678 resultaten.
Valltorta
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
2.536 Een vrouw op sterke bodembenen
heupenwiegend bekwaam tot dracht
en jagen
De romp een spanningsboog, met licht
geheven armen die evenwicht bewaren
tussen de lucht en aarde
Het kleine hoofd met vlinderogen is
nooit te zwaar en reikt voorbij de
wolken naar wat worden kan
De spitse tong likt maan en
sterrenstof en steelt daarmee
de toekomst…
Ja, jij
hartenkreet
4.5 met 17 stemmen
2.578 deel de lucht met me
mijn kind
en de wolken
en de toppen van de bomen
want gisteren
zomaar
door een paar woorden
liet je mij de zomer zien
je weet dat ik voor jou
zou willen sterven
mijn kind
jij, die de zon voor me reikt
door de hoge vensters
van je jeugd
gaf mij met je wondermooie ogen
jouw wereld
jij, mijn kind zei :…
ik orakel labyrinthen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
695 ik orakel labyrinthen
spoorloos zonder hinten
spreek alleen met zon
en wolken om me heen
de hemel is gesloten
de ruimte is te groot
maar ik ben vastbesloten
een weg te vinden uit de dood
handen reikten
trokken terug omdat de hitte
te intens was om te leven
ze keerden mij de rug
nog zie ik je lach,
ogend naar de horizon
herinner…
toekomsttranen
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.433 als verlangen in tranen geslopen
mij vertelt van de mooiste dagen
waar het heden reikt naar morgen
onze toekomst vol liefde wacht
zoek ik een lach in vertwijfelde ogen
ligt er diepverborgen hoop
waar de belofte van enkele tranen
het verleden achterhaalt
maar bitterzoet en ongebroken
sluipt verlangen zacht nabij
elke toekomst huilt zijn…
Symfonie van de tijd
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
1.161 Er zweeft een rust door stervend groen
een onzichtbare wind voelbaar en zacht
een okeren licht dat tussen twijgjes reikt
tot het hart weer overgaat in een nieuwe nacht.
Uitgeklede zomerwoorden
tussen leven en dood
dwarrelen als droomkristallen
en de aarde kleurt rood.…
In iemand anders
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
493 Zo-even ontwaakte ik zo zacht,
ik dacht dat ik kon zweven, waar
eindigt de dag en begint de nacht
tot hoever reikt mijn macht van leven?…
Zwaartekracht
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
733 Zo-even ontwaakte ik zo zacht,
ik dacht dat ik kon zweven,
waar eindigt zwaartekracht tot
hoever reikt de macht van leven?…
’n dialoogje met de liefde
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
729 jouw ogen
wanneer ze mijn wereld
raken
zachter in verbazing, jij mens;
man van duizend dromen
je kleurt me
in het klaverveld, het verlangen
welwillend bevrijd
ik fluit naar herfst
en hoe hij ruist en reikt
naar stille rust
naar de vogel en zijn maatje
die samen het antwoord
voltooien
in de warme ruimte
van hun nest
jij…
Herdenken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
539 uur
naar de kant van de weg
zwenken en stoppen
lijken mijn vader en moeder
in zichzelf verzonken
verbonden met iets
dat groter is dan zij
gedachten waar ze goed
naar moeten luisteren
die het waard zijn
om telkens terug te halen
En altijd
is er in het diepste
van de stilte
weer die merel
die met zijn zilveren tonen
naar de hemel reikt…
dirk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
751 deze handen reikten en grepen het leven vast
alleen de herinneringen aan jou zal blijven leven
we hebben inmiddels geleerd om jou los te laten
want van binnen weten wij, jij komt niet terug
daarom zeg ik zacht, laat mijn handen maar
zij geeft mij dan een zoen en droogt mijn tranen
ik kijk verliefd en dankbaar in haar mooie ogen
dan zegt zij,…
gedachteloos bijna
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
578 het huis heeft
