Alle inzendingen

En telkens sta ik weer in pyjama voor het oude raam en controleer de auto’s die in die jaren even voor het gewijde uur naar de kant van de weg zwenken en stoppen lijken mijn vader en moeder in zichzelf verzonken verbonden met iets dat groter is dan zij gedachten waar ze goed naar moeten luisteren die het waard zijn om telkens terug te…

Poetin, in zijn zucht naar macht. De aanjager van de oorlog, die al ruim vier jaar woedt in Oekraïne. Bommen zaaien dood en verderf, dag en nacht. Op oorlogsgraven bloeien zonnebloemen. Trump viel Iran aan, zonder mandaat. Beloofde vrede. Nu zit hij in een spagaat. De Straat van Hormuz is al wekenlang gesloten. De olieprijs exorbitant…

Mijn avondwandeling door de straten en het park: alle schoonheid van de dag is aan het verdwijnen in de schoonheid van de nacht die duisternis vol leven dat de wereld heeft veroverd door het licht te koloniseren Uit de schoonheid van de nacht ga ik slapen om daarna uitgerust de schoonheden van de dag te beleven en er s avonds mee rond…

De legerleiding stelt het volk gerust: ‘Wij zien zoiets als een routinebrandje, leuk klusje voor een brandweercommandantje, geen ongeluk, we deden het bewust. Een oefening met ongekende waarde: de strategie van de verschroeide aarde.’…

de opkomst van vele personages persiflages op uitgevoerde werken versterken opgeblazen verwachtingen vanachter verwilderde coulissen waar verliezen diep worden doorleefd de wave het theater bijna verlaat het kwaad als scène verschijnt of wegkwijnt in een akte die rijpt geen splijtende dialoog die de vloer aankan geen masterplan dat een…

De daad staat vast, zij draagt haar eigen gewicht, twee levens stil in schaduw weggegleden. Geen woord dat wat gebeurde echt verlicht, de wet verlangt rekenschap en reden. Waar bloed de aarde raakt, daar spreekt het feit: een grens overschreden, onomkeerbaar. De rechter weegt met koele helderheid en spreekt het oordeel uit, zakelijk en klaar…

De knop barst open rood dat door het pantser breekt licht wint van de nacht De ochtend breekt de stilte van de nacht, een nieuwe dag in mei is opgegaan. We vieren wat de vrijheid ons heeft gebracht, en hoe we hier vandaag samen mogen staan. Geen muren meer, geen angst die ons regeert, geen woorden die we moeten onderdrukken. De geschiedenis…

zacht regengeruis eindelijk troost voor de tuin balsem voor de ziel…

Nu geloof ik in gisteren, zo ver, zo dichtbij, De zon scheen helder, de lucht was blauw, En alle zorgen bleven stil, alsof ze het niet wisten, Lachende gezichten om me heen, In die momenten bestond alleen zijn niet. De herinneringen dansen door mijn hoofd, Geluk voelt soms als een vluchtige zucht. Dus laat me dromen van die tijd…

Zij is geen smaakmaker geen aangenaam kruid op zijn gepeperde tong Toch proeft hij elke subtiliteit van de zoetheid die schuilgaat achter haar vuur tot de verbittering toeslaat als hij gericht wrijft Ze blijft dan nooit keurig op de rand van zijn bord ze dringt in alles door waar hij haar niet proeven wil en verandert eten in iets…

Waar jouw wereld eindigt, Begint de wereld je nog niet kent, Mag exploreren van begin tot end, Tot je weer een nieuwe wereld verkent. Nieuwsgierigheid is de bron van kennis, Onuitputtelijk, schier oneindig groot, Blijft je prikkelen tot het einde, Neem je mee tot aan je dood.…

de 4e mei 2026 maandag, dodenherdenking ik vond het een loodzware dag een doodzware een noodzware want de nood is hoog 81 jaar in vrede maar voor hoelang nog dinsdag 5 mei bevrijdingsdag een vrijheidsmaaltijd in de kerk in de Wester van Amsterdam ik ga, ik houd de moed er in en bovendien ik heb trek heel veel trek in blijvende…

Een cel is maar twee meter lang En nauw twee meter breed, Wel kleiner nog is het stuk grond Dat ik nu nog niet weet, Maar waar ik naamloos rusten zal, Mijn makkers bovendien, Wij waren achttien in getal, Geen zal de avond zien. O lieflijkheid van lucht en land Van Hollands vrije kust - Eens door de vijand overmand Vond ik geen uur meer…

Een witte roos bloeide op het vale veld, roos van de dood te midden der gewonden een jong gezicht had in zijn laatste nood de vage schaduw van een lach gevonden. "Ik heb het koud" klaagden zijn blauwe lippen zijn weke hand zocht tastend naar een maat ik zag zijn leven met zijn bloed ontglippen en steeds maar liever scheen mij zijn gelaat.…

Tussen vieren en wegkijken gebeurt niet veel tussen half vijf en zes des te meer als het meezit en niet tegenzit met het weer dan hoef je alleen je oren en niet coûte que coûte maar eventueel je ogen de kost maar te geven genieten van ochtendgezang van de merel maar dat laatste dat kon je wel raden dat kon ik ook weglaten of overslaan…

