4314 resultaten.
Wandeling?
netgedicht
3.9 met 163 stemmen
16.789 Wandelend door de nacht
kwam ik een dame tegen
een parel zo schitterend
verlegen herkende ik haar
Lady van de liefde schoonheid
troostend in schimmige nacht
nam ze mijn te grote hand
en ik
vertelde haar met zachte vingers
‘iets harder door verlaten nacht‘
mijn angsten teleurstelling onmacht
‘ik dreig een kluizenaar te worden
de harde…
in bloeien voor de dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
674 in een graf vol bloemen vindt
de dood haar aards bestaan
ze staat een levenlang te bloeien
te wachten op verlaten gaan
je lachte om de snelheid
die botste met beton
het rode bloed dat stolde
na de sprong van het balkon
ontkende de depressie
die je naar beneden zoog
liep weg voor de vergiften
die de ander op je spoog
groeide…
Brechtje (deel 6)
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.325 "tot over veertien dagen"
zegt Brechtje
en nog half in dromen gehuld
verlaat ik het consult...…
onder het zoek
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
654 de wetenschap drijft hem
voorbij elke gekende grens
waar herfstbladeren niet echt
hun kleuren hoeven te verliezen
noch hun stammen te verlaten
zijn chemie creëert elke situatie
die de natuur vergat te voorzien
hij is schepper als in Van Dale
uit ieder niets wel iets
blijft hij zijn pad betreden
soms verwijt men hem de zonde
van de heuristiek…
Echelle*
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
810 Op dat moment stopte ik
Leunde tegen de balustrade
Haast dodelijk vermoeid
Terwijl muziek mijn
Ademhaling stroomde
Boven de blauw-zwarte fjord
Hingen de wolken rood als bloed en
Tongen van vuur
't Vermoeden dat ik
Slechts en enkel droomde
Mijn vrienden hadden mij
Verlaten en alleen
Trillend van verdriet
Mijn gedachte die
Heel irritant…
Autonoom,
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
669 hun drachtige veren, zich
uit als alle vogels te samen, in
vrije vlucht van bonte specht
tot Vlaamse gaai, veel herken
ik niet bij namen, ik ben niet
aan kleur en uiterlijk gehecht,
de macht zit in een autonoom
geluid, een belichaming van een
perfecte geur die mij permanent
laat blozen, steekt boven alles uit,
en dan kom ik tot een verlate…
Drenkeling in de binnenzee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
601 dan vast
aan zijn levenstaak
lijkt niet te beseffen
dat ook dit een gril is
van weer voorbijgaande aard
dat er nog genoeg tijd over is
om niet zomaar weg te kwijnen
in deze zelfgekozen binnenzee
wijl hij drijft op golven
van pure vergetelheid
vluchtend voor het leven
en speciaal de pijn
ligt het landschap
van hoopvolle dromen
verlaten…
Tevredenheid
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
870 Een veld goud gele narcissen
hun kroontjes
wuivend in de wind
met in hun midden
die ene zich verlaten
voelende hyacint
wees die wie je bent
zei moedertje natuur
ook al ben je anders
van kleur en van structuur
het maakt jou
niet minder prachtig
de zon gaf kracht
de maan gaf rust
de wind gaf liefde
de regen liet groeien
de bijen…
Als een vader
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
715 Dank U Vader, dat ik dat mag weten
Dat U mij nooit zult verlaten
U houdt mij altijd in de gaten
Al ben ik U soms wel eens vergeten.
Als een vader houdt U van mij
Als kind mag ik U vertrouwen
En kan ik steeds op U bouwen
Bij U voel ik mij veilig en vrij.…
Einde van de Einder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.142 terug in regen
vol met ongeschreven brieven
die wij schreven aan elkaar
Zocht er mijn plaats
langs muizenissen
vocht de slaap
het ongewisse
zong mijn hart verweesde nacht door
in een wezenloos gestaar
Gleed langs sporen
die er lagen
meed de mensen
en hun vragen
deed mijn jas aan - stapte uit
de laatste halte dan zowaar
Keek er verlaten…
De jas
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
571 Nu hangt die jas
over een steen
in de verlaten hof
en ergens bouwt
iemand zonder jas
heel opgelucht,
vol lof.
