Alle inzendingen over duister

3063 resultaten.

Sorteren op:

de stille rozige ledigheyt der ziele

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 303
In de duistere diepten der nacht, waar winden wijlen en sterren stil staren als stomme getuigen, dwaalt de tijd traag en teder, als een tijdloze tijding door lege lanen van ’t leven, vol leed en verlangen.…

De vergeten rat

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 229
Het verhaal kan beginnen met de brief op de deurmat die een vloedgolf teweegbracht aan herinneringen en woede wat maar langzaam wegebt Onthullender zou zijn om geheel terug te keren naar de duistere kern waar de schaduw kleur bekende in een tijd hier heel ver vandaan waar lente alles openbrak maar van korte duur bleek daar de…

in het felle spotlicht

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 12
“Die verschuivende duur van lopende jaargetijden; de terugtrekking der paarden en uw sprongen in het duister, - beste juffrouw, ik sta boven u en uw geveinsde onwetendheid! En beantwoord eens helder nu, de vraag naar uw invloed.”…

Voorbij het baken

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 30
Daarbuiten smoort het onbedacht gerucht langs bomen die geen zucht aan 't duister geven; geen late vleugel snijdt de stille lucht waarin de nacht en aarde zijn verweven.…
dabda16 november 2026Lees meer >

Proeve van dichterlijke waarnemingen

poëzie
4.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 3.124
Een onwederlegbre waarheid Is het, dat bij middag klaarheid, De avond zelden duister spreidt; Daarentegen biedt het duister Ons zeer zelden zonneluister; Dit is zelfs een duidelijkheid.…

Fotolijst

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 690
Het duister sluiert de verdampte tranen. Nu het vocht oplost en transparant weerspiegelt leven zintuigen in wanen De geur van amber ontspant mij door het droombeeld. Jouw gesproken woord fluistert zacht in mijn oor. De smaak van appel siert onze verboden vrucht dat was altijd jouw metafoor.…

geen lief, geen hoop, geen eiland meer

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 541
zand en jij met mij verenigd in orgastisch vloedend tij vrijen wij aan elkaar geklonken tot aan de avond van de tweede dag waar traag bewegende - leisteen grijze luchten onheil spreken het waait en donkert - wolken trekken samen en zwangerzwaar behangen zij het zaad van liefdesdromen jij wordt steeds groter en ik kleiner en verder zwelt het duister…

Ondoofbaar schijn

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 11
Maar diep in de spelonken waar de heimwee vroeger sliep, is iets veranderd door de gloed van het korte samenzijn: het duister dat zo lang vergeefs om elke glimlach riep, draagt nu een stille vonk — een klein, ondoofbaar schijn.…
Avril Gareel21 november 2026Lees meer >

verlangen

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.572
Brekend als kristal en krijsend week je voor het duistere eiland waar de rouw sluimerde in een herberg van verlangen in het snijpunt van strelingen Woelig gretig vond ik de hitte in versmolten lijven de rare paring van mogen en opgetogen happen naar tederheid Vluchtig als zand in een vuist. Jij bent bestemming en reis.…
Wimper10 juli 2003Lees meer >

Herdenking.

poëzie
3.4 met 35 stemmen aantal keer bekeken 5.039
Ons dekte vreedzaam wilgenlover; De scheemring was voorbij; Het duister toog de velden over; En dralend rezen wij. Leef lang in blij herdenken voort, Gewijde stond! geheiligd oord! ---------------------------------- uit: Gedichten (1820)…

Goudgesponnen verlangen

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.395
Ik lig op mijn zij en kijk naar jou wimpers trillen licht in het duister heel zacht kus ik het puntje van je neus terwijl er een glimlach om je mond verschijnt raak ik jouw lippen als een zwoel briesje even vlinderlicht aan zuchtend streel ik de kleine rimpeltjes rond jouw ogen tel de sproeten op je wangen tintelende vingers glijden…
metha30 juli 2004Lees meer >

Stof stof stof

gedicht
3.6 met 44 stemmen aantal keer bekeken 13.697
wij spreken graag voor duistere halflege zalen. wij dragen fier de ons geschonken bokalen van afgunst. wij spiegelen ons niet aan elkaar. wij zijn eenzaam. wij ontvangen ons fortuin van de streamlined stropdas. wij halen een mes las de hals die daarin zit. wij zijn en blijven tegendraads. ons universum rafelt.…
Pieter Boskma24 november 2025Lees meer >

Zonder jou

hartenkreet
3.2 met 12 stemmen aantal keer bekeken 2.125
Het is voorbij, de tijd schrijdt voort, na elke dag komt weer die nacht, dat duister dat mijn rust verstoort, er blijft er één waar ik op wacht...…
Lena23 november 2004Lees meer >

Vuur schietende ogen

hartenkreet
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.173
Als een doffe knal in de verte Waardoor de vloer begint te beven en alles begint te trillen Daar staat ze