Netgedichten

netgedicht (nr. 89.547):

Groenteparadijs

Bloemen lezen geen poëzie
zeker niet in de wildernis
van de achtertuin
waar mijn grijze oudoom woont
ver weg in het buitenland

hij verzorgt zijn groenten
alsof het verwende kinderen zijn
zijn hart bleef achter
in een naakt verleden
een verloren land

vol oude rabarber en koolrabi
diepe schorseneren in het zand
bittere warmoes en snijbiet
een spreekwoordelijk land
waar hij niet kan leven

niet zonder bloemkool
geen aardpeer en geen pastinaak
met een brok in de keel
leeft hij in het verdergaan

als een tomaat
rijp voor de puree
maar wat moet hij daarmee
niemand breekt het ijs
voor deze man

dus keert hij om
terug naar de grond
terug naar haverwortel
wortelen en radijs
in zijn groenteparadijs.