171632 resultaten.
Doorheen Seizoenen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
16 Herfst je bent voor mij als een lieflijk schilderij
dat ik graag in mijn atelier op zou willen hangen
overrompeld door de milde zon als was het mei
trachtend om je schone kleurenpracht te vangen
In het doek voordat alles weldra zal versterven
seizoenen te beërven als ijzige koude doordringt
door de kieren en wij warme behaaglijkheid derven…
Dactyloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
8 Geen inspiratie
Niets borrelt nog op
Gevoelensinflatie
Een woordloze kop
Dreigende stremming
Succes is uit zicht
Voel alleen remming
De bron lijkt gedicht
Geen lekker ritme
Niet eens een trochee
Och wat kwelt dit me
Het zit me niet mee
Muze waar zijt ge
Dit lijkt anapesten
Terpsichore mijdt me
Zijt gij me aan ’t testen
Geef me…
Verdwaald
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
27 ik sla allengs gade
of ik al dan niet
met onmin word overladen
dan wel verblijf in ongenade
om mij door verstilling te schaden
zijn er daden
waarbij iemand door mij
overvallen wordt door maden?
of waar weer anderen
zich door mij voelen verraden?
natuurlijk kan een voornaam mens
onder toezicht, zich baden
met inzichten uit de onderste…
Het spijtig meisje.
poëzie
3.3 met 9 stemmen
2.847 Piet:
Aardig Meiske, lieve Zoetje,
Trouw eens eindelijk jouw Piet.
Kom, mijn lieverdje, nu moet je!
Wees toch zo kieskeurig niet.
Kijk, daar sta ik als zo'n snijer;
Spreek dan Zoetje, wil je mij?
Ben ik dan geen kante vrijer?
Heb ik dan geen Boerderij?
Zou jij mij nu lopen laten,
Ben je mij dan niet getrouw?
Ik kan op zijn Steeds…
Nederlaagboog
snelsonnet
4.5 met 8 stemmen
62 Ze waren al het marmer aan het houwen
Maar Trumps triomfboog gaat nu toch niet door
Vooral niet sinds hij zo enorm verloor
Ze kunnen best iets anders voor hem bouwen
Helaas geen Wall of Shame, zo ben ik bang
Want tja, die wordt dan wel oneindig lang…
verdwijnen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
39 gewoon verdwijnen in de nevel
waar stilte de kern is van
het verlangen, zwijgen
met de wetenschap
dat onrust
de twijfel voedt met onzinnige
discussies, dialogen die
in een onwetende taal
worden geëtaleerd
als waanzinnige
waarheden
opgaan in de nevel, waar iedere
verte de liefde dichterbij
haalt, de ware stem
zich laat horen
waar…
Liefdes harmonie
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
12 In de zwarte diepte
Van jouw sprankelende kijkers
Verdrink ik in de vijvers
Van een eindeloze liefdesroes.
Ik zink diep weg
In de diepte van jouw wezen,
Ver van ’t hier en nu,
Gewichtsloos in duisternis.
Ik hoor daar bazuinen klinken
Een orkestrale symfonie,
Met sirenen gezangen,
Een hemelse liefdes harmonie.
Ik wil dit eeuwig zoude…
Wanneer de herfst mijn stilte raakt
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
16 Blad raakt het water
wat in mij nog geen naam had
wordt stil in het licht
In het stille loslaten van
je bladeren zie ik hoe de herfst zich
langzaam in je brede kroon nestelt, hoe rood
en goud zich mengen tot een licht dat niets van mij verlangt.
Aan de rand van het water
draag je de kleuren van een seizoen
dat zich niet haast, terwijl…
Wanneer de herfst kleurt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
16 Goud valt op de grond
rust keert terug in de wind
de aarde ademt
Blad na blad laten de
bomen hun zware zomermantel
vallen zonder protest. Rondom daalt de stilte
neer en wie even vertraagt, voelt de koele bodemadem.
De vroege ochtendwind
draagt de geur van vochtige aarde en
brengt een vleugje vergankelijkheid met zich mee.
