inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 64.112):

Bellen

Ieder gedicht heeft iets van een veertje
dat naar het licht zweeft
hij is zo frêle dat hij niets van een schaduw heeft

zijn woorden gaan door de ijle lucht
naar de atmosfeer
een kind dat bellen blaast begrijpt dit het beste

of misschien onze lieve heer
hij benadert immers het onsterfelijke van het woord
ik heb alleen lang niet meer van hem gehoord

het gedicht blijft bestaan
vaak onbegrepen
met de ogen vast dicht geknepen

maar hij blijft.

Schrijver: Alexander Peters, 29 juni 2017


Geplaatst in de categorie: algemeen

4.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 223

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:
Claire Vanfleteren
Datum:
30 juni 2017
Die schrijft die blijft, dat is nog altijd de waarheid en ik giet ook graag mijn emoties in gedichten, graag gelezen!
Naam:
switi lobi
Datum:
30 juni 2017
Een mooi, kwetsbaar doch sterk geschreven gedicht.
Naam:
Hilly Nicolay
Datum:
30 juni 2017
Gedichten ze blijven te lezen.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)