806 resultaten.
Uitgestorven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
834 Nee er is geen organisatie
die in’t fris geschoren woud
tussen het wegrottende hout
van een subtropische natie
oranje klontjes heeft gevonden
waarin versteende bijterbijen
-die ooit op raptorsap gedijden-
door tijd en ruimte ongeschonden
waarmee een maffe wetenschapper
(die het idee kreeg bij de kapper)
het dinosaurus klonen klaarde…
Waterkant
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
599 De schoonheid van dit groene woud
brengt mij tot ontroering
en merk dat de natuur mij aanzet
tot ontvoering, want..
ik zou u allen willen leiden
naar deze plek aan het water
en met u ongestoord gaan zitten
denkende aan later...
om het beeld vast te houden
ik wil het terugzien keer op keer
want morgen is het er misschien
niet meer!…
Herfsttinten
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
571 Ze voeren dronken
laten leeg wat niet vatten kan
verrijken het armste van de aarde
blozen het bleekste van de dag
De eeuwige dood van blad
de sluipende ondergang
van de in zwam verpakte stronk
plukken ze tenger uit het woud
Ze bouwen gespreide vlerken
als kathedralen tegen het palet
kerven en ketenen bos en mos
onwrikbaar als…
Droomtijdig
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
477 Het begon met een wandeling
het lopen over een bladertapijt
daarna de bomen en het woud
hoe sporen kenbaar werden
Een rots in de schaduw
in zich de warmte van de zon
op de zuidelijke helling
het ruisen van een waterval
Het hart pompte het bloed
water stroomde omlaag
steen trilde van atomen
ronddraaiend om een kern
Ik heb…
Valse contrasten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
545 scherp schuurde
vaal licht
langs schrale takken
valse contrasten
schetsten niet bestaande
unheimliche sferen
het donkerde in
woud en bos ondanks
het gebrek aan bladeren
nog priemde zon
venijnig strak naar
leven op de grond
schijnwerpen creëerde
een bewogen beeld omdat
licht continuïteit doorsneed
er gaat geen dood voorbij…
Stapgewijs is wijs
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
513 naar mei
een koude
maand
voorbij
het diepe
dal
van een
onpeilbaar
heelal
omgeven
door
nieuwe
kracht
voor onze
vertwijfeling
een
lichtstraal
van de
ochtendzon
glijdt
verder
als
maar
verder
hier
en overal
't licht
der wereld
door
't blauw heelal
raakt de
boomschors
en verlicht
't doffe
groen
't woud…
Honderdduizend: variaties op een thema
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
638 Alle seizoenen vervlogen
toen B honderdduizend chansons had gezongen
Alle wouden huilden
toen honderdduizend bomen braken van verdriet
Alle mensen woonden op aarde
toen zij verstomden in het laatste lied
Alle honderdduizend vogels vlogen tegen ramen
toen oceanen verkruimelden tot niets
Alle cent mille chansons van Frida waren gezongen…
LENTESTOET
poëzie
1.9 met 7 stemmen
1.753 Zij streelt het sterrenmos met lichte tred,
En tovert met haar ogen teed're glans
Op 't schuchter-wuivend lichtgroen blaadrenvolk,
En koost met zachte handen al wat sproot
Om 't woud te tooien bij haar ommegang.…
Bosjesmandaat
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.796 Ik duik voor haar in rieten kragen,
wouden, struiken, pollen, trossen.
Ik trotseer hele bossen!
Ze raakt er niet verlegen door
en laat zich niet gekscherend plagen.