Ze nodigt uit…
Sneeuwdeken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
5 De sneeuwdeken
van herinneringen
aan de zomer, onze
radslagen van verlangen
in kleren van Vlisco
om mijn stil alleen
voor het raam
de geluiden van buiten
wielen onder mijn gedachten
bedekken mijn broosheid
het gewicht van mijn ziel
te zwaar om te dragen
en te taai om stuk te slaan
koud van vroeger
in jouw warme handen
onder het witte…
Demonen uit mijn verleden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
16 Demonen uit mijn verleden
Bepalen mijn heden
Houden mij gevangen
In mijn innerlijke zelf
De stem van mijn lichaam
Klinkt vaag in de dichte mist
Een mist vol trauma’s
Opgebouwd, een leven lang
De zon zwak aan de einder
Lost de mist langzaam op
Ervaringen opnieuw beleven
Om te verwerken in mijzelf
Een gevecht dat ik wil winnen
Om te…
Ik worstel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
27 Branding schuumt
Waar het zwarte schuurt, eej
Ontaard, de klei ontvlucht, onbewoonbaar verklaard
Verlaten taal, stug genoemd provinciaal
vleugels uit de meeuwen na
strand
zoals toerist in eigen zee land
palen rijen getijden lijken eindeloos te wijken
lieve zee je golven lokken schuimend vlokken ontstuimig speels
klein kansloos mens…
VOL NAALDEN VLIEGT DE LUCHT
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.979 Vol naalden vliegt de lucht,
vol priemend ijsgekertel,
dat glinstert in de zon,
en, met de asemtocht
gezwolgen, kilt en kerft
de kele en ‘t haargespertel,
dat in de neuze temt
de toevoer van de lucht.
‘t Is bijtend koud. Een spree
van witheid, ongemeten,
‘t zij waar ge uwe ogen vlucht,
ligt overal gespreid;
‘t is snee tot in uw huis,…
Tramlijn Begeerte
gedicht
2.9 met 24 stemmen
9.522 Zo gaat het: je hoort een deur bonzen en de schelp van de ruimte
bruist open; de werkelijkheid schampt langs en laat een lege weg
achter zich heel, terwijl je geschiedenis schroeit er vol van dicht
maar de uitspraak wandelt verder omdat je lippen dat afspraken
Zo hoort het: de natuur opent je blad na blad zoals een leerboek
bladert je door…
Avond
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
23 Waar het licht van de zon versterft,
waar de vlucht van een vogel vervaagt,
silhouet tegen pasteltinten,
daar gaat mijn dromende zomer,
daarheen wijkt mijn liefde,
daar verflauwt mijn hartstocht
in een hart,
dat bloedrood verkoeling zoekt,
in het water beneden.…
melisme
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
97 een notensliert waaiert
als een hemellichaam
boven het verlaten plein
in één aanhoudende
lettergreep zingt zij
in zuivere tonen
het verlatene terug
naar het licht
de doorgewinterde stadsduif
vermant zich
nog eenmaal vliegt zij
over het plein van steen
als een zwaan…
Zonnestraal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
5 Het inktzwarte van mijn ziel,
De zwaarte van mijn eenzaamheid
De niet te tillen last op mijn schouders
Hebben mij gemaakt tot wie ik ben.
Niemand kon mij raken
Gevoel was mij vreemd
Emoties kon ik niet tonen
En niemand die dit zag.
Tot die zonnestraal mij heeft geraakt
Mijn ziel deed verlichten
De last van mijn schouders afnam
En ik mijzelf…
Zonder antwoord
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
26 heb ik het
had ik het
krijg ik het weer
heb ik angst
had ik angst
en nu niet meer
was het echt
droomde ik
is er verschil
is het er
merk ik iets
houdt het zich stil
wil ik het weten
wil ik het voelen
zwem ik dus in die fuik
nee ik weet niets
dan het teken
als souvenir op mijn buik…
Nog niet te laat
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
13 Ik verlies mij in de schoonheid,
Waarmee de wereld ons verblijdt,
D'aarde ons allen biedt om niet,
En de zon 't van goud licht voorziet.
De flora en de fauna hier ontloken,
Zo verscheiden en subliem,
Laat ons hun wonderen zien.
Helaas door ons wordt afgebroken.
Het tij kan nog worden gekeerd,
Als we Trump, Xi, Poetin en zo keren,
Wij…
Rosse streling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
20 De tarwe wiegelt langzaam 't bruin-geel goud,
Zij sloot haar ogen voor de wrede zon en
Een laatste rosse streling, eer het licht,
De zachte streling van een teed're hand.
