3445 resultaten.
namiddag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
469 maakten
de duivel het hof, onherkenbaar
in het niets bracht de angst
mij het offer in de vorm
van binnengesmokkelde stigma’s
uit die tijd waar mijn kat de vreugde
van het leven schetste met geven
van lieftallige aanhalingen
en dan, in dezen namiddag
rees de redder van mijn ziel
op in de mist waar de Flying
Dutchman nog rondwaart
in de ruimte…
wat ik doe in mijn flu
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
653 even wrijf ik over
mijn gulzige toetsen
wijl het slijm zich opdrijft naar boven
wachtend op de aandrang tot kotsen
mijn ruimte telt hoge zomerse graden
waarin ik aangedreven word om ook
in de winterdag in mijn eigen luiheid te baden
in zekere zin kom ik tot niets
al wat langer bekend bij mijn batterij
ik bedoel hier die van de geruisloze fiets…
Van hemel naar hel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
465 we plakken
stukjes duister
aan elkaar
om het licht
geen kans
te geven te
zien wat wij
alzo meemaken
en beleven
niet alles
werd natuurlijk
zo naadloos
afgeplakt ook
wat contrast
kreeg zijn kans
voor nauwelijks
herkenbaar toch
een vrolijke sjans
stemmig
werd de ruimte
schaars verlicht
de oplichtende
bordjes uit
waren…
tegenspraak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 vastgeroest
in een verklevend paradigma
overwoekert de vrije mening
van tegendenkend perspectief
zijn vertrouwen en veiligheid
voelt zich daar niet geborgd
kan hij zeggen wat hij vindt
zonder vrees voor het gevolg
misschien ja
is hij soms te onbehouwen
klopt hij de verkeerde deur
bezigt hij niet de juiste taal
maar maak en houdt ruimte…
Nieuwe omheining
hartenkreet
4.8 met 33 stemmen
1.238 Muren vallen
Muren vallen
In en om me heen
Muren vallen
Muren vallen
Eerst nog steen voor steen
Dan opeens wandel jij binnen
Boem boem boem boem boem
De hele muur in één keer weg met vrolijk bij-gezoem
De hele weg is vrij nu
Vrij van steen en heg
Ik dans in mijn nieuwe ruimte
Loop een nieuwe weg
Plek voor nieuwe bruggen…
Een herschepping
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
432 ik zag je
handen en vingers
bewegen in een
bijna mystiek
schoonvegen
van je huid met
een wattenschijfje
en zoveel gevoel
dat mijn kozen daar
nog een goed
voorbeeld aan
kunnen nemen
hoe jij met liefde
en warmte konen
en wangen raakt
en daarna het zacht
gevoelig rood
de ruimte laat
om zich daar na
fantastisch gaaf
te etaleren…
herinnering 30 jaar nadien
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
345 de tafel stond
hoe de kinderen hier hun eerste stappen
zetten, dagelijks geluk van rust en
geborgenheid: thuis rustte nu in muren
overwoekerd door wingerd, wilde hop
lager de varens, oude mossen, witte lelies
de trap hing moederziel alleen; boven was
gezonken in de hel van geweld en haat
een rode kastanje had als nieuwe bewoner
de ruimte…
in het hart van de duisternis - voor Ryan
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
748 je ligt aan de rand van het moeras, het is donker en heel stil, je ademt niet:
lucht en ruimte zijn je ontnomen je bent onzichtbaar nu, een vage, donkere
vlek je zou van alles kunnen zijn: een weggesmeten tas, een afgewaaide tak
of een plastic zak met afval gevuld, je ligt er alleen, gekneveld, achtergelaten,
je ziet donkerte noch de bomenrij…
Wat jij voelt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
370 Tussen waarheid en ervaring
gaapt een ruimte
die geen taal overbrugt.