Ze wil gewoon geen streepje voor.…
’t onopgemerkte sterven van een mens
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.099 ik plukte kleine asters van je graf
en wreef ze eindeloos tot aardebrokken
voor plantentuinen volgend jaar, misschien
wurgde ik met blote handen zelfs een tijger
nam hem zijn bloed tot maan opnieuw
het woud en ook de dalen vulde
en uit elk lijk heimelijk de adem roofde
’k vermengde als met slagersvuist
de ingrediënten in een zee van vuur…
Schuiftrompet,
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
498 De dromer gedenkt z’n wei,
de paden leeg, de sloten bol, in
het eerste daglicht zonder mij
verstuiven paardebloemen vol,
de wind bespeelt geluid met de
trompet en jaagt de dromen uit,
voorzichtig sluipen bomen naar
hun bed, vangen de noten
om weer in slaap te komen,
de stammen blazen zich naar
een eeuwig woud, van dat lange
slapen wordt…
Beatrice
gedicht
2.3 met 52 stemmen
27.627 opent voor de kamer, je ligt
in bed, de stad is in jou aan
het verdwalen, bang trek
je deze grens toe als een rits
tevergeefs: het onaardse zingen
van de trams voert je mee, licht
weerkaatst in de kanalen
en scheurt je als een brug
tussen twee oevers vandaan,
hier heb je me ontmoet
enkel om in jou te sterven:
als in een donker woud…
Elfje
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
797 Hij stond zich aan haar te vergapen,
terwijl ze in 't woud lag te slapen.
Het duurde niet lang,
of hij streelde d'r wang.
Onberispelijk was ze geschapen!
Ze zei hem vlak na het ontwaken:
'Ik droomde heel eng over draken.
Toen wekte je mij
en nu ben ik zo blij,
da'k een elfje met jou wens te maken.'…
lilith
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
622 is iedereen binnen
de ceremonie gaat beginnen
de reus en kinderen
wie zal hen hinderen
praat geen onzin
hier is het begin
geen eind in zicht
sorry het is mijn plicht
rechtstreeks uit het oude woud
de slang is oud en koud
vannacht was ik dichtbij
een boek lag aan je zij
ga geen gevecht met ons aan
wij zijn kinderen van de zon…
Als de dagen lengen
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
708 langzaam trekt het zwart
zo lang bevlekt geweest
met uitgedroogd vocht
weg uit de verdichte nacht;
woud van een wederkerend
en wezenloos gedrocht
traag slinkt in eigen taal
het vlies dat de dood bedekt
terwijl vanuit de herinnering
schuchter over het licht
van morgen wordt verteld
de geest is wederom
met leegte opgerekt
in…
BLOEMEN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Een woud van krentenboompjes
of late sneeuwbui?…
blauwzuur
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
559 de zon zoekt
zijn steile weg
naar boven
cassave brood
op het
open houtvuur
een vleug van
fijne prikkelende
brandlucht
op de akker
struikjes met
handvormig blad
haar smalle
vingers strijken
langs het blad
ze zijn tot elkaar
veroordeeld: gif
en voedsel ineen
geen boom beweegt
in de donkerte
van het woud
als…
Als we wortels hebben, verkopen we ze
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
458 Door de wouden, over bergen
en zeeën reizen we, de wegen
zijn vrij
Wat bijzonder is, nemen we
onderweg mee, in lange karavanen
Langs de markten
langs kusten en ravijnen
door steppen, door stormen
en rovers
Wat goed is voor de buren
is nog beter voor ons
Het is welvaart
Vrije doorgang, vrije handel
zijn ons oorlogen waard
We lachen…
Hun dodelijke trommen
netgedicht
4.5 met 41 stemmen
695 rood omhoog
uit groen dat
lucht geworteld
aan de natte
beademing lag
het donkere gat
dat krioelde vol
bewegen onder
een uitspansel
dat alle energie
gaf aan dit leven
wij bloeiden niet
maakten geen vrucht
maar kleurden de
hemel waaronder
de schepping door
de mens was gevlucht
hun vurige vraatzucht
was de dood voor
het woud…
Knoppen en koppen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
451 je lach ging
als een zucht
door het woud
van gedachten
lieflijk geneuzel
onder gepeuzel
aan de info
van alledag
zij openen
hun bladeren om
knoppen en koppen
te proportioneren
zij schudden
nog geen nieuws
uit bomen die in
het zomerse dromen
maar onder het
bladerdek driften
gekleurde sappen
hun al heerlijke oogst
waar…
Ode aan jou
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
180 Als exotische vogel
in tropische wouden
tussen smaradgroen blad.
