2944 resultaten.
Als de zee in mij spreekt
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
473 De zee is mijn spiegel, mijn reisgenoot; in deze constante
wisselwerking ben ik nooit alleen. Haar bezielde adem is de mijne, haar geluid leeft in mij.…
Tussen oud en nieuw
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
687 De sterren zich spiegelen in het kleurrijke licht,
Van vuurpijlen die op het nieuwe jaar zijn gericht.
Het tijd is om zich te bezinnen,
Dat er een wereld valt te winnen.
Wanneer men zijn hand ook reikt,
Naar de medemens die aan eenzaamheid of andere kwalen lijdt.…
Beeldschoon
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
320 treuren om hem
kwijnde weg en verdween
in galmende oorden
werd woorden na woorden
ze vervaagde tot stem
Het meer was kristalhelder
toen hij zich boog
de natuur hield zich stil
het water bedroog
O god, beeldschoon was hij
goddelijk geraakt
voor liefde gemaakt
maar hij kon hem niet vatten
greep door hem heen
en werd wanhopig
toen de spiegel…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Ik stap uit de pop van mijn
eigen angstige zorgen; mijn zintuigen zijn
niet langer vallen, maar open vleugels, getransformeerd
van een spons die alles opzuigt naar een spiegel die het licht bewaart.…
Ontworsteling
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
158 Omringd door zijn soort, en toch vreemd;
geen man of vrouw die de blik begreep,
geen spiegel voor de onrust in zijn hoofd.
Tot in de beschutting van de rotsen
het eerste kind de ogen opsloeg.
In die vroege, kwetsbare blik
waren ze voortaan met z'n tweeën.…
De laatste worp
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
128 Misschien was toeval
nooit de macht,
maar slechts de spiegel
waarin de mens
zijn verlangen
naar beheersing zag—
tot alleen
de echo
van vallende stenen
nog fluistert
hoe kostbaar hoop wordt
zodra zij
wordt verward
met macht.…
Ongeschreven
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
242 Geen kille eenzaamheid woont hier,
maar een stilte die de geest opnieuw opent,
waar de ziel zich over haar eigen spiegel buigt
en tussen de scherven iets herkenbaars vindt.…
Dichtbij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
42 De wolken drijven langs hun spiegel,
een gouden rimpel breekt het blauw.
Je wijst me waar de nevel opstijgt;
ik kijk, en kijk dan weer naar jou.
Er zit een blaadje op je schouder.
Ik neem het weg, je buigt je hoofd.
Zo dicht bij jou vergeet ik even
wat ik nog doen en zeggen zou.
We hoeven nergens heen vanavond.…
Zelfgekozen schemering
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2 Het is een spiegel die geduldig wacht.
Alleen in de stilte van het zijn.
Verwoorden wat de leegte schreef.
Zelfgekozen schemeringen vallen.
Tekeningen van de avond kleuren de kamer.
Jezelf bevrijden in kleur.
Genieten van de eenzaamheid.
Schepen bevaren het papier.
Het zijn de oceanen van het hart.
Gedachten voeden het gemis.…
Gebroken Zuil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.341 ( voor Frida Kahlo)
Tram en bus zaten op één wisselspoor
Op een draagbaar van het Rode Kruis
In rekverband gewikkeld
Voeren ze haar weg, nietige luis
Ze hoort de echo van een vals koor
Gekluisterd aan een hemelbed met spiegel
Wordt ze getuige van haar kramp
De gebroken lendewervel
De rechtervoet verbrijzeld
Het gipskorset dat haar omknelt…
Nog iets te zoet
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.449 als ‘n dief
en geeft me dromen, ze geeft me haar
Zij verft mijn blikken als ik zomaar staar
Ze is zo mooi bloot als ze ligt te slapen
dat ik het dekbed op haar vel benijd
Ik dwing haar strelend tot ontwaken
want ben zo gierig met de tijd
en wij moeten nog zoveel samen
nog zoveel zeges op de tijd beramen
Zij, mijn vriendin, mijn altijd-spiegel…
James
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
958 De spiegel zegt James, maar achter elk oog
heet ik anders. Tot op het bot besterf ik het.
