5388 resultaten.
Onbewoond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
424 in mijn koffer neem ik eilanden,
kinderjaren en een schepje mee
uit de poriën tussen korrels
waarschuwt een stem voor twee
ga niet te ver in zee, blijf dicht
bij de schaduw van het duin
volg de lijnen van geheugen
zie de palm, de vlag in de kruin
aflandig waait de tranendood
naar de horizon van het oog
een weidse zucht tot verlaten…
Hemels uitzicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 (Eclips; silhouet)
Soms ligt de maan mij
absoluut niet
is dwars en geniet ervan
mij publiek te schaduwen
niet altijd stelt het heel veel voor
maar soms, dus af en toe
bederft die bal compleet
mijn doorgaans hemels uitzicht
zegt dan slinks tussen neus en
lippen door dat het niet anders kan
figureren doe
ik dan voor slechts…
Stronk
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.546 Kauwen pikken de letters uit een krantenpagina,
een flessenhals glanst onder de bank, het omhooggestoken
wiel van een fiets naast het pad als de hand om hulp, een schoen
zonder veter, het molenrad dat zijn schaduw werp op de kant.…
Licht bewolkt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
467 ik heb alle zonnen
aan jouw hemel
zien schijnen
waar ze ook
plotseling verdwijnen
in een opkomende bui
nog lach je
maar de eerste
schaduw is verschenen
licht bewolkt
is je blik in een nog
onvoorspelbaar gezicht
dat nu langzaam
donkert in een
stemming van afwezig zijn
versluierd voelen wij
de levenspijn
steeds nader komen…
laatste handen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
586 je nam je schaduw en verdween
tussen bladerloze bomen
geduldig maar tevergeefs
bleef ik wachten op nieuw groen
maar
het donker bleef stil
toen de tijd het ook niet meer wist
besloot ik op zoek naar andere kleuren
nieuw licht te zagen
het zwart aan jou te laten
niettemin
mocht het ooit nog eens tot een ontmoeting komen
dan…
Schaduwkanten
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
669 Maar voordat we verder gaan
ken je ook mijn duist’re kanten
die ik het liefst verborgen hou
weet ik jouw verborgenheden
die liever alleen het nachtlicht zien
of moeten die geleidelijk verschijnen
in een soort gewenproces
waarin liefde hopelijk toch wint
kom laten we eerst maar eens
uit onze schaduwen stappen
elkaar bekijken in het zonnelicht…
Bellen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
699 Ieder gedicht heeft iets van een veertje
dat naar het licht zweeft
hij is zo frêle dat hij niets van een schaduw heeft
zijn woorden gaan door de ijle lucht
naar de atmosfeer
een kind dat bellen blaast begrijpt dit het beste
of misschien onze lieve heer
hij benadert immers het onsterfelijke van het woord
ik heb alleen lang niet meer van hem…
k versus k.4
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
710 gedateerd
verderop, in de gang, staat een oude vrouw
voor een witte, steriele deur
haar haren hikken scheef
tegen haar linkeroor
ik ben teruggekeerd
van de zee, zegt ze
het water heeft op mij gewacht
het lijkt alsof ze naar de horizon staart
wie ben ik, vraagt ze
haar schaduw valt, vlak
en verslagen
ik kijk haar aan
en hoor
de meeuwen…
Kikkerprinses
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Ik zit lekker in de zon
te wachten, begeerlijk
denk ik, hoop ik
voor jou te zijn
Om me heen gaan mensen
zoals altijd hun gang
De zon schuift verder
en de schaduw volgt
Vissen houden zich stil
boten varen voorbij
de geur van houtskool
Leven is eten…
LAIS CCCXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 In ’t wit opgebroken schaduw was ik,
de fout gelopen wens om één te zijn,
gemarteld alleen tot de laatste snik
door zwaarlijvige hoeders van de pijn,
loeders die spuwen het schurft van hun zijn.…
automaat
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
538 denk niet dat een verleden