geen deur en
één klein raam
papa is groter
dan het huis
zijn hoofd reikt
tot de wolken
boven het dak
wapperen zijn
lange handen
het zwarte pad
een rechte lijn
tussen zijn
schoenen van
huis naar schuur
schuur naar huis
AqAq in spiegelbeeld
heb ik je geschreven
getekend sta je
op de muur
de nagels…
VERBINDING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 De Almachtige God
is niet te zien als
't geloof zelf van mensen
vertrouwen op de Heer
is een ladder
staande op harde grond
vol stenen en distels
die tot de Hemel reikt
bij alle treden
zweven eng'len rond
zenden vragen omhoog
laten zegen dalen
het begrip geloof
zal steeds stijgen
om weer de aarde
op te zoeken
vertrekt en komt…
Reader's digest
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
629 Diep in de krochten van de smaakpapillen
ligt reader's digest - voedsel
voor de geest
een stalactiet reikt halzend
naar het licht
een stalagmiet is hemelwaarts
gericht
de helicon, ik ben er vaak
geweest
en zou voor leesvermaak nooit
anders willen
Pleziergedichten in een bouillabaisse
van lightverse godenspijs
en ambrozijn
en…
litanie
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
548 Als de wilde wind
door lege straten raast
het water naar de top
van de dijken reikt
Als wilde ganzen
het luchtruim zoeken
de ekster slechts
oog heeft voor bling
Als zwaluwen laag over
het land vliegen een dansend
muggenleven verdwijnt
in de late avondstilte
Als in de sporen van
de storm de zachtheid
in de smeltende stilte
jouw…
Herdenken
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
275 gewijde uur
naar de kant van de weg
zwenken en stoppen
lijken mijn vader en moeder
in zichzelf verzonken
verbonden met iets
dat groter is dan zij
gedachten waar ze goed
naar moeten luisteren
die het waard zijn
om telkens terug te halen
En altijd
is er in het diepste
van de stilte
weer die merel
die met zijn zilveren tonen
naar de hemel reikt…
dromen op sterk water
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
900 Ik bewaar dromen op sterk water
verzuring zal ze houdbaar maken
verstand verdringt alle persoonlijkheid
het duistere puntje in het licht
reikt haar charmante hand naar mij uit
ontkenning stroomt langs mijn aders
terwijl ik kloppende onjuistheden opsom
openen haar gesloten ogen dichtheden
vertrouwde geborgenheid verscheurd
mijn hoofd draait…
Volle maan in oktober
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
746 De lichtbaan reikt van mij naar ’t andre kussen,
glijdt naar die mond in ’t nu zo vreemd gezicht,
verlicht de donkre holten met de groef ertussen
van man die, ‘t wonder missend, vast te slapen ligt.…
rijpend in je warme schoot
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
2.092 ik zag je gaan
je plooide heuvels
rond je heupen, het korengeel
was rijpend in je warme schoot
de oogst was voor mij eeuwigblijvend
we lentten samen
naar een zomer vol met kleur
roken de wilde bloemengeur
en groeiden met elkaar tot in het
diepe blauw waar bomen reikten
we hadden niets om op te lijken
het was ontdekken en herkennen…
rijpend in je warme schoot
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
766 ik zag je gaan
je plooide heuvels
rond je heupen, het korengeel
was rijpend in je warme schoot
de oogst was voor mij eeuwigblijvend
we lentten samen
naar een zomer vol met kleur
roken de wilde bloemengeur
en groeiden met elkaar tot in het
diepe blauw waar bomen reikten
we hadden niets om op te lijken
het was ontdekken en herkennen…
Besef
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 Zover het oog reikt, de blik intens
Naar verder, naar meer, maar
Tenietgedaan door de droom, het
Vergeten.
Het even verdwenen door wat
Je zei, niet meer gelooft, niet
Meer ziet.