Ik overwinter dag na dag en drink met hem mee :
het beest heet de dood, zijn gevolg is gedwee.
Ach, enkel het doek valt, het spel gaat door.
Ik trek de knekels aan en zijn domme kop.
Ik klim op zijn troon tot die het begeeft.
[naar James Ensor]…
Verleiding
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.321 ben je ineens
Ik mis je verleidende blik
Ik zie je staan
Weer zoek ik je ogen
Ineens hebben we weer oogcontact
Mijn ogen glimlachen naar je
Jouw ogen vangen mijn ogen
Ik kijk naar je vragende blik
En zie je voor mij staan
Je ogen willen met mij mee
Glimlachend sluit je mij in je ogen
Dan sta je dicht naast mij
Oogcontact in twee spiegelende…
SCHAATSENRIJDER
gedicht
4.6 met 73 stemmen
32.243 Wat kan hij in de spiegel nog verwachten?
Of houdt een vrouweschim die wij niet zien
hem vast binnen dit eenzaam veld van krachten?…
Stervende zwaan
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.038 De waarheid zal ons in de spiegel laten kijken,
en zien we de eenzamen, de treurenden, de lijken.
En zal de wereld zijn als een stervende zwaan,
waar wij, in duisternis, verder moeten gaan,
en in diepe troosteloosheid zullen verzanden.
Ik hoor nu al het geknars der tanden ...…
Jan Wolkers bedankt
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.567 beleven in zinnen
Met gevoelens oprecht diep en grandioos
die tevens en vooral ook innig en bevrijdend
voor en van eenieder van alle tijden zijn
Je beeldde eerlijkheid en spontaneïteit
voor ons samenzijn met alles om ons heen
overtuigend om geen dag te kunnen missen
Dat we ons leven vanaf moeders schoot
hoe ook getekend door gebroken spiegels…
to be
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.151 waar vindt men nog zo'n man van formaat
die ons gaarne de spiegel voorhoudt
zeker, we zijn met zielenknijpers aan de praat
en is ons bestaan is vaak op soap-series gebouwd
dat alles kan nooit zulk een drama onthullen
waarmee Shakespeare de zalen deed vullen
to be or not be, that is the question…
Bedankt
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
2.132 hier en een rimpel daar
dat moet behoorlijk worden gelift
voor hetzelfde geld –gewoon als gift –
verwijder ik ook dat junglehaar
laat mij aandachtig verder kijken
oh jee, uw borsten zijn te klein
daar duwen we wat plastiek in
zijn joekels F wel naar uw zin
dan gaan we verder met uw lijn
de bilpartij is nogal breed
die puilt buiten de spiegel…
Vlammen van papier
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
758 Ik kan geen tekst schrijven,
want woorden schieten mij tekort
Ik kan slechts mijmeren of haten
of depressief zijn in staten van geluk
Ik kan denken aan een spiegel in stukken
of mijn gebroken geluk
Het is onmogelijk te beschrijven
hoe geluk schijn schijnt te zijn
en als de zon weer begint te schijnen
blijkt het geluk niet daar te zijn
Het…
de blinde speleman
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.176 ik ben gehuld in het gewaad
van een blinde speleman
een waas van onzekerheden
en verwaterd ongeduld
ik schrijf in een spiegel
krul de letters binnenste buiten
jaag de woorden op tot een rapsodie
een melodie van kwinkslagen en implosies
zoek op de bodem het illusoire begin
het nooit aflatende einde
in een metafoor van cascades
ik zie anders…
nooit meer
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.327 Een eindeloos verlangen
Weerkaatst in duizend armen
Een eenzame traan
Valt in jouw eindeloze diepte
Ik ren in circels
Spiegels aan de wand
Ik zie mezelf steeds weer
Verlaten door jou
Ik spat uiteen
Uiteen in duizend tranen
Zie je me niet rennen
Vluchtend in zijn armen
Mijn lief, je was zo mooi
Mijn lief, je was me lief
Mijn lief…
haarsalon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.199 gelaagd oppervlak
teder maar overweldigend
hij hecht een streng aan de haarwortel
strooit glitters op mijn wimpers
kiest voor een verrassende klemtoon
in een evenwicht tussen kleur en volume
de ronde snit gaat bewegen
in een kolk die lonkt
een amberen weelde
de kapper belooft de schicht en de donder
nog wat wennend aan de clown in de spiegel…
geluidsmuur
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
944 mijn ronde staart
de gestroomlijnde neus sleept een kegel mee
een werveling van cirkels die uiteenschuiven
elkaar overlappen in een spitse huls
die nog scherper wordt als ik gas geef
het kan ook omgekeerd
zoals de trage zwaan een stomp zog voortsleept
schokgolven van geluid die ik achterlaat
zoals de kringen rond de kiezel
die de spiegel…
Ziet u iets?
