Alle inzendingen

In Drenthe is geen schaap of rund meer veilig. De wolven gaan er vreselijk te keer Afschieten...nee laat staan dat jachtgeweer De Europese wetgeving is heilig Hij heeft geen vijand...dus wie doet hem wat De wolf ziet hier geen beren op z'n pad…

Deze groene planeet is bevreemdend raar omdat we niet meer omkijken naar elkaar we marcheren in cirkels alsof we rode bosmieren zijn want de mensheid is groot nimmer klein al blijft ons doel onduidelijk omdat de keeper heeft verloren hij liet alle ballen door geschoten van de hoge toren nu bouwen we een blokkendoos vol pietluttige…

Haar naam begint met J, de J van Jota van oorsprong stammend uit oosterse oorden en vormde met haar (mede-)klinkers duizend woorden van alfa bèta tau tot omega In zwartwit streepjes op een kleitablet en op papyrusrol als kruiswoordraadsel voordat het werd ontcijferd en ontrafeld als deel van het Foenicisch alfabet Ze telt al haast een…

in de oude spiegel keer ik de tijd van zoveel jaren duizenden dingen en jouw gezicht de spiegel gunt mij heel even jouw onvoltooide volmaakt getroffen portret je ogen warm diep en bewogen jouw beeld en mijn ziel verzachten met het keren van de tijd ik blijf je zien tot er geen licht meer is…

De wijnoogst doet gewoon pijn aan de ogen, In Frankrijk is de oogst totaal mislukt. Verschrompeld wordt de laatste druif geplukt, Die daar het hele jaar heeft uit staan drogen. Wat ik uit bovenstaande heb begrepen: De droge wijntjes zijn niet aan te slepen.…

Je schildert jezelf in een leegte achter kale horizonnen waar lust met liefde copuleert van alle kanten bekeken door de waan van de dag helder in abstractie stillevens verflauwen een wereld zonder ratio verleent zich gevoelens rivieren fluisteren verhalen over jouw naam, jouw hart in empathische tederheid onmacht versus kunde in…

Keizer was ik, Maximianus heerser naast Diocletianus, zoon van een vrijgelaten slaaf die zich op het Forum in recht en welsprekendheid en militia bekwaamde en het als rolling stone tot stadhouder schopte en later tot ieders verbazing werd uitgeroepen tot keizer van het grote Imperium Romanum Dio maakte van het immense rijk een absolute…

Zij ligt met d’ogen open Te wachten dat deze nacht Haar de dromen brengt, Zij in stilte verwacht. In gedachten proeft ze Zijn kussen, teder en zacht, De kussen zij al zo lange mist, Deze nacht verwacht. Hoopvol slaapt zij in, En dan treft ze de hij zij op wacht, Krijgt ze haar gehoopte zin. In de ochtendstond, Wacht ze hunkrend en…

Of je nu veel of weinig talenten hebt het leven is voor iedereen gelijk en kent maar één beloning: je moet zelf ervaren wat je zinvol vindt en als je het ene afweegt tegen het andere, moet je voor jezelf, de discipline hebben om te handelen naar de uitkomst De erkenning van je verdiensten door anderen is nooit genoeg Je eigen perspectief…

en wil er niet uit. Zij rekt zich uit en maakt met haar handen van die schokkende bewegingkjes boven haar hoofd. De wind is intussen gaan liggen. Het riet beweegt niet meer en op de plavuizen vloer is ook mijn schaduw vervluchtigd. Rozenmond in haar denken is leeg. Gedachteloos strijkt zij de kleine luchtbelletjes uit haar schaamhaar,…

Zij had hare beste kleedren aan, Zij kwam hare pacht betalen. Mijnheer was niet te huis en Mevrouw Ging zelf het handboek halen. Zij keek eens rond: 'Zij hebben toch al Wat de hemel hun aan kan bieden,' Dacht de jonge boerin, en keek weer rond zich, 'Dat zijn toch gelukkige lieden!' Mevrouw was wel trots met de liên van haar stand,…

Veelkantig die jota van verre Die wartaal als stof in de wind Geen touw en geen sterren Om vast aan te knopen Wie weet waar je logica vindt?…

In het stille ochtendgloren kwam de rust terug in mij Vrede was in mij geboren van de aardse lasten vrij Blijdschap stroomde bij mij binnen en ik kan van vreugde zingen want de waarheid maakt mij blij…

Schipperend tussen hoop en vrees, tussen wat had kunnen zijn en wat langzaam van mij wegdreef. Trotseerde ik stormen, die allang waren gaan liggen, maar in mij bleven woeden. En toen eindelijk ook daar de stilte viel, bleven slechts de opengereten littekens, de oude wonden die opnieuw bloeden. Ik heb de liefde in mij vermoord, ik moest…