(Vrij naar 1 Petrus 2 : 1 t/m 10)…
Traan
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.465 Een traan rolt
Vanuit ’n hoek van m’n oog
In een boog
Bolt
Over m’n wang naar benee
Zoals het water
Van vloed naar eb
Het strand verlaat
Het zilte water zich bang
Terugtrekt naar de zee
Om zich te voegen
Bij alle tranen
Die ooit in al hun banen
Stroomden
Van alle zanderige gezichten
Als stille gedichten
Naar oceanen
Van week ach…
verandering
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
960 vandaag sta ik aan zee
en zie hoe golven doen
alsof de wereld niet veranderd is
nu ik door mij en jou verlaten ben
blijf toch... smeek ik de zee
die zachtjes uitwaaiert
over het strand waar
krullend schuim gelaarsde voeten streelt
naar terugtrekkend water
strek ik mijn handen uit
tot de verbinding is verbroken
en voetsporen zijn uitgewist…
Op de rede,
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
550 Getijdenstroom loopt niet
parallel met de schijn,
lijkt stil te staan, kost
kracht om tegen stroom en
mening in te zwemmen, en
als drenkeling - op een door
god verlaten kusten - te
vondeling gelegd.…
Strandstorm
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
848 lopend,
verlaten stranden achterlatend
denk ik aan jou.
Verloren jaren van leegde
liggend aan de vloedlijn
golvend op het tij.
De dagen rekken
tot hun einder
met de schreeuw van verre vogels.
Een uitgestrekte vlakte
lengt scheiding
tussen vloed en branding aan.…
Oorlogstoerisme
gedicht
2.9 met 24 stemmen
11.818 Wij rijden met een boemel door de Knin
Waar enkel nog verlaten huizen staan,
Gedeeltelijk in vlammen opgegaan
Ofwel kapotgeschoten zonder zin.
Het schouwspel dat wij zwijgend gadeslaan
Is treurig om te zien, maar niettemin
Laat blijkbaar de Kroatische boerin
Bij ons in de coupé hierom geen traan.…
De strandjutter
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
681 Een blauwe maan dwaalt
eenzaam over nachtelijke velden
de strandjutter vertelt
zijn zeewaardige verhaal
over woeste golven
merkwaardige helden
avonturen in de nacht
had hij niet zijn trouwe vrienden
was hij misschien net zo gek geworden
als al die vreemde kinderwensen
of liep hij door verlaten straten
in plaats van over eenzaam zand…
Stedelijk nat
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
732 geur
van verse natte straten
verdwijnt de droge blues
van een te vroege zomer
het weinig groen leeft op
door wat het kan absorberen
te midden van het steen
en neergeslagen stof
het is stil in de stad
een eenzame paraplu
haast zich verdwaasd
op weg naar onbekend
twee verslaafden
paffen hun genot
onder de brede luifel
van een verlaten…
Fictief?
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
538 Onafhankelijkheid
ingebed en gewend
aan ruimtelijke
vrede, verlaat me
op de dictie van
de rede,wordt een
beoogde zekerheid
een louter relatief
begrip, één door angst
gevangen fictie,ver
van het beoogde doel
van zelfvertrouwen,geeft
een misplaatst gevoel
van verworvenheid in een
begrensde duurzaamheid.…
Vanuit nergens, met liefde
netgedicht
4.8 met 39 stemmen
1.312 naar een lichtheid
van dagen die wij
niet kennen
in het hier en nu
van later
moet je toch bekennen
dat ook daar
het licht vervaagd
wandelend door tuinen,
dor en verlaten
vallen er gaten
in een zwervend bestaan
vanuit nergens, schrijf jij
met liefde...naar huis
uit grenzeloos verlangen
in vrijheid gevangen
aan die overkant van…
In een prisma van mogelijkheden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
534 Violen strijken melodramatisch
een kakofonie van
verwarrende klanken die
de Tijdgeest kenmerken
De klok wijst ons
om schepen te verbranden
oud zeer te verlaten
op onbekend terrein
We zullen onlosmakelijk
onze geheimen herbergen
op kernachtige wijze
De droom waakt
in ons bewustzijn,
onophoudelijk...…
In herinnering aan Antonie Kamerling
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
768 zijn studie maar meteen de brui
Een soap werd ons nieuw nationaal produkt
Van Peter werden snel posters gedrukt
om acht uur was Nederland even lui
voor de blonde held in gestreepte trui
Menig kamer werd met hem opgesmukt
Hij bleek niet alleen leuk te kunnen praten
een hit, films, toneel; zijn vakgebied werd breed
Antonie heeft ons nu verlaten…
het voelt zo aan
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
723 woorden vallen zacht in warme regen
dicht bij de dagelijksheid, gedateerd
en waarin ik me stil houd
waar stromen ze heen, waar zullen ze geven
zonder het ultieme
te verlaten
zal jij ze leren zingen, de tijd er uit verdringen
vermommen als herinneringen
verzen die ik uit mijn lichaam heb geschreven
met één grote beweging
van het hart…
Engel.
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
979 zilveren draden gesponnen uit liefde
die mijn hart ontwarren uit verdriet
en mijn hoofd te ruste draagt
gouden blik tussen jouw wimpers
die mijn tranen drogen als de zon
en mijn leven weer kloppen laat
saffieren pracht die mij doet zoeken
naar de schoonheid van een vrouw
en mijn nare gedachten verlaat
diamanten kracht die mij verleidt…
De kunst van muziek en lyriek
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
663 ogen lezen het muziekblad
vingers raken de toetsen
de musicus verlaat zich
in een lentesymfonie
een gevoel van perfectie
en intense harmonie
tonen treffen het hart
in een verademing
speel maar, speel
een zachtmoedige wijs
verpoos, bloos
droom jezelf een paradijs
waar nachtegalen
in meidoorns zingen
zo hun Meester
het eens had bedoeld…
zwart wit
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
786 aan jou trekt het donker
het tekent je gezicht
ik wil de nacht verlaten
binnentreden in het licht
wil je optillen van waar je nu zit
de oplossing voor je problemen is wit
echter mijn lief je sluit je hart
denkt het te vinden in het zwart
ik geef je de ruimte, misschien vind je me wel,
je heb teveel interesse in zaken uit de hel…
Zonbeschenen, (Haiku’s)
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
503 Boot, die het land verlaat,
zon die op de toppen schijnt,
gevlucht zonder doel.
IJverige mier
die met dode vliegen sjouwt
wordt een centaur.
Naast mijn schouder loopt
een vriend die niet meer bestaat,
straks word ik ouder.
Ganzen in vijvers,
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.…
Aan mijn prinses
gedicht
2.2 met 236 stemmen
30.917 Baby-face, bijou, scharminkel
Voor wie ik alles weer wil tarten
Tot ik, als vroeger, blind van pijn
Weer neerlig, eenzaam in het laken
Het gaat niet om het zijn
Maar om wat wij er van maken,
ENVOI:
Prinses, ik beschrijf wat ik bewonder,
Wat ik vrees, bemin of haat
Prinses, nu ik u ken kan ik niet zonder,
Gedoog niet dat ik u verlaat…
ver licht
hartenkreet
2.1 met 10 stemmen
1.266 verborgen licht in het middelpunt verscholen
vlam gevat kaarsvet druipt dansend vanuit
een eenzame nis diep in de muur
houvast lief vergezicht ieder uur
verlaten ligt de straat in tranen
nacht huilt
inscripties in houten tafel
labyrint beschermt ons raadsel
laarzen vies in dit atelier
niet voor maar na het gevecht
touche
woord voor…
Gekte
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
627 ik loop al dagen in mijzelf te praten
conversaties met nieuw gemaakte maten
ben niet langer meer verlaten
alle straten zijn als mijn staten
gekte is nu de baas en mijn wapen
wijsheid is mij onsnapt en mijn geweten
is als een voortdurende grap
lachend bij elke stap
ik ben nu weg van de realiteit
gekte is mijn nieuwe identiteit
mensen wijzen…