Is het niet anders, een impuls, nog
Net niet handelen.…
het sterven beminnen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
868 als het jaar zijn einde nadert
verblijf ik wat dieper vanbinnen
de hemel duikt dan
ongevraagd in mijn ziel
alsof ik het sterven,
haast gedwongen
moet leren beminnen
het hangend grijs
dringt zich door mijn huid
om de maakbaarheid te vertragen
en de winterslaap te verkiezen
tot mijn allerlaatste bruid
als hoop verder reikt dan het…
Ondergesneeuwd
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
933 kou vat aardse tranen samen
in schittering van wit kristal
verhullend als een liefdesmantel
overheerst het schonende grote getal
elk vlokje toont complexe tekens
voor wie eenvoudig dieper kijkt
het is de massa die verdoezelt
hoe de eenling om zich reikt
uniek in hun eigen signalen
dalen bevroren druppels neer
om als de dooi komt te…
Ik wraak de lat
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
739 steeds meer negeer ik
bij het lezen
de middelmaat waartoe ik zelf behoor
de lof aan dichters door mijzelf geprezen
zijn al te vaak bewijs daarvoor
ik wraak de lat
door mij zo hoog gelegd
dat moedeloze streven
naar wat ondoenlijk en
bij lange na niet haalbaar blijkt
dus wordt het tijd om bij te stellen
op ware hoogte die niet verder reikt…
Wonderschone waaiers
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
466 vriespunt
de avond legt zich neer na volledige
overgave aan de ondergaande zon
in het holst van de nacht
ontstaan wonderschone waaiers
worden bloemen geboren
die nimmer zullen geuren
beperkte houdbaarheid doet
niets af aan hun fonkelende pracht
die schittert in het ochtendlicht
totdat de zon groen ziet van jaloezie
zodanig haar stralen reikt…
Vertraging
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.580 komt het vertrek
waarin iedereen elkaar bekijkt
tot stilstand
Voorzichtig tikt de regen
vergrendeld blijven de deuren
vingers betrommelen een raamkozijn
voorzichtig tikt de regen nog
Langzaam begint het te dagen:
dit is geen kamer maar een doorgang tot
een eindpunt
dat op afstand blijft
een moeder haalt haar targets niet
een hand reikt…
Envoi
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.382 Reikt het tot zwerk, dit zachte oog
dat sap weent van dorst?
Rijst er een horizon als ik u
mijzelf reik, versmachtend?
Fata morgana, dorst naar ons.
--------------------------
uit: 'Landgoed', 1989.…
De beeldbedenker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
526 De beeldbedenker die vorm geeft
Aan gedachten die zo maar opkomen
Als de taal met woorden en klanken
Te kort schiet, het volledig af laat weten,
Die een zilveren spiraal maakt
Die tot in de hemel reikt,
En de diep doorleefde druppel door hem
Gehouwen uit doorzichtig albast
Dat met zijn gefilterde licht
In de voren van moeder aarde…
terra incognita
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
578 ik kijk door het venster
ik zie mezelf staan
op een dunne muur die
die onaards tot de wolken reikt
beneden kijkt niemand er van op
er is geen beginnen aan
van onwaarschijnlijkheden wordt
men kribbig en moe
onverwacht stoot de wind me om
zwiept me van ongekende hoogte
brengt me in een tuimeling waar
geen einde aan lijkt te komen
abrupt…
Eén zwaluw kan me raken
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
737 ze trokken weg de vogels
toen… in de herfst
vliegensvlug waren ze weg
voor ik er erg in had
kennen ze mijn missen
weten ze wel
dat ik in de lentenacht
naar ze op de uitkijk zal staan…
zien ze mijn vreugdetraan
wanneer ik hun vleugels hoor
de zachte slagen ruisend
door het morgenblauw…
mijn verlangen zo groot
reikt naar het leven…
De droom in het avondlicht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
829 Tijdens de passage galmt de herinnering over de golven
de frequentie deint uit jouw keel en verbreedt mijn inzicht
met lichtpunten aan de horizon die vloeiend verschijnen
reikt mij jouw mimiek om te stralen in het avondlicht.…