Gods ware liefdeshart bewogen en begaan Hij troost geeft moed in bange zielensmart Samen op weg met Hem kunnen wij verdergaan Geen nood is Hem teveel Hij maakt de wonden heel Echt Hij geeft ware kracht zelfs in de donkerste nacht Hij zal onze tranen drogen geeft Liefde mededogen.…

als ik nu blijf staan tot ik dood ben in de verte is mooi zonlicht stilte tot ik dood ben stomme mensen tot ik dood ben…

Met een hongerig gevoel in de trein achter zijn mondkapje, zag hij vrije ganzen vliegen boven het polderlandschap. Alsof ze rechtstreeks vlogen naar de kersttafel van zijn oude overleden moeder in de Katholieke kersthemel. Zo voelde hij zich bevoorrecht in de trein die nergens heen ging— nergens anders dan naar de kruidentuin van een overleden…

Misschien wil de dromer ontwaken en wellicht de drager van vele vragen vragen om te mogen ruilen met de dromer opdat de drager mag dromen van de antwoorden en de dromer ontslapen om te ontdekken wat het is om je af te vragen waarom de werkelijkheid is zoals deze is.…

Geen zeperige tederheid meer, geen masker voor de pijn. Geen nonchalante onheilsbeelden om dapper mee te zijn. Hij verdrinkt nu in het spektakel, het theater van het lijden. Machteloos tegen de realiteit, te moe om nog te strijden. Omdat de brute overmacht het wint van het verstand, spoelt de illusie van controle als droog zand uit zijn…

Wat leuk! Je kan je tuintje zien van boven! Nu is het vaak het laatste wat je ziet, Het is een transporteur van dynamiet, Om mensen van het leven te beroven. Ja, machtig mooi hoor, dat is de magie, Van die aloude oorlogsindustrie.…

in de schaduwen en lichten van de avond denk ik aan dingen die heel oud zijn het harde balken van de ezel op een weitje de vergeefse roep elke middag om een maatje het zweempje wind dat het gordijn in zachte beroering bracht de lome warmte van zomerdagen onze ogen die aandachtig naar elkaar keken het vreemde bed waarin onze lijven…

Morgen, bij dageraad, als de velden wit worden, Vertrek ik. Zie je, ik weet dat je op me wacht. Ik ga door het bos, ik ga door de bergen. Ik kan niet langer zo ver van je wegblijven. Ik zal lopen met mijn blik gericht op mijn gedachten, Zonder iets daarbuiten te zien, zonder enig geluid te horen, Alleen, onbekend, met gebogen rug en gekruiste…

Blauw is de hemel Grijsgeel is het strand De verte lijkt te verdwijnen Zoals ikzelf en mijn pijnen En wandel waarheen? Jij in gedachten me houdt op de been Maar ook al die and’ren, de exen, de nieuwe en die me ontvielen De golven dekken ze toe De visjes de kwallen en kreeften garnaaltjes en mossels en al het gewemel van beestjes…

Nog geen drie jaar, zelf aan het stuur boven de reusachtige banden op de tlatto willen rijden Uit ongeduld en ontevredenheid is mijn wil geboren en zo wilde ik jou Maar nu ben je er Nu wil ik jou anders om van te houden en ook zou ik willen weten hoe ik te midden van alle wilikken mezelf kan liefhebben en niet beknotten zonder anderen…

Hij voorziet het nieuws met trefwoorden der overdrijving, het leven is van nature al niet eerlijk. Men zoekt in de marge naar een tijdelijke bevrijding, terwijl letters op het scherm schreeuwen, fel en begeerlijk. De wereld wordt opgetuigd in angstaanjagende zinnen, elke nuance bezwijkt onder het gewicht van het dictaat. Men probeert de chaos…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer…

Wit was het Het water was wit De bomen paars Geel de huizen Boven de huizen het rood Bloedrood En in de huizen…

Ik zou op de kansel staan Met vuisten slaan Donderend donderpreken geven De echo Draagt de woorden De galm Dwingt het ritme De boodschap Niet Maar misschien Kan ik ze ook gewoon Buiten De vlinders Laten Zien…

Stille boulevard een jonge meeuw loopt alleen wind wist sporen uit Nog gehuld in een kleed van gesprenkeld brons, staat ze stevig op de natte, grijze stenen. Haar roze poten dragen het jonge gewicht van een vogel die de wind nog moet temmen. Met een scherpe, donkere blik kijkt ze omhoog, voorbij de rand van de menselijke wereld. Er schuilt…

Die zilveren deinende schoot, mijn liefste, dit maagdelijk gave net, dit gruwelijk schone huwelijksbed, dit vangzeil van de dood - ik heb het gesponnen tussen de bomen en tussen de zon en de aarde en al waar ik ontwaarde je zoet-zoemende dolersdromen. Ik vang je op in mijn wiegelend bed O wond in mijn maagdelijk net O liefste verloren in mijn…