3533 resultaten.
horror
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
996 een harnas van opgepoetst chroom draag je
leren teugel snijdt in eeltige handpalm
te wankel, te loom, te lomp in het zadel
zeul je de bronzen koets door drasland
slikgas welt op in een weeë bel
de malariamug zaait haar sporen
talmend knal je de zweep op zijn flank
stug van verveling tel je de schubben
op het schild van een dreigende pad…
Een adder
poëzie
3.6 met 8 stemmen
3.039 Hoe gloeit de bezie langs het holle pad,
En schudt het bolle hoofdje heen en weder!…
Bij tent en kampvuur
netgedicht
0.0 met 5 stemmen
1.783 - dwaal niet af
van het pad, het kwade, de nacht, HET GRAF!
volg mij, dapperen, JIJ OOK! angsthaasssssss
WORDT DOLER, luisteraar, van.. relaasssssss
VOLG mij, één stap, links twee drie
volg mij vier, vijf, zeven PAS OP!…
ik zie het steels bewegen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.482 ik zie wat vage vormen
bouwsels zonder naam
een hand wenkt me te komen
wijst me waar te gaan
ik loop de jaren terug
de stenen zijn versleten
het pad ben ik vergeten
voel ogen in mijn rug
muren zijn gebroken
kleuren zijn verfletst
zacht fluisteren de spoken
die mijn jeugd hebben verpest
slinkse blikken, het steels
bewegen om me heen…
die alles wist van gisteren
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.030 ochtendmist
die alles wist van gisteren
ik ben je kwijt geraakt in
de tweestrijd van je hart
je kon het niet meer aan
en moest me laten gaan
ik wacht op je bewegen
in flarden grijze kou
je jas van bont omvat
het lijf waar ik van houd
handen die me warmte geven
ogen die me weer doen leven
lente bracht wat bloemen
in het onkruid langs het pad…
MEDITATIE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
826 gehuld in paradijs'lijke gewaden
beginnen we ons duister ritueel
stoutmoedig stappen we uit het gareel
verkennen aarde die we nooit betraden
de weg voert over slingerende paden
ik vang je blik, omsingel je kasteel
en neem je in, we worden één geheel
wanneer we samen de rivier doorwaden
we stoten klanken uit en zaaien zaden
zij zoeken grond…
afscheid van de kastanje
netgedicht
3.6 met 25 stemmen
3.118 , goede vriend, dat jij ging sterven
je kroon viel af, je kon niet blijven staan
de leegte nam bezit van onze laan
we mochten slechts herinneringen erven
je levenstaak verrichtte jij met verve
de drukte zag je onverstoorbaar aan
tabee ... barmhartige Samaritaan
we kunnen nu geen hart meer in je kerven
je broeders volgen één voor één je pad…
Vermoeidheid.
hartenkreet
4.7 met 26 stemmen
2.303 tot geen poging meer tot inkeer
want dit pad keert nimmer weer
steeds weer verder naar beneden
tot het onbegrensde dal
waar tot de dag van heden
nooit een mens je zoeken zal
Ook dit leven heeft geen grepen
dus steeds kansloos stort het neer
nimmer wordt er iets begrepen
en de mist keert telkens weer
In nevel gaat het verder
dwars doorsnijdend…
Vooruit
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.272 Ze zijn weer daar
De laatste maanden van het jaar
Tijd om dingen op te ruimen
Tijd om zaken af te handelen
Tijd om boeken dicht te doen
Deuren dicht, andere open
Tijd om verder te lopen
Even terugkijken, niet te lang
Vooruit
Is het enige goede geluid
Voetstappen op het gele pad
Naar de stad met de edelstenen
En de tovenaar
Die ook gewoon…
gaan we naar de knoppen
netgedicht
4.8 met 9 stemmen
790 het lente Zijn
ik ben het zat
ik wil pijn en liefde
van echt zomeren
weer hitte voelen
in mijn botten en al
gaan we naar de
knoppen het virtuele
hebben we gehad
wil je voelen en lachen
om je gekke smoelen
als ik een kabouter zie
in het geven van je echte
leven ontmoet ik weer
je eindeloze fantasie
we nemen nu een ander pad…
Leegte aan de overkant
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
650 Een kille wind wijst ons op onze plaats
Dit kleine land met grote idealen
Dat zich steeds opnieuw oprecht verbaast
Over hoe we dwalen, dat we dwalen
