316 resultaten.
KOORTSDEUN
poëzie
4.1 met 39 stemmen
3.972 't Is triestig dat mijn droefheid thans moest komen,
en lomen in 't atone van de bomen;
- 't Is triestig dat het regent in de herfst...…
Loos, WO I (thema met variaties)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
803 I
Het bestaan in stenen op rij,
namen tegen muren opgestreken,
boeken, af en toe herdenken
met vergeelde droefheid:
het is in Loos te zien.
En we zouden moeten weten
dat elders iemand weer de passie preekt
en we zouden op de kippen moet passen
Het zal wel weinig helpen:
Sta op soldaat,
hoor het gore bevelen.…
Van de drank
poëzie
3.2 met 11 stemmen
7.079 De wijn is voor de mens en voor de rapste geesten,
Maar water uit de beek ten dienste van de beesten,
Al wat de wijngaard geeft dat is een schone vrucht,
Om al wat droefheid smaakt te drijven op de vlucht.…
Ballade
poëzie
2.5 met 11 stemmen
3.017 Prins, nu is wel mijn droefheid aangeheven,
Alleen ben ik, met elke rouw te duchten,
Alleen ben ik, zwarter dan moerbeivruchten,
Alleen ben ik en zonder vriend gebleven.…
Beginsels.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.849 Gramschap is een schrikbre ontvlamming die onblusbaar om zich woedt:
Droefheid is ene overstelpende en niet af te keren vloed:
Nijd, een alverstikkend onkruid, dat én vreugd én deugd versmoort:
En begeerlijkheid, een hartworm, die het ingewand doorboort.…
Van de drank
poëzie
4.2 met 9 stemmen
2.999 De wijn is voor de mens en voor de rapste geesten,
Maar water uit de beek ten dienste van de beesten,
Al wat de wijngaard geeft dat is een schone vrucht,
Om al wat droefheid smaakt te drijven op de vlucht.…
Duisternis
poëzie
3.5 met 26 stemmen
4.876 Zo ik tot Hem riep in mijn droefheid, Hij ant-
woordde niet,
Zijn gelaat hield Hij voor mij verborgen,
maar ik wist, zo ik glimlachend opzag tot Zijne
verborgenheid, dat het glanzend mysterie Zijner
liefde mij alzijds in het duister omgaf.
En zachtjes voelde ik mijn glimlach opgaan in de
oneindige tederheid Zijner goddelijke ironie.…
Ontslag.
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
7.165 Als je dan eenmaal thuis zit, en niets meer hoeft te doen,
kijk je met droefheid op je afschrift, want je krijgt zo weinig poen.…
8 spaanders
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
507 avondgrauw
zij schroeft zich vast
in het verleden en ik
spiraal naar lucht -
buiten ligt de akker braak
en woekeren papavers
gelaten wacht zij
tot de trage wurger
haar te na komt
en met de beker in de hand
steekt zij hem de loef af
het dorpskoor zingt:
de steppe zal bloeien
lachen en juichen -
hoog in de Vogezen
heerst groene droefheid…
Sonet
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.311 O vreugd van pijnen vol, pijne vol vreugd gerezen,
O droefheid vol jolijt! O blijdschappe verfelt!
Levende dood, hoe moogt gij tegen mijne dank
Dus vele over mij? Maar ben ik willens krank,
Mij klagende t'onrecht, de liefde ik t'onrecht blame.…
Zonder dood en tijdgevoel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
505 midden in een
licht verhaal
wordt het mij
zwaar te moede
verander ik in een
met droefheid
belast persoon
voelde het gaan
tot in de extensies
van mijn lijf en
aards bestaan
waar alles om mij
heen tot grijze
steen verworden is
de transsubstantiatie
was algemeen dat
kon ik met eigen ogen
uitstekend waarnemen
mijn verhaal stokt…
Klachten des Poëets
poëzie
4.1 met 16 stemmen
5.194 Wat droefheid, wat verdriet, wat leed komt mij nog aan,
In dees mijn wintertijd, die haast zou zijn gedaan!
Wanneer ik overdenk èn ’tgeen ik was vóór dezen,
En wat ik, tot mijn smaad, moet tegenwoordig wezen;
Wanneer ik mij bezie in dees mijn hoogste nood,
Mijn lijden is te zwaar, mijn ongeluk te groot.…
Lotje en Keesje
poëzie
3.2 met 12 stemmen
5.476 zij zag mij
met verdriet en droefheid aan.
Ja zij wilde mij niet kussen,
zoals ze anders altijd doet.
Foei mij! ach! dat zulk een moeder
om mijn stoutheid treuren moet.
Keesje:
Wat kan 't baten, dat gij eenzaam
in een hoekje zit, en klaagt.…
Het visje.
poëzie
2.9 met 9 stemmen
2.448 't spartlen komt te laat;
Weg is thans uw zoete vrijheid;
Droefheid volgt die korte blijheid:
Waarom goede raad versmaad?
Waarom 't lokaas niet gelaten
Aan die angel, loos vermomd?
Zie nu, want geen klacht kan baten,
Wat van eigenwijsheid komt!…
- Strelende handen -
hartenkreet
3.8 met 42 stemmen
4.429 handen vol natuurlijke menselijkheid
voelen zo vertrouwd aan als van jou,
langzaam samensmeltend, in elkaar dicht
van mijn doorwoeld gemoed naar mijn gezicht
strelende handen die wel willen,
onbehendigheid bekorend weten te omtrekken,
melodisch imponerend en heel zacht,
als was er goddelijke liefdeskracht
verdriet verkleind de naakte droefheid…
Huilen en lachen dicht bijeen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
651 Gewoon jij, in het holst van de nacht,
inktzwart, doodstil
en een immense droefheid maakt
dat de tranensluis open gaat.
