2623 resultaten.
wandelen in de sneeuw
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
807 bijzonder mooi gezicht
Daarvoor was ik gezwicht
Met glimmende tanden
Zei hij, ik heb ook mooie handen
Echter toen klam en kou
Ze straalde warm
Genoeg voor zijn vrouw
Weg liepen ze arm in arm
Krakend de witte sneeuw in
Dit was nog maar het begin
Elke keer als ik tekende potloodgrijs
Was ik al snel van de wijs
Mijn grijs werd wit op het blad…
Vergeten boek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
596 Als een blad valt van een vergeten boek
en de kamer bewaart de vertelling in azijn
door zwart verbrand op een scharlaken rust
bezoedeling in perkament van geschreven pijn
door een tafel gedragen, de kaften gekust
zijn we slechts gewapend met een bladwijzer
het ijzer met handen breekt door de middelmaat
in stukken geleefd en doorzeefd met verleden…
LENTE
poëzie
3.7 met 9 stemmen
2.138 Aan strakke lucht een helle ster gaat lopen,
De heide legt een blad van purper open, .. .
De lente, lente...
Wanneer het lente worden zal?
Hoort gij de nacht? de schemering wordt klare
Uit de zee-diepte rijst een blijde mare...
De lente, lente...
Wanneer het lente worden zal?…
Uren
poëzie
3.4 met 5 stemmen
986 Een glimlach is genoeg, een diep verzuchten,
En ijlings snelt gij, uit de slaap gewekt,
Elk met een korfje aan, vol geurge vruchten,
Door vochtig mos of een bruin blad bedekt.…
Aan de andere kant van de muur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
613 Aaneengesloten vacht van blad en geur draagt ze je gewelfde kuiten, dijen
en verleent je voeten veerkracht op te wippen uit je muilen.
Die sensuele 'klik' (die hoor ik!)
schept tussen voet en muil een ruimte
waar wel honderd mannenhanden tussen willen en dat wéét je.…
Mijne wensen.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.129 Steeds bestrooi' met bloem en blad
Reine liefde ons effen pad.
Onze taal was vroeg ontloken,
Aan de frisse Scheldestrand;
Nog wordt zij met klem gesproken
In ons dierbaar vaderland.
Blijv' die taal met ere blinken,
En in 't lied der Belgen klinken!
Blijve ze immer lief en schoon
Boven elke vreemde toon.…
Stilte van de dageraad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
633 II
En ik schrijf je
trek er een blad voor uit
laat de vensters van je huis
open je unieke verhaal vertolken
stil met open natte voorjaarsogen.
Verhaal over de kopjes thee
vlechten uit je moederhanden
levertraan en de havermout
terwijl de stilte het firmament
je lijf al teder bezingt.…
Boom met duizend kleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 met hun jonge vleugeltjes
zichzelf dragen konden
Zijn leven als fijnspar heeft hem de donkerste zielenroerselen bezorgd
Liet hem getuigen van bomenmoord
tijdens ijzige winterfeesten
terwijl hij eenzaam achterbleef
in bevroren bosgrond
bedekt met de achtergebleven naalden
van zijn talrijke dennenfamilie
Zijn tijd als esdoorn liet zijn blad…
lelie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.088 voordat u achteloos voorbij loopt
ik verkoop bloemen iedere avond, iedere avond onder een lantaarn
soms vind ik er zomaar iets, een hond aan een riem,
van goud een kleine olifant, een blad dat glanst, houdt u van bloemen?…
Zomerschemering
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
580 Flora vouwt ieder blad en bloem langzaam toe
schijnbaar om tere delen voor komende nacht te verbergen
Andere planten schijnen zich te openen om iets tot zich te nemen wat ze
tijdens de dag hebben gemist terwijl bekeerde wolken gesluierd door het leven gaan.…
Op een mooie zomeravond
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
493 Flora vouwt ieder blad en bloem langzaam toe
schijnbaar om tere delen voor komende nacht te verbergen
Andere planten schijnen zich te openen om iets tot zich te nemen wat ze
tijdens de dag hebben gemist terwijl bekeerde wolken gesluierd door het leven gaan.…
Midlife herfstmaan
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
459 .