Want wij zijn bang voor het moeras
En willen goedverlichte paden
Willen terug naar hoe het vroeger was
Door god en vader staat verraden
De toekomst valt als een lange nacht
Over onze tuintjes…
en doe de tijd voorzichtig uit
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
618 opgetogen in het waterspel
breken de golven veel te snel
we dromen zon en kleden
ons met bruine kleuren
ik voel de spanning in je huid
en doe de tijd voorzichtig uit
ik heb je zeeën laten zien
bracht voor jou het water
in het eindeloze later
op het moegespeelde strand
we kleven zand
en zijn verbrand
kraken schelpen op het pad…
Als hoog moet
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.213 Hij schat het pad dat voor hem ligt in als klimop
en richt zijn blik met vastberadenheid naar voren
voetje voor voetje volgt hij eeuwenoude sporen
die leiden naar het wijde zicht vanaf de top
zijn wens om daar te komen stuwt hem hogerop
van rust of stijgen met beleid wil hij niets horen
de stenen die hem storen tuimelen verloren
waar luide…
Nieuwsgierig
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.130 Een pad, een kikker, een slak vol slijm?
Vertel, vertel het nu toch snel
Een mes, een bom, een oude bel?
Geld, een steen, een eierschel?
Ik weet het niet, ik geef het op
Playmobil, een zakje drop?
Nee, het is iets dat je moeilijk raad
Het is een brokje aluminiumhydroxide-magnesiumcarbonaat…
"Pijnstillers verboden"
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.233 Het pijnmonster ziet de kans schoon,
en scherpt zijn mes aan een steen,
dan gaat hij op pad
en prikt in spier en been.
Met de rug tegen de muur,
daar sta je dan,
maar wat moet je,
als het niet anders kan.
Doorademen is een eerste vereiste,
ik zet alles op een rij,
ik moet datgene doen,
wat het beste is voor mij.…
Valse hond
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.307 Hij was het achterlijk geblaf
en diepe huilen meer dan zat
van die verlaten hond die achterbleef
in nachtelijke uren
en dus sloop hij op een nacht
naar het daarnaast gelegen pad
en gooide losjes uit zijn hand
iets door de bus nog van de buren
Het was een chocoladeletter
die hij ooit gekregen had
nog van zijn moeder -maar niet lustte
want…
Bruiloft - Gouden bruiloft
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.624 Zij schuifelen langs 't versierde pad.
Mensen wuiven hen toe.
Fluisterend vraagt hij net als toen:
'Hou jij nog veel van mij'?
Zijn stem klinkt ietwat moe.
Zij antwoordt liefdevol en teder:
'Maar liefste man van mij,
je weet toch dat 'k dat doe'.…
De verte afstand wordt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
568 het zout
van samen drogen
opgetogen in het waterspel
de golven breken veel te snel
we dromen zon en kleden
ons met bruine kleuren
ik voel de spanning in je huid
en doe de tijd voorzichtig uit
heb je zeeën laten zien
bracht voor jou het water
in het eindeloze later
op het moegespeelde strand
we kleven zand
kraken schelpen op het pad…
de Bergen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
623 Verderop slingeren paden zich als als grote lussen
om de hoge en majestueuze wanden,
terwijl hun toppen en met sneeuw bedekte wanden
de hemel bijna kussen.
Overal zie je die wonderschone dalen
tussen grillege rotspartijen in gebed,
schijnbaar achteloos daar neergezet
om alleen te kunnen pralen.…
Omwegen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
505 Het pad in de tuin liep dood
zelf zou ik het zo willen kiezen,
om uit alle omwegen niets te
verliezen, ik denk, we komen
elkaar toch wel ergens tegen, een
willekeurige kringloop niet van
gevaar ontbloot, ik tors het kruid
van blanco zerken, deemoedig
in het mos waar de bewijzering
staat, in het voorspelde rood der rozen,
wat knelde…
Agressieve tred
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
805 Het park is aardedonker
mijn voeten stappen straf
ongenaakbaar over paden
vol drammen in de benen.