mij wegdrijft uit het heden
neen, het zet wat komt
in een duidend perspectief
ben me er steeds meer van bewust
dat ik vertoef op de weg van het begin
naar een onbekende tijd,
in oneindige rust, is mijn idee,
onderweg terend op lief en gerief,
vermengd met mijn eigen schaduw
een weg van inzicht naar de "zin"…
nocturne
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 restanten licht strekken zich lui
spelen met wolkenflarden
drijvend boven het rode uur
dat langzaam de ogen sluit
schaduwen verlengt en
voetstappen tot stilte maant
de wind zingt een requiem
op het ritme van ritselend blad
tot elk geluid verstilt
wanneer een onzichtbare mond
zich opent. hapt
en kleur en klank vermaalt
tot de kleinste…
Verstild bewegen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
414 ik zag
je schaduw
rusten tussen
verstild bewegen
ook daar
contrasteerde jij
herkenbaar bij
de vele kleuren grijs
hier in dit
toppunt van leven
voelde jij je
helemaal thuis
belicht door
excentrieke bundels
energie kleurden
lange armen de hemel
tot zij weer
inkeerden naar
het onaanraakbare
van ongebondenheid
die zij alleen in…
Vermeer ziet het licht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 boven de herberg
op de eerste verdieping
ziet Vermeer het licht
het gouden zonlicht
spelend over de daken
van de stille stad
acht uur wijst de klok
boven de Schiedamse Poort
een windstille dag
een paar minuten
een verticale streep licht
op de ranke toren
van de Nieuwe Kerk
spel tussen schaduw en licht
stad water en lucht…
Zigeunermuziek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 Waar het landschap grensgebied vormt
bij de rivier in de groene vallei
is het zigeunerkamp gelegen
maken de zigeuners hun muziek
mooie mysterieuze vrouwen dansen
terwijl gitaren en violen klinken
een paar meiden beginnen te zingen
er wordt geproost op de zomer
er wordt gelachen en gedronken
het maanlicht schijnt over de vallei
schaduwen…
Wisent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 Nabij het modderige pad,
aan de rand van het Noorderplantsoen,
staat, in scherpe schaduwen gevat,
de grijze wisent in 't groen.
Massief en vol intense kracht,
de kop strak naar de grond gebogen,
houdt hij roerloos de wacht,
hij kent angst noch mededogen.…
VOLDAAN ZITTEN
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
483 Onder de schaduw
van een wijde eik komen
tongen spoedig los,
aangemoedigd door dranken
met pit en verlangde spijs.
Kinders genieten,
smullen al krijsend vol pret.
Die kleine speeltuin
ligt er leeg, stil, troosteloos
en vergeefs afwachtend bij.…
Onbereikbaar
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
305 Kleine erupties in een zee van tijd
onbereikbaar voor jouw nijverheid
waar bloemen in wildernis dansen
via breekbare momenten schuldbewust
in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief
door onuitputtelijke drang reeds uitgerust
schaduwen verborgen door zilte wind
onbereikbaar voor harde werkelijkheid
in eigen fantasie een vreemde bemind…
De schijn van rose.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
2.052 De schijn van rose
in een roes
van slapen
Zo volkomen
volkomen stil
Wind en wind
blazen rose
van zacht naar kunstig wit
Hand en hand
strengelen samen
geboetseerd in rust
Oog en oog
herbergen samen
de loutering van licht
Muur en muur
werpen schaduw
op de laatste blik
De schijn van rose
in een kist
van crêpe
Zo ongrijpbaar…
DOMBURG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
862 Kijk eens - zucht zij - zalig
eindeloze ruimte zover ogen zien
een late boer rijt z'n akker open
elke portie wacht op bevruchting
een enkele boom belooft rust en
's zomers boterhammen in de schaduw
een sloot - de zekerheid van water -
wie kan hier anders dan dankbaar zijn
zelfs de toerist vergeet even zijn pijn…
lichtsignalen in de taal van bloed
