3975 resultaten.
Opzienbarend
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
447 kennen wij niet
daar vallen
onze ogen niet op
is meer een
entourage voor
de aankomende top
wij accentueren
juist de zaken
die mensen
zich pas veel later
realiseren
in een luchtig
herinneren
kantjes roesjes
en het half
doorschijnend
weglatend in
het kleine en
toch heel
opzienbarend zijn
waar het
mat wit van
de fragiele huid…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 De kinderlijn ontbreekt
tussen de werken van de maan –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd samen
voorbij de grens
die zich nu wel…
In zevende hemels
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
446 jij had
je handen vol
aan een wereld
die je steeds
ontglipte
dichtbij en
toch niet
aaibaar omdat
je het echte
contact miste
daar waar geven
drempelloos
opende leek
buiten te
verschuiven
was binnen komen
iets dat enkel
gebeurde in het
eindeloos emotioneel
van lieve dromen
de haalbare
weg van warme
huid en vochtige
lippen…
Engelenkuikens
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
539 Onze zielsverbondenheid
zo vertrouwd op het eerste gezicht
bij elk weerzien - eeuwig jong
is dan mijn kuikenhart, mijn huid
van vlees en bloed, eeuwig jong
onze geest - maar onwennig
afstandelijk zijn onze vleugels
onze wangen en de luchtkussen
die aan onze lippen ontglippen
of ze ontstegen zijn…
Smiley uit Brussel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Ik doe niet veel
Eerst moedwillig, dagelijkse oefeningen
en meditatie, mijn lichaam vroeg erom
Aandacht
Esther bestreek mijn huid, hij streelt
die, hij vangt mijn navelpluis
Gek doen, flauwe grappen
Giechelen als een lama
Knuffelen, energie
van de zon achter mijn wolken
Vrede van aan- en uitknoppen
Het langzamere zuigen en spuwen…
maria maria
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
579 maria maria,
je hoeft niet te kijken,
je hoeft niets te doen,
maar voel hoe jij schittert,
zie hoe jouw zilver in krullen verblindt,
proef hoe jouw huid de hemel
met aarde en water verbindt.…
Dromen van ooit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
533 een discussie en je zilverkrullen
ik keek naar jou
verstrengeld pratend nachten vullen
je was inmiddels op mijn lijf geschreven
ik keek naar jou
bleef je oneindig liefde geven
gedachtes die ik rijmend probeerde
ik keek naar jou
hoe je schilderde, me inspireerde
je stalde botten en veren uit
ik keek naar jou
twinkelogen, zachte huid…
Het verdriet van Ariadne (2) In de greep van Fatum
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Maar Fatum trekt
het zwaard dwars door
huid hart en liefde heen
Eenzaamheid
dat veelkoppige monster
houdt de prinses in haar greep.
Ariadne, je geliefde liet je achter
vind jij een uitweg in
het helse labyrint?
Het noodlot heeft gesproken
haalt malend de schouders op
liefde trekt aan het kortste eind.…
Raamzicht
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
554 spant strak om haar frêle lijf
hij draagt haar het liefst op een mooie dag
over zijn rimpels doet ze geen beklag
het raam bij de tuin is sinds kort zijn verblijf
ze houdt van het panoramisch uitzicht
het madeliefje die uit haar knop springt
het voorjaar die haar liefdevol bezingt
en inlijst in het opkomend ochtendlicht
zijn strakke leren huid…
Spiegelende vlakken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
481 ik had
mijn handen
tot vuisten
gebald maar
vergat het glas
waar ik mee werkte
pas toen splinters
mijn vingers
rood kleurden
waarschuwden
helscherpe pijnen
mij ongenadig
de rode waas
in mijn hoofd
trok op en weer
bij zinnen depte
ik het bloed van
sneden in mijn huid
het kunstwerk
was verdwenen
in het rood van
geleden pijn…
Niet voeren a.u.b.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 Met een brede borst
masturberende tong
mooie veren, hete adem
en gespleten tong
leven ze op onze huid
Wij geile ratjes in de ogen
van de gillende meute
die in de dierentuin rammelt
aan de hekken, de kooien
waarin we gevangen zitten
De gorilla's die wegen banen
de hyena die zegt te helpen
de pauw die ons kapsel doet
de draak voor ons…
Het creatief serpent
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
527 geuren met hun
exorbitant hoge prijs
het juiste touche
van de penseelstreken
en aparte pigmenten
vormden het uithangbord
van de kunstbroeders
im excentrieke segmenten
geen rationele verslagen
aan de muren maar
bloed zweet en tranen
in talloze doozwete
bacchanalen wordt
het creatief serpent
uitgeknepen tot het end
wat overblijft is huid…
Lente ontwaken.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 Als schaduwen in de wind
ontglippen ze mijn handen
om in nachtvlucht
op mijn huid te stranden.