De takken houden stil
Stil staat het bos te staren, grijs en koud.…
De Taal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
19 De taal, te leen voor iedereen,
Een schat aan woorden voor het grijpen
De taal, onbeschreven puur, sluimerend vuur.
Maagdelijkheid voor het typen
De taal, de pen daar gaat ie dan!
Hebt u een keuze kunnen maken?
De taal, ontvlamt haar uitgesproken, toorn ontstoken.
Scherven, splinters, zuchten, kraken
De taal, verliefd,"je bent zo…
Germaans gedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
17 Grondverscheiden, zei de Duitser,
Zijn we toch wel van eenander
Maar dat wil nog lang niet heten:
Wij zijn dan ook tegenstander
Alle Menschen werden Brüder
Hat Herr Schiller mal gesagt
Maar de vraag is, dat verstaat zich,
Of dat ooit wordt waargemaakt
Want het handelt zich toch hierom
Dat het ook nog Schwestern geeft
Die je juist niet mag…
"laat duisternis het lichtpunt in jouw hart niet raken"
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
13 laat duisternis het lichtpunt in jouw hart niet raken
daar zit reserve in waaruit jij kunt putten om de strijd aan te kunnen
liefde is de aanval die duisternis ziet als verraad
scherm jouw hart af met lichtstralen die weerkaatsen op jouw harnas
en recht de duisternis ingaan waardoor het afdruipt
de overwinning is vrees geen angst want het lichtpunt…
Loofwaardig
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
59 Waarom, zo vraag ik mij af in gemoede
beloont geen poëtes of dichter hier
doet jouw sonnet dat kietelt, hen geen zier
dit lightverse dat zich hult in koele woede?
Gramstorig, grimmig, korzelig, temeer
daar nog niet eens halfdode feuilles mortes
een beter lot verdienen dan door korte
electroshocks verdoofd, beroofd van eer
Geloofd zij loof…
Wat weten we?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
33 Ik weet niet eens zozeer of het
De klank of het beeld is van je lach
Ik weet niet eens zozeer of het
De vorm of twinkel van je ogen is
Ik weet niet eens zozeer of ik
Aan jou denk of aan ons
Ik weet niet eens zozeer of ik
Je waard ben of net niet
Maar wat ik zeker weet is dit
Je houdt me altijd bezig
Ik denk te veel aan je om goed te zijn…
Een reis die niemand kiest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
17 Je koffer staat niet bij de deur.
Er is geen kaart, geen tijd van gaan.
Alleen het licht valt door de ramen
en raakt je bleke handen aan.
We praten over kleine dingen:
de regen, iemand die nog belt.
Ik luister langer dan ik vroeger deed
wanneer je iets van toen vertelt.
Ik wil je vragen niet te gaan,
maar zie hoe moe je bent vandaag.
Ik…
Ontbossing
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
18 De bomen zijn verdwenen ‘t is ongehoord
En zie - de wolven krijgen nu vrij baan
Nu de bomen gekapt en de natuur verstoord
Komen de talrijke datacenters eraan
A.I. verandert het meesterlijk schone heelal
Het is gedaan met ons menselijke geduld
Met die ijskoude eigenwijze bemoeial…
Sneeuwvlokskes op grafkruuskes
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
20 Sneeuwvlokskes dwarlen over ’t graf, de wind strijkt langs de kruuskes af. Een grijze haarlok glijdt omlaag, de sneeuw valt stil, de hemel vaag.
De sneeuw blijft liggen, zacht en licht, een witte sluier over ’t zicht. Geen stem die roept, geen stap die gaat, geen wind die nog de zerken slaat.
De albasten kelk in haar holle hand vangt vlokken uit…
De weg vooruit
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
37 Ik weet zoveel nog niet,
hoe 't hier gaat of moet.
Zonder drank en wiet,
of hoe je iemand groet.
Leef simpel, zegt zij mij,
langzaamaan in 't leven.
Dus doe gewoon als hij,
zonder angst of beven.
Met spijt en veel verdriet,
kom ik hier niet verder.
't Is donker wat je ziet:
schaapjes zonder herder.
Klooi nu maar wat aan,
't maakt…
De schaduwloper
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
13 Hij wandelt in de schaduw
op de rand van het bos
door knisperende blaren.
Links van hem lokt
het onaangetaste heldergroen
in de gulle herfstzon.
De schaduwloper verlangt intens
naar zuiver licht en kleur.
Hij vreest de oversteek.…