Je gratie beweegt
als hinde
over uitgestrekte savanne.
Je ogen glinsteren
als twinkelende sterren
vanaf diep blauwe hemelkoepel.
Iedere dag zweef je
als veel kleurige vlinder
tussen bloemen in mijn tuin.
Jij bent jij
ik zou je nooit
kunnen missen.…
warme zoenen in een koperkleurig woud
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
801 je had me weggetrapt
ineens was ik oud vuil
te min om naar te kijken
in blinde haat ging
je agressie over lijken
je ogen openden het weten
niet vergeten hoe het was
we spiegelden de uren
we braken muren af
en liepen uit de pas
we vlogen goud
het zilver schitterde
in bloemen, de nectar
zong van warme zoenen
in een koperkleurig woud…
FEBRUARI-MORGEN IN 'T WOUD.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.116 Wat macht'ge dromer en al-muzikant
En beelder heeft zijn tent weer opgeslagen
En weer betrokken na de winter-dagen?
Of sliep hij toen ook op het barre zand
En in 't nat loof, door koude onaangerand
Of vocht, hij, die het alles kon verdragen:
De koele hoogt', de felle wanhoops-vlagen
Der Onbetembre, haar zo nauw verwant?
En heeft hij haar…
B o s s e n
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
732 waar echo's op stilten botsen
in kruinen schuilende schaduwen
fluisteren schrikverhalen
van wezens die klaarte schuwen
alsof bij het tijdloos verblijven
onder een hemel van blaren
wolven sluipend thrillers schrijven
in een mantel van fruitig kruid
loop ik de boomtunnels uit
en leef diep
verbonden met wie
van vogels fluitende wouden…
Sonnet voor Mishka
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
974 de zomer is droog, heet en kort
met botte bijlen en gebroken ruggen
het woud vergeven van de muggen
en de vrees dat het weer winter wordt
de winter is zwart, wit en lang
met zure stank en ziek gehoest
mentaal geknakt, fysiek verwoest
de dood is hier en gaat z'n gang
in een horizon gevangen
zal de Staat je niet vergeven
dat je uitspreekt…
Struikrovers
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
976 Als de reuzen van het woud het mos vergeten
Krijgen ze het aan de stok met Moeder Aarde
Die ze binnen de perken houdt
Dus kappen met die wildgroei
Want vergeet niet dat elk milieu
Op de natuurwetten vertrouwt…
drift in het stappen van mensen
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.033 bomen zijn weg
uit het bos
het ruisen is
aan het verhuizen
jengelt nog na
in versgezaagd hout
op het mos
hun zielen dwalen
in het woud van
oudsher dat tot
park verwordt
paden van naalden
zijn al door
asfalt vermoord
hoor drift
in het stappen
van mensen, hier
knispert beschaving
stilte verwensend
met schreeuwen in
dolle verdwazing…
Haar laatste wandeling
poëzie
3.1 met 13 stemmen
3.874 Het woud zal weer herleven
In warme zonneschijn,
De nachtegaal zal zingen -
En ik, waar zal ik zijn?...
---------------------------------------------------------------------
uit: Gedichten van Rosalie en Virginie Loveling (1870)…
opnieuw
netgedicht
3.5 met 48 stemmen
920 roep ik jou
als een kind
dat niet kan spreken
langzaam
vervaag ik
een golfslag
vindt mijn hand
tilt mij
over bergen
in vormeloos wit
begint
de aarde
opnieuw
opnieuw
valt de regen
verwaait het zonlicht
hoor ik jouw hart
drink ik de beker
opnieuw
proef ik jouw liefde
waarmee jij geen raad weet
en roei ik afwezig
door een woud…
Dat is die minne die ewelic minnet
poëzie
3.3 met 26 stemmen
8.570 Kind, dat doet dat hoge
Vergulde woud.
Wat is - zeg - dat verre
Zoete verdriet -?
Kind, vraag dat de sterren,
Vraag het mij niet!…