Elke distel, helm of doorn, elke
korrel zand met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
hun verhaal tegen de eenzaamheid bestand.
Luide stemmen van de meeuwen,
wat stilte uit de lome tonen wekt,
de siddering van hun kelen en alle
cimbalen van de dagen worden opgerekt.…
In een sprakeloos troosten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 wij lopen in een zon
die zonder woorden schijnt
voelbaar is de diepe pijn
in de koude vingers van je hand
lijken te verdwalen
in de openheid van strand
waar golven onze sporen halen
in het verbreken van de band
wij zijn gaan zitten op het zand
in een sprakeloos troosten
scheren meeuwen sierlijk over
schreeuwend naar het land
zacht…
Aardedonker
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
405 zonder omzien
of omzichtig slaap af te wegen
voor je het weet gaat het richting
categorie
voorbij voordat het goed en wel
en zo goed en zo kwaad als het
gaat, gebundeld
in onbegrijpelijke codewoorden
dan vallen de letters op hun plaats
regel voor regel
vullen de voegen zich met gewicht
vormeloos duister, tussen de korrels
van het zand…
tweeschrift
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
523 ik ben de weg naar niemandsland
het hete zand waar je voeten verbranden
ik ben de vloed de gesel der stranden
ik ben de gekheid de waanzin ten top
ik ben de galg de valbijl de strop
ik ben migraine de kanker en pijn
ik ben de adder het giftig venijn
ik ben de wreedheid de grijns op je lippen
ik ben het schip dat loopt op de klippen
ik ben de…
Fabels?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
523 in de zandloper verloopt het zand in de
richting van de hand hem plaatst,
we kunnen hem blijven draaien,
niet de ons aangemeten tijd.
mijn kleren van herinnering verbleken
aan de waslijn van eigentijdse wind, in
dat prisma zie ik alle kleuren breken
in het kristal van het ongebluste kind.…
De overspelige vrouw (Joh. 8,1-11)
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
597 Maar dan, die vreemde man schrijft in het zand
en tot vandaag weet niemand dit te lezen
maar ieder gaat beslist en met een snelle tred
naar huis, tot enkel nog die man en jij er blijven.
‘Wie zonder zonde is, die werpt de eerste steen,’
En dus ging ieder diep beschaamd maar heen.…
wat moet ik doen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
592 moet ik je meenemen
naar de kuilen van bedrog
je met zand overdekken
of je opsluiten in een hok
en steeds gaan kijken
of je nog in leven bent?…
De danser op de kade
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.425 Dagelijks denk ik aan de man
hier in de buurt die als de brug geopend was
wild begon te dansen
langs de Kosterverlorenvaart
en met zijn dans de schepen begeleidde
die zand naar IJburg brachten
hij sliep in een verloren hoekje
naast het skatepark en het hondenveld
in de beschutting van een elektriciteitshuisje
onder een struik en zijn matras…
Jouw mysterieus bestaan
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
505 achteloos woel ik het zand
wil de kleuren vragen welke
voeten zij ooit hebben gedragen
in de losheid van de wind
opent glimlach donkere ogen
met een heldere herkenningsblik
traditioneel zijn woorden al geteld
maar met het lichte loken
komt er weer spanning in het veld
cultuurgebaren wijzen wegen
die voor mij onzichtbaar zijn
voel handen…
mijn schepping van het Wad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
453 hoe groot de zee ook moge zijn
in mijn schepping is ze toch de kleine
trog in mijn waterige hand, ze herbeleeft
het kruien van ijs en het schreien van de regen
ik leerde haar kennen met kleine stapjes
in de bruid van het zand - de bruidegom
van mijn Wad - het feest der occulte bewegingen
lifte mee op het deinen van haar wang
eens zag ik…
vijftig jaren goud
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
743 vijftig jaar elkaar delen
in het lief en het leed
als je het gewoon zo zegt
klinkt het als een eeuwigheid
vijftig jaar elkaar meevoelen
in het zoet en het zuur
als je nu omziet en terugkijkt
was het een handvol seconden
vijftig jaar elkaar ervaren
het is als korreltjes zand
die gestold in mooie momenten
zich vormen tot een goede film…
Te koud om weg te gaan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
772 Hij dacht daar drijven woorden
Op het water die niemand voelt
Ze gaan kopje onder dacht zij
Golven bedekken koude taal
Dacht zij er is hier niemand nog
We wandelen alleen
Langs rechte lijnen
Hij dacht wat als we nog een keer
De kronkelpaden nemen
Bij de zoute druppels op het zand waar zij dacht
Hij dacht nooit meer aan die dag
Toen ze binnenkwamen…
Binnen de krijtlijnen?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
398 Tijdloos kunnen schrijven
over geloof en waarheden,
dichters dopen de pennen
in hun ideologie wat als zand
tussen de vingers door naar
buiten lekt, woord en beeld
waarmee papier is bevlekt,
in de kantlijn van verstilde
euforie en beheerst verdriet,
omfloerst door, in zichzelf
te blijven geloven, om bij het
ochtendgloren weer te doven…
ik koester haar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 bedwelmd zoals
ik oliebollen vermijd
het leven is mij in haar
nabijheid wereldvreemd
geworden, en voel me
een reiziger die pioniert
langs zijn eigen gedachten
belofte gelofte geloof
en beloven, de straat van
vroeger ligt niet meer
maar strijdt tegen de opmars
van de gescheurde klinkers
die ik eens compleet
met smaak in het
juiste zand…