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
707 Ik kijk in de spiegel en zie niets, zo doorzichtig
Ik kijk in het water en zie niets, weerspiegeld
Ik kijk in de lucht en zie niets, een luchtspiegeling
Ik kijk in de zon en zie niets, een weerschijn
Ik kijk voor me uit en zie niets, als een staarreflectie
Ik kijk in de ruimte en zie niets, een zwartgat weerkaatsing
Ik kijk naar de…
pinokkio
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.014 schaduw dreef en om zomerkleuren vroeg
blijmoedig het begin van de rivier liet zien
alsof er nooit een einde zou komen
aan deze eenvoud van vrede
één kamer met daarin het midden
van het leven, woorden op planken
en de warme opbrengst van rode wijnranken
met geen andere namen dan de oorsprong
van minnaars die met volle stem
omlijste spiegels…
WIE SCHRIJFT, DIE BLIJFT
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
677 Opgestaan de ochtend beleefd
indrukken opgedaan
de spiegel bekeken
kleding uitgezocht
de dag tegemoet
het leven weer aanvaard
in al zijn facetten
denken aan noodzakelijkheden
terzijde schuiven van narigheden
die iedere dag weer tot mij komen
mijn gedachten herhalen zich
in een zekere rangorde
daar ontkom ik niet aan
het zijn vleugjes…
Vederlicht
netgedicht
4.7 met 52 stemmen
945 lichtvoetig treed zij voor het voetlicht
danst zichzelf tot gevleugelde zwaan
reikhalzend vliegt zij voorbij
de werkelijkheid en waan
van dit aardse bestaan
alle ogen, op haar gericht
tot het doek valt en zij
eenzaam huiswaarts gaat
in een nacht zonder licht
thuis toont de spiegel
haar vermoeide gezicht
de weegschaal kroont haar
tot…
Nectar en ambrozijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.559 Geen schaamte ligt in eerbaarheid
als hij zichzelf tot koning kroont,
de (wan) hoop van een stijve, voor
de spiegel of voor een vrouw, bij
het verlaten van de intieme woning,
voor dag en dauw, een bekroning
van het pochen van een pauw in een
kleur die met veren wordt beloond de
verzadiging ondervindt hij aan den lijve.…
De volière
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
752 ik ben er nog niet zegt de man
prevelend met verweerde lippen
zoveel al achtergelaten
menig spiegel moeten vervangen
de weg die ik bewandel
kent vele hobbels en gaten
ook luchtkastelen vol verlangen
en kinderogen die nog steeds
vrijelijk tegen me praten
waar ben ik toch naar op zoek
de jaren hebben mij toch alles verteld
talloze malen…
help - riep ze nog- we vallen
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.318 hij opzettelijk in haar blikveld vloog
zo dicht bij haar en bij de zee
ving zij de vogel in zijn vlucht
ik wil met jou - sprak ze toen weer
de vissen en de bomen
de mensen en hun kerken
niets zal ons meer beperken
zelfs niet een spookbeeld van weleer
want jij bezit mijn dromen
en jij de mijne - floot hij zacht
terwijl hij in haar spiegel…