Ik laat het boek los,
niet omdat het nooit van mij was,
maar omdat vasthouden
ons verder
uit elkaar zou schrijven.…
verademing
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
410 onvermijdelijkheid
van veranderende aanpassingen
zonder verrassingen
uit een hoed
met een willekeurige maat
op losse eindjes geschroefd
ik hoef niks van haar
vandaar de lemniscaat
vrijwel ingesleten
in de visgraatvloer
ik ouwehoer
ik leef
ik draai wel door
steeds weer
voor verbetering vatbaar
lerend in deze
zelfreflecterende ruimte…
afpelperiode
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
451 Dit kan niets anders zijn dan een grens
een stadsmuur waarbuiten het leven blijft
een afpelperiode die ruimte nodig heeft
een bittere beet door verzuurde smaakpapillen
een proces dat de vertraging juist versnelt
een projectmatige verstilling die stijfheid zoekt
een zo laat mogelijke tel voor vrije gedachten
een subtiel samenspel van zintuigelijke…
Erfgrond
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.310 Onder de huid van een volk
ligt soms een schaduw te slapen
een fluistering die zegt
dat men kleiner is
dan de ruimte die men inneemt.
Maar aarde vergeet niet.
In elke voetstap trilt een herinnering
aan wie men ooit was,
aan kracht die generaties lang
door aderen stroomde
als een ondergrondse rivier.…
De maat van het licht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
261 Wanneer de dag zijn grenzen overschrijdt
en gulzig wordt van licht en lange uren,
neemt hij meer ruimte dan hem toebehoort
en schrijft zijn wet in schaduwloze muren.
Maar tijd, die alles weegt met trage hand,
laat geen onrecht ongebroken duren;
zij opent stil de poort naar tegenkracht
waar zwakken in de duisternis kunnen schuren.…
Scherven van een storm
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
230 Soms vraagt de stilte
niet dat je alles opnieuw begrijpt
of uitlegt, want het broze hart vindt ruimte
zodra het niets meer hoeft vast te houden van gisteren.
Langzaam ontdek je
dat zelfs de donkerste en rauwste
randen het ontluikende licht anders beginnen
te dragen zodra ze niet langer verborgen hoeven te zijn.…
Aspie Sollicitatie (2)
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
267 U wees mij harteloos de deur
Ik gloeide, werd heel rood van kleur
Die kist, daar wil ik echt niet in
Al vond u mij te licht, te min
Gezien u mij geen baan aanbood
Dacht ik "ach val toch zelf dood"
Ik heb gewoon mijn eigen trots
Ik hoef niet op die hoogste rots
Geef mij ruimte rust en tijd
Dan bloeit ze op, mijn kwaliteit
Dan ga ik…
Voor de liefste onbekende
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
164 Soms lijkt het alsof je
naast me ademt in de ruimte tussen
twee gedachten, een onuitgesproken nabijheid
die mijn hart met lichte druk herinnert aan wat mogelijk is.
Je beweegt door mijn
dagen als een fluistering die niet
zoekt naar vorm maar naar resonantie, een
stille stroom die mijn aandacht naar verlangen draagt.…
Foto
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.108 Het is alsof de seizoenen het kader niet raken
de herfst mag vallen en de winter mag komen
maar jouw blik bewaart een eeuwige jeugd
wat voorbij is gegaan hangt bevroren in ruimte
ingelijst aan de muur onder een ijzeren dak
van breekbare herinneringen aan grote verlangens
jouw gezicht is in stilte in een verleden gebleven
buiten trekt de…
Dood
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
2.596 gevangene van ’t leven te zijn
maar vrij tussen de andere geketenden in
Niet te weten wat er aan het einde komen gaat
’t verleden los te kunnen laten
zonder ‘t heden te willen kennen
los van alles wat voor velen vast staat
‘t gevoel keuzes te kunnen maken
zonder angst voor de gevolgen
geen vrees voor wat de toekomst is
genot de rust en ruimte…
Mijn thuis
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.075 en serene rust
Het wordt mijn paleisje al is lang niet alle ruimte opgevuld
En wie weet ooit… ……………jij weer in mijn leven
Dan ben ik voor altijd van geluk en liefde vervuld…
Barrière
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
329 tussen de dingen die doen
geen aarzeling houdt haar
geen denken dat remt
ze volgt wat haar lijfje al eerder heeft gestemd
ze kruist even sporen
van haar soort en van zij
een ritselen even--
en weer voorbij
geen vragen,geen wegen
geen blijven of trouw
alleen maar verschijnen
en oplossen gauw
als de kat van huis is
wordt haar ruimte…
Het leven door een paarse bril
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
2.732 De staatsschuld loopt op, maar het gaat geweldig goed
Iemand anders ruimt wel op achter onze Haagse reet
We verpesten onze burgers met een goed belegd gemoed
De pensioenen staan maar te luieren, zoals je weet
Niemand weet wie het over de balk smeet
Het volk huilt als een rouwstoet
Het werkende volk weet dat het tot het einde der dagen werken…
Zeevruchten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.364 Er wordt verschrikkelijk geduwd om ruimte.