Knisperend kraken zolen
ik plet de slakken dood
die groene onderkruipels
moeten subiet vermorzeld.
Het adellijk loof kaalgevreten
door het vunzig ongedierte
van horden rups en bladluis
in walgelijk wuft gewemel.…
Aanroep
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.273 In gans verduisterd woud
droomde ik van sterren… en een maanlicht pad,
naar lichte verten voerend, zag ik mijn geest.
Heb ik niet altijd op uw komst vertrouwd?
Mijn hart kent u, gij kent mijns harten schat,
en samen gaan wij verder, onbevreesd.…
Jezus wil meer tijd
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
682 Dat ik "de weg, de waarheid" ben
dat heb ik wel geweten
zei Jezus toen hij hing aan 't kruis
enigzins verbeten
Had ik maar wat tijd gehad
om dit uit te leggen:
want ieder die een lichaam heeft
kan precies hetzelfde zeggen
Iedereen op deze wereld
is voor iemand wel het pad
die hem leidt tot overgave
dat ie nog niet heeft gehad
die hem…
Vijf voor twaalf
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
554 De wereld is,
in haar simpelheid,
nog voor menigeen
complex
en haar draden,
over weg en drassig pad gespannen,
zijn als struikeldraad.
Vrouwlief kijkt op de klok.
Het is al bijna
vijf voor twaalf
en de jonge César zei,
net als zijn vader,
dat om twaalven de zondvloed komt.
Hij komt.…
zoals het is
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
674 er komt een dag
waarop de seringenboom zich zal afvragen
waar de wereld is, de halfgewiste paden
met geestverwanten en gewonde stenen
voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden
misschien door een enkel beefgebaar
dat zich naar buiten buigt
ik kijk naar hem
en naar de klaarte, rondom verlangen
blijf met mijn hart in zijn oude takken…
Stuifmeel,
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
515 Twijfel zaait onnavolgzame
schaduwen over stoffige paden,
doelen die in de loze engten
van de verten lagen, bleven
verscholen achter luchtkastelen
en onbereikbaar bleken,
zorgeloos was ik vertrokken,
met gebonden handen aan
weerszijden van de akkers,
strijkend langs goudgele aren,
verwaait het stuifmeel van
rusteloze zielen tot waar…
Aan een pessimist
poëzie
2.9 met 8 stemmen
3.324 O ja, dat was te duchten,
Zo ik mijn regenscherm niet had,
Dat 'k altijd meeneem op mijn pad,
Bij 't zien van donkre luchten.
-Maar als uw regenboog verdwijnt,
De regen door blijft stromen;
Als giet- op gietbui nederstort,
Uw scherm ten laatste nutloos wordt...
'k Zoek dan een onderkomen.…
Oergrond
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
595 vergeten
aan de rand van de oergrond
de ijstijd bracht heuvels van hei
daar in het oergeweld geboren
vluchtte de horizon in haar schoot
de schotsen drongen diep het land binnen
sloegen voorgoed een eiland van stilte
ver van de bossen waar het verdwaalde
een stad zonder geboortegrond
lokte de stille aanbidding van vogels
van het gejaagde pad…
Rifraf
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
655 Laat het sneeuwen in het hoofd
nieuwe maagdelijkheid ontdekken
voorbij blijft, het is geweest
zout van tranen, het doet slakken
wijken van het eeuwige pad
Vliegend tapijtje met mot
kijk er vormen zich gaten
Men roept hosanna in den hoge
verbindt zich met hemel
en jawel met een stotterende hel
Het is zoveel om te omschrijven
Er past een…
Kunst van het weglaten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
580 Om in dit labyrint te falen, voor
zover de muze mij dit toestaat,
ben beducht voor eigen ademhalen,
slaat mijn gedrevenheid op hol
strooi ik slechts de fijnste zaden,
stof voor nieuwe ongerepte paden.…