Vochtig nat van het dagwalsen
druppelen dromen verloren
in het nachtelijk dwalen.
De winterwind geurt nog
naar bloeiende klimrozen,
draagt gestorven leven
de herfst en winter voorbij.…
golvenslag
netgedicht
2.0 met 24 stemmen
444 plompverloren golfde ze voorbij
in het koude water van de zee
haar gebronsde huid glom als
een veel te kort moment, een
flits van onverklaarbare schoonheid
het water week voor haar, verdween
alsof een Mozes met zijn staf kon
toveren, alsof een poel van verderf
opeens een scheiding werd van goed
en kwaad, een horizon van licht
dook recht…
Pas als mijn voeten pijn doen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
761 grijpen
er een ijzige wind staat
koude golven over mijn lichaam
de zon op mijn voorhoofd brandt
en ik doorweekt ben van de regen
pas dan zal ik jouw in de ogen kunnen zien
we zullen wandelen in dezelfde ruimte
dezelfde hoogte breedte diepte
Het sneeuwt als er sneeuw valt
het regent als er regendruppels vallen
voelbaar op onze huid…
Kleintje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
421 De stilte, allemaal rillingen over mijn huid.
Links, rechts waar ik mijn hoofd ook draai.
Haar lach, humeur, net als fonkelend buskruit
In dode stiltes klinkt haar luide lach
Boos van binnen maar ze maakt mijn dag
Niks verloren, een hele dag, haar luide lach
Alsof ik helemaal alleen met haar was…
Meeuwentaal.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
437 ijle lucht was koud en zilt
liep waar strand zich liet
verdringen door de branding
meeuwen kliauwen in hun vlucht
hun schaduwen op het natte zand
sommeerden mij te wachten
hurkend bij een stuk drijfhout
waar een veer lag, zilvergrijs
achtergelaten met betekenis
even was er niets dan adem
niets dan huid in de wind
licht genoeg om door…
Mooier maken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
415 Zo diep ingesleten
dat het afdoen een lege afdruk achterlaat op een onwennig bleke huid.
Dus soms is het hoekige, het abrupte,
een troostrijker antwoord. Een liefdevolle blik, zonder te spreken.
Zelfs dit gedicht zoekt naar een hoopvol woord,
maar moet ik haar dat wel geven?…
speling van licht
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
511 contrast met
verhardende duisternis
schreeuwt
over regels en afstand heen
waarvan elke
betekenis ontbreekt
wat steekt
zijn niet de pijnigende vlagen
maar
venijnig opkomende vragen
geluidsgolven snijden
treiterende wondjes in slakkenhuizen
en ijle lucht gevuld
met misselijkmakende walging
het zuchten
onder tastbare overdruk
op de huid…
Metamorfoses
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
348 De vorst breekt weer door mijn tanige huid;
ze hangt als vel aan de slapende eiken.
De grens naar herstel is nog te bereiken,
nu ik mij losmaak van het winters besluit.