Jaren van tranen, decennia van verdriet,
nooit geweten dat er een heuse oceaan
huist in je traanbuis.…
BERGOPWAARTS GAAN
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
525 moge uw Stem uit de hoge tot ons reiken op dit uur
als wij huiveren van schrik , droefheid en doodsangst,
- onze zielen gelouterd worden door het nieuwe paasvuur
om eeuwig te blijven gloren in uw hemelse ontvangst!...…
Nu is zij wedergekomen
poëzie
4.1 met 19 stemmen
5.516 Haar blijdschap is vervoering,
En grote, stille verlangst,
Haar droefheid een zachte ontroering,
En onbestemde angst.
Wat is er toch in haar stemme,
Dat mij ontroeren doet?
Wat toverklank in haar woorden,
Dat ik haar volgen moet?…
Bij het sterfbed
poëzie
3.4 met 13 stemmen
4.845 Zijn droefheid steeg ten toppunt,
Hij weende en snikte luid,
En sloeg de hand aan 't hoofd,
En ijlde de kamer uit.
En zij, die 't bespieden zeiden:
" Wat heeft hij haar toch bemind;
Hij stond als verpletterd bij 't sterfbed,
En weende gelijk een kind!"…
- De oude stem -
netgedicht
4.7 met 48 stemmen
613 beetje meer ingrijpend veranderd elke zin, doordrenkt de levensstijl
zo moedig, zo voorspelbaar
sterk als een oorlogsverteraan..amper hoorbaar nog, die oude man
zijn naamloze verlorene grauwe weemoed viel uit de vergaane zomerhemel
het statige huis een vaag pijnlijk omhulsel, waar niet meer in geleefd wordt
wat ik ooit lief had is gegaan, droefheid…
Bij het doodbed
poëzie
2.9 met 11 stemmen
2.703 Zijn droefheid steeg ten toppunt,
Hij weende en snikte luid,
En sloeg de hand aan 't voorhoofd,
En ijlde ter kamer uit.
En zij, die 't bespieden, zeiden:
'Wat heeft hij haar toch bemind;
Hij stond als verpletterd bij 't sterfbed,
En hij weende gelijk een kind!'…
AAN ARABELLA.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.527 Is mijmrende ernst op uw gelaat te lezen,
Of stoort de smart uw blijdschap en uw vreugd;
Blinkt daar een traan van weemoed in uw ogen,
En is die wang, zo blozend anders, bleek,
Dan maakt uw schoon 't gevoelig harte week
Van die u ziet door droefheid neergebogen.…
Goevrijdag
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.795 Wie dierve er, ach,
schier leven, in de droefheid van
die al te droeve dag?
Geen woord en zij gesproken meer:
ons Heere hangt en bloedt,
gekropen zij ten kruise nu,
gebiddaagd en geboet!…
Zonnige septembermorgen
poëzie
3.6 met 12 stemmen
5.403 het licht hangt in de honingraten
der vensters als een vochtig vlies
en morgenzon in de gelaten
waarin bij nacht de droefheid wies.…
achteraf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Zij brachten zachtheid in je blik
en temperden de nooit vergeten droefheid
om een kind, ontstolen aan
de lente van het leven
- de grote pijn die je
met niemand echt kon delen -.
Maar later speurden wij
geheime vreugde
toen het tollen van de kindermolen
je oude dag bezwaarde.…
Mijne wensen.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.129 Mocht wie in mijn vreugden deelde,
Met een traan mijn droefheid heelde;
Mocht die vriend en speelgenoot
Mij beminnen tot de dood!
Aan een meisje zacht van zinnen
Hechte ik mij met hart en oog.
't Was mijn zuiver, teder minnen,
Dat tot liefde haar bewoog.
Sinds een heilig band ons strengelt,
Vliet ons leven als verengeld.…
De kracht van melancholie
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
532 Zowaar verloren
de herfst staat op en groet mij
melancholie vloeit
Hoe herfst eindelijk is tevoorschijn gekomen dragend
in allerlei vormen, geuren en kleuren maar ook de herinneringen die
mij vervullen met een bezorgdheid, rusteloosheid en overweldigende droefheid
Uitdagend maar toch wel onzeker daar het geheel onverwachts op mijn pad is…
DE DROEVIGE VRIJER
poëzie
4.1 met 20 stemmen
5.268 Als ’t oog hier niet de liefste ziet,
Die ik zo gaarne zag
Speelt gij en danst vrij de lieve lange nacht,
Laat mij mij zelve vermaken met mijn klacht,
Die ’t hart uit droefheid dicht:
Ik zal in mijn smart vrolijk zijn
Of tenminste wat verlicht.
Ach!…
’t Leven
poëzie
4.0 met 23 stemmen
5.341 Wat ze ons bied’,
’t Is een schaduwschim van dampen,
Die, wanneer men ze aan wil klampen,
Door de lege vingers schiet,
Ja het leven stort zich uit
Met een stroom, door niets gestuit,
In de Oceaan der tijden,
En voert droefheid en verblijden
Der vergetelheid ten buit.
Wat dan ziet men om naar vreugd!
Wat’s de Jeugd!…
Heel even weg
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.731 Heel even weg
Maar mijn hele leven verandert
ik zag je nog liggen
zo klein maar ongezond
niet ver van de afgrond
heel even weg
maar daarna was de tijd gestopt
net in mijn armen
en nu in droefheid
Verschil van 3 minuten
Maar in mijn leven voor altijd
Heel even weg
Maar ik!
Ik!…