________________________________
De dagen van de week hypnotiseren
Een schepje water
spel van wind en regen
Het sap van alledag
terug in de tuin
De stilte van de herfstmaan
is gezegend
Wedergeboorte in het zachte
breken van het laatste blad
Als dans vol weemoed
laatste zomerdag
Even iets anders...een kikkerbil
op te hoog…
Hoogtijdagen van de herfst
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
508 Dat het vallend blad zich even losmaakt van
zijn tak en zweeft, genietend van vrijheid in een kalme afdaling.
Tegelijkertijd vullen warme kleuren en krachtige tinten het glooiend landschap,
hun ongewone schaduwen dansen op aarde als een speelse echo van vervlogen zonlicht.…
STLLTEWANDELING
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.045 stem die mijn ziel aanspreekt
Hij die hierboven over hemel en aarde heerst
Hij neemt me mee op Zijn wonderlijke wegen
‘k zie overal van Zijn werk ‘n overvloed en zegen
maar vaak blijf ik toch ook vol ongeloof staan
heeft Hij dat werk toch helemaal alleen gedaan
hoe kende Hij al die soorten bomen en struiken
en liet Hij elk in een eigen blad…
De zachte stem van de heggenmus
netgedicht
2.6 met 27 stemmen
777 Hier weeft hij zijn lied tussen schaduw en blad.
Zijn vleugels zijn bescheiden, zijn vlucht een
gebaar van verlegenheid. Geen dappere duikvluchten tussen
gevels van een ademende stad, geen luidruchtige bijeenkomsten op daken
en richels, maar een bestaan in de marges; een stem die zich pas laat horen als je luistert.…
Ontmoetingsplek
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
395 Licht in jonge blad
een merel zingt zonder haast
bankje in de zon
Stap binnen in dit stukje stad, waar
bomen zachtjes blijven fluisteren, en bankjes verhalen
bewaren van wie even bleef of verder droomde. Waar kinderen rennen
in kringen van licht en gras, en de tijd traag beweegt, als een glimlach zonder haast.…
De stiltecoupé
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
612 Het zachte bonzen van de rails tilt mijn
lichaam als een wiegend blad, en buiten verandert elke boom, elke schaduw
in een drijvende droom, alsof de wereld nog even weigert helemaal wakker te worden.
Wanneer ik uitstap, draag ik de zon als een
onzichtbare mantel om mijn schouders.…
B.O.O.M.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
518 van plagen
waaraan tekorten in celmembranen
vooraf waren gegaan
of
opgevolgd door onberekenbare getalen
et
cetera
vice
versa
door
dan maar naar de dragende stam
gegroeid in de verklarende jaren
gedragen als verinnerlijkt geraakte
afgeronde ringen des tijds
wat vrijheid aan de takken gaf
zodat de bloei tot wasdom kwam
en al het blad…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Ergens vergeet een blad dat het groen is,
als het zich laat dragen door de fluistering van herfst.
Het verlangt naar één laatste blik,
één zachte bevestiging van zijn bestaan,
voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen.…
tuinlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
213 Het gazon ligt glad als smaragd gestreken,
omzoomd door bloemen in allerlei kleuren,
geel licht dat danst op blad en bloem,
alsof de zon zelf kiest voor deze pracht.
Daar staat de pergola met druivenrank,
een houten kroon, gegroeid langs elke plank,
waaronder stil rieten stoelen wachten,
op wie even rusten en genieten wil.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Ze verliezen hun blad. Zonder haast.
Ze kennen de tijd. Het verlies.
Het sterft op het plein. In purper.
Het zomergroen? Eerst zo dapper.
Nu moe. Het trekt zich terug.
Geen vlucht, welnee. Pure overgave.