Van het land pluk ik de zachte dagen,
een regenbui die mijn lichaam masseert;
ik ken de bittere kern die hij vereert,
met mijn jas kan ik hem wel behagen.…
Hoopvol
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
305 Een tak krast als een nagel
over de huid van de wereld,
een vogel glijdt weg zonder terug te kijken.
Ik blijf staan,
rek me uit in de kou,
voel iets breken waar ik niet bij kan.
Als jij verdwijnt achter de horizon,
blijft er alleen een trilling
die niemand opmerkt.…
Onderhuidse stilte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
248 Soms vallen er druppels op de tere huid
van het kind dat een slapend leven had,
zich gewonnen gaf aan dat ene uur.
Eerbied was er niet, alleen vals gefluit
van de huilende noordwester die bad,
zelfs liefde was deze zomer te duur.…
vervoering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
188 lieven is voelen door de huid
door de adem en het licht in de ogen
soms ontbreekt enig geluid
het wordt in het hart gewogen
.
om me heen kwam het hedenmorgen
naar mij toe, door hen die ik liefheb
zij die mij ook op eigen afstand verzorgen
in denken, doen en soms in oprecht laten
.…
eeuwig mijn lief
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
914 ik wil je roepen bij je lieve, blonde naam,
ik wil, ik wil je tere, zachte huid strelen
ik wil je kussen met mond, neus en lippen
mijn liefste, liefste, mijn liefste!…
UITDRUKKING
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.023 Mist heeft op de eigen bank
plaatsgenomen de stoel van
pad blijft leeg de hond moet
op zijn poot spelen aangezien
de pan waarin normaal hersens
zijn gehuisvest als schoteltje
fungeert overvliegend ambitie
uitstraalt de huid van de olifant
verdikt prikklokken ontregelt
het gewricht een kom aanbiedt
met stemmen die gevorkt in een
buis gedwongen…
Verleidelijke lente
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.417 De lente krieuwelt in mijn hals
zwoelt stilletjes de haartjes daar
en riebelt van mijn kruin
heel steelsig naar mijn tenen
Subtieletjes daagt hij me uit:
Vooruit trek eens wat kleren uit
geef eens een stukje van je huid
waarmee ik fijn kan spelen.
Laat eens een pietsje dijbeen zien
een vliesje van je buik misschien?…
De zwemmers
gedicht
3.3 met 210 stemmen
33.431 onderhouden
om aan kleding ruimte te meten en ontwateren
al aan de overzij hun onderhuid
een opzwelling vormt hun
afweer, men lijkt niet voorbij te willen gaan
anderen hernemen hun natuurlijke ademhaling
met kracht de lucht uit zij sluiten de zinnen
volharden de grondslag, liggen fanatiek
toegeeflijk orde brengend als een rad
hun huid…
verdwaal ik in je lach
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
799 we kunnen
samen spelen
het kan jou
ook niet schelen
de wereld is geen thuis
wij leven in ons
eigen poppenhuis
je ogen
zijn mijn zon
en op je lippen
mag ik rusten
na je te kussen
als dat uiteindelijk mag
verdwaal ik in je lach
ik zie je handen
zonder banden
vingers hebben
snel vrij spel
ze strelen zacht
mijn huid en langzaam…
Zonneklaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
856 Met de laatste rollende golf
slaat het bootje op het zand
alle kracht kan niet voorkomen
dat een weg terug verzopen is
eelt op beide handen toont
het knokken tegen de stroom in
haar huid, inmiddels licht getint,
verbergt bont geslagen blauw
lippen gebarsten door verbijten
en pijnlijk bijtend zout trekken
een harde streep in het eens zo…
Waarom liefste?
netgedicht
3.0 met 557 stemmen
67.380 In elke rimpel van onze huid.
Al die jaren, onze kin'dren,
stralen toch die liefde uit.
Waarom dan tot woorden dwingen
en mij smeken om een lied?
Liefde gloeit in stille dingen.
Liefde leeft in woorden niet.…