Dichte wolkenlaag bladeren keren zich om vogels zonder stem Lucht zakt dichter op de daken neer, een matte glans op ramen zonder stem. De wind schuift langs als iemand die niet blijft, maar wel iets achterlaat wat ik herken. Een droge smaak van ijzer op mijn tong, de straat ligt strak gespannen als een snaar. Een fietsbel tikt nog…

Een kast scheidt schijnbaar veiligheid van groot gevaar en het voor van ‘t achterhuis dat als elk huis een thuis voor zijn bewoners moet zijn een hek houdt dreiging buiten en tijdelijke bewoners binnen wie misgunt na de besluiten een veilig thuis om te beginnen en gooit stenen door de ruiten tegen een veilig en nieuw leven wanneer…

Er drijven rode rozen in de vijver ik weet niet hoe ze daar gekomen zijn een kind misschien in klein plezier een moment van onachtzaamheid samengekomen in toeval en tijd daar drijven rozen en nu sta ik hier naast die vijver waar ik wil verpozen wat is het vreemd om hier te zijn bij het water met die drijvende rozen.…

Jan Jacob, wat is er toch aan de hand waarom hou jij zoveel van nieuw land? opgespoten zand aangelegd strand in ons lage land 't water aan de kant NIEUW NEDERLAND Ik geniet er gewoon van man, vrouw, kinderen, mensen, want vandaag in 't bijzonder van de opening van het IJstrand Ijburg staat garant 't strand aan de wijkkant ik…

De Noorse mannen die laatst in een veld Een aantal middeleeuwse munten vonden Die waren eerst uitsluitend opgewonden Maar daarna toch ook licht teleurgesteld De mooie geldschat bleek voor hen helaas Niet in te wisselen bij GWK’s…

Hij verzette zich destijds fel tegen mij zoals bijna elke keer, datzelfde liedje zeker, het zal wel weer blijven hangen niks niet chillen, heart warming feesten of daten, nooit meer op z’n Grieks of Farsi als vogelnest voor eeuwig vleugellam in beginsel blijft hij tegendraads De nudistenbegrafenis viel dood op z’n Fries de Brabantse stervensdichter…

Een dag van collectieve rouw Een dag van collectief herdenken Een dag van samen stil zijn Een stilte waarin ieder zijn eigen pijn en verlies voelen mag Wanneer zijn wij onze vrijheid verloren Wanneer ben jij je vrijheid verloren Met welk trauma hebben je ouders en grootouders geleefd Welk trauma is aan jou doorgegeven Oorlogswinter…

Je zit daar met diezelfde blik die vroeger alles rechtzette. De koffie voor je, al lang koud. “Recht je rug,” zei je, zoals vroeger. Ik glimlach even. Meer zit er niet in. Ik probeer het, maar mijn schouders zakken terug, ze dragen wat jij niet ziet. Je handen liggen stil, maar ik herinner ze anders— op mijn rug, duwend, corrigerend…

Dit zou een ochtend zijn geweest als zovelen waar jij nog even bleef liggen in onze warmte jouw gevoel langzaam uitgloeien moest en ik alweer zocht naar juiste woorden Dit kon zo’n dag worden die heel anders liep daar jij niet opstond maar verhit liggen bleef de adem vertraagd uitblazen zou toen ik nog zocht naar een goede zin…

De Ketting van Verbinding In de diepte van de zee, zwaar als een rots, ligt de ketting van het anker, onverzettelijk en trots. Het houdt het schip vast, veilig en geborgen, in stormachtige nachten en de vroege ochtendmorgen. Maar niet alleen in water toont de ketting zijn kracht, ook in de liefde, waar het ons hart verzacht. Een ketting van…

Op 5 mei hangen de vlaggen uit. We vieren dat we vrij zijn. We lopen buiten, spreken hardop, kiezen ons eigen leven. Maar hoe vaak staan we stil bij wat dat echt betekent? Vrijheid is niet vanzelf gekomen. En ze blijft niet vanzelf evenmin. Er zijn mensen voor gegaan. Die risico namen, die verloren, zodat wij nu kunnen…

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Alleen het hart kan bevrijden de overtuigingen, propaganda rassenhaat en onrecht Alleen het hart kent gelijkheid in kleur en achtergrond Waar vuile handen kraters slaan in straten, in gezinnen zal alleen het hart ons bezinnen Harten kunnen samen steen voor steen opnieuw leggen zelfs als ze bloeden en er niets meer valt te zeggen verslaan…

De dag is nog een onbeschreven blad, vol haast en drift en impulsen van het nu. Maar kijk eens door de nevel naar het pad dat voor je ligt, ver weg van het kabaal en u. Stel dat de avond valt en alles zwijgt, en jij de balans opmaakt van de strijd. Welk handelen is het dat dan de zegen krijgt, gezuiverd door de zeef van tijd? Wacht niet…

Ik ben ’n redelijk goede zwemmer, Maar in deze zee van mensen Tracht ik mij tevergeefs te redden, Geen meermin noch sirene Wil fungeren als mijn reddende Engel, zodat ik worstelend Ten onderga. Ook in de zeeën op de maan Valt niet te zwemmen, en ook In de zeeën van tijd ik verkeer, Is zwemmen om boven water Te blijven drijven een schier…