Aan de bittere grond. Berusting.
Niemand op het terrein. Leegte.
Alleen de wind.
Die de herinnering meesleept.
Aan de warme haven.…
Voorjaar
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.085 maakt vogel zijn een vak,
De eenden hebben niet zo'n haast in het nog koude water,
De grond is nog te koud voor eieren dus wordt het wat later,
De allereerste zwaluwen suizen sierlijk door de lucht,
Zij pakken her en der insecten doeltreffend in hun vlucht,
De hagedoorn en wilg vertonen trots hun volle knoppen,
Een paar zonnestralen nog en 't blad…
oktoberstilte
netgedicht
3.4 met 36 stemmen
9.959 vuurtjes versluierd seizoen
Waar de roofvogel langzaam haar spied-rondjes draait
De barmhartige zon alle herfsttinten aait
De winterslaap nadert de kou is op til
De natuur komt tot rust - een merkbaar verschil
Met de brandende zon van de bloedhete zomer
Het tempo de kleuren zijn milder en lomer
Linde amandel vijg kers abrikoos
Verliezen hun blad…
Mijn zwarte bruid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.205 Het maanlicht ontwaakt mij uit diepgaande dromen
Als haar foto mij aankijkt uit een levenloos blad.
Het besef dat bekendheid haar ziel heeft gevangen
Maakt mijn tergende leegte tot een eindeloos gat.…
De boom die 'vader' heette
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.608 een mooie, grote, stoere eik
staat aan de eeuwenoude dijk
in de lente met duizenden knoppen
die popelen om uit de tak te ontspruiten
en zomers: dan kun je het bloeien niet stoppen
weelderig blad, het is niet te stuiten
de herfst, guur en koud
maar stram staat de eik
geteisterd door regen en wind aan de dijk
de wind waait, de storm oogst…
Victoria Amazonica
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.074 kussenblad lucht gevuld
drijvend in stromen en getijden van de Amazone
heeft in de Hollandse hitte haar kans genomen
de oude Lady Lelie vijftig jaren oud
zit te Utrecht voor het eerst in de knop
met ananasgeur bloeit zij twee nachten
toverend in kleuren van helder wit
via licht roze naar diep paars roze
vangt zij overdag met gesloten bladen…
Bla, bla Bank
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.050 Zij echter, draaide het om als een blad,
Voor de zon
Gelukkig dat ik de zon …. En haar niet aanbad.
Loze woorden, loze beloften had ze gekozen.
Om haar doel te bereiken.
Dat zou na drie weken al blijken.
Vaak heb ik daar gezeten
Om te praten,
Om te vergeten.
Gelaten, het zo te laten.…
Op weg
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
661 stelde is niet relevant
ik gaf mijn mond die spruiten op dat moment het meeste miste smaak
terwijl mijn vlugge hand die al weer jaren borden en kopjes vult
door de rauwe spruiten liep net als mijn voeten aarden
al was het bij wijze van spreken en het was gewoon februari
en ooit komen er ook weer bladeren aan bomen
en een einde aan een blad…
Lugal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.111 Het laatste blad is gevallen
De steel steeds witter
Vuurwerk moet knallen
Geen kou maakt bitter
De sleutelbloemfamilie
Laat hoogmoed vallen
Verbonden zonder ruzie
Vuurwerk moet knallen
Een dichter wordt niet gemaakt
Een dichter wordt geboren
Een dichter staat naakt
een dichter heelt wonden
Een dichter is een schouwspel
Een dichter…
De Akelei (Dürer)
gedicht
4.4 met 5 stemmen
10.316 Totdat het gaaf te prijken stond:
de wortels scheem'rend afgerond,
het uitgesprongen groene blad
scherp in zijn karteling gevat
tegen de lichte achtergrond;
de bloemkroon purper violet,
de hokjes om het hart gebed
en boven de geknikte steel
de honingsporen, het juweel
vijfvlakkig: kantig neergezet.…