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.423 breek het glas
scherven sturen
lichtsignalen in
de taal van bloed
vampieren zoeken
en verstaan het
onderbreken van de
schaduw donders goed
hangen aan de keel
drinken je gedachten
halen krachten uit
het pulsen van je hart
het ogenzwart
verkleurt tot lijkenwit
en echoot het gebeuren
van de zieleoverdracht
leeggezogen zwerft…
wat wij hadden
hartenkreet
1.6 met 7 stemmen
2.086 voorbeeld voor anderen,
Waarom moet jij dat zonodig gaan veranderen,
2 mooie jaren straalden we van geluk,
we deelden dezelfde gedachten : ons leven kan niet meer stuk,
Maar helaas het mag niet zo zijn,
De wereld is voor ons tweetjes te klein,
Hopelijk zie je na deze periode de zon weer schijnen,
En ik hoop dat wij dan, samen weer in 1 schaduw…
Spiegel
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.826 Kruipend, sluipend gedaante, met je vage spiegel
Jij ziet de dingen niet helder meer
Schaduwend in de pracht van haar gedaante
Zoveel flitsen en oneffenheden
Zij walsen voorbij en jij
Ziet de film twee keer
Over alles wat maar zachte kleuren zou bevatten
Je bent er niet en dat maakt sterk
Sterk voor alles wat er niet is
Knarsend op je tanden…
Windstil
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.347 Windstil, een zon die straalt
Kalm water, groen gefluister
Net of alles 'n beetje draalt
Wachten op stemmen in 't duister
Als de zon dan langzaam zakt
En lange schaduwen gaat trekken
De schemering je emoties pakt
Je geest zich aan de horizon wil strekken
Dan pas is alles tijdloos
Los van elke bestemming
Lijken dilemma's belangeloos…
Morgen van leegte...
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.070 zwijgen
Een ijskoude nevel sluiert
De zon lijkt in zwart opgelost
Niets is meer hetzelfde
Ogen vullen zich in tranen
Het afscheid van een verleden
De morgen vult zich in leegte
Niets is meer hetzelfde
Lichamen die niet meer passen
In een samenzijn van liefdeskleuren
De zon lijkt in zwart opgelost
Niets is meer hetzelfde
Koffers schaduwen…
Wintertrek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.300 Schaduwen
rekken de maan over
het verborgen land; schetsen vrijheid
met lange halen
terwijl een wegebbende stilte
door de straten stroomt mijn adem
benemend.…
de grens van heimwee
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
674 al mijn dagen
vlogen in het vuur
van de stad
de stad
die enkel uit woorden
bestond
ik kuste
de straat
waar je zwijgende mond
open lag
en voor het eerst
raakte ik jou aan
ook je latere pijn
ik heb in je gewoeld
de schaduw gezien
immer voortvluchtig
als een zwerver
zonder hond
ik likte
aan je woorden
slechts assen…
vonken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
847 als je mij wilt vinden
zoek me waar bulderen
van wind en golven
spreken overstemt
op de tast in de nacht
in de schaduw achter mij
langs een zijweg van het leven
waar land in water overgaat
ergens op het wereldrond
op een grens van eind
naar nieuw begin
als je me gevonden hebt
breek mijn handen open
zie de vuurstenen
ik ketste ze, rook…
Op eindeloze benen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
771 in een halve zon
de schaduw
sloeg al om
op mijn balkon
zag ik je buiten
droomde me jouw hand
jij liep daar zo parmant
het rode koppie
in de wind op
eindeloze benen
ik haakte aan
jij liet me gaan
een jochie als zovele
maar je herkende toch
mijn lichte blauwe ogen nog
pofte voor jou
echt speciaal kastanjes
de eersten van dit…
oude stenen
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
644 als ik drijf op de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
maakt het ademen diepe sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief
niet dat ik door het sterven ben aangeraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene word gelaakt
neen, de ziel is gedwongen verborgen
toch bouw ik op oude stenen
zij vormen…