Het slot begeeft en open gaat de poort.
En vlees dat eerst zo kuis verborgen was.
Wordt gretig door wat witte wijn gesmoord.…
Fantasiën
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.308 En onbewust elk wolkje na
drijft zachtjes een fantasia,
doch in de ruimte smelten beî
voorbij, voorbij,
voorbij.
Het drijven blanke zeilen,
waar 't meer de hemel zoomt.
De jongeling ziet ze drijven
en droomt...
En onbewust elk schipje na
drijft zachtjes een fantasia,
doch over zee verzinken beî
voorbij, voorbij,
voorbij.…
Blik op oneindig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.537 De zon door het venster treft dwaalstof tot klaringen
Zwervers in de donkere ruimte, uit de nok van mijn heelal
als vergeten kometen, pas zichtbaar bij de val
naar een ster die naast aantrekt zich verzet tegen dingen
Traag draait het ‘stof `lijke’ haar moeizame wendingen
Afgebogen door het fuseren van het lichtend vermanen
wordt oud vuil vergast…
De weg naar de glimlach
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
1.693 Men zegt, de tijd heelt alle wonden
als je `t maar de ruimte geeft
er komt `n dag, dat ik kan zeggen
`k heb mijn glimlach t`rug gevonden.
Tot zolang wil ik rouwen
om wie `k verloren ben.
Mijn tranen stromen de weg
naar de glimlach.…
Kracht
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
1.343 niets van die ander verwachten
en moet het allemaal even laten gaan
Rumoerig is het diep van binnen
mijn keel wordt dichtgesnoerd
mijn tranen willen het weer winnen
ik voel me misselijk en beroerd
Er vloeien wat tranen over mijn wangen
ze zijn niet meer te bedwingen dus ik laat ze gaan
ik voel hun overwinning als een verlangen
naar de ruimte…
Onrecht
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.638 Er weer ruimte zal zijn om te spelen?
Op jouw aarde, grote wereld...…
Spiegel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.062 Inmiddels
Wetend dat de leugen tot waarheid reïncarneert
Jouw ogen bevriezen de regen in ijzel en
Ondertussen is 't de kamer die vibreert
Hartstochtelijk regeert jouw kalmte in
Een ruimte vol van zwoelte. Zinnen
Gevormd door leven in het verleden
Onwetend hoe de toekomst te beginnen
Gezonken tot de diepste bodem.…
Even dimmen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.254 Jaren vastgezeten in een beklemmende ruimte,
nu spanningen loslatend en vraag niet hoe.
Bevrijdend en losmakend van afremmingen,
belemmerende obstakels gaan nu opzij.
Zoals bloed door vernauwde aderen die zich verwijden,
laten het bloed nu vrij.…
Tijhaven
gedicht
3.0 met 23 stemmen
9.298 Melktandjes van mijn kind slingeren door de ruimte.
Het kind groeit, zijn benen en armen zijn langgerekter,
de tijd hecht zich aan zijn nagels.
Zij voeten stampen over de vloeren van het huis,
zoals olifantjes dreunend hun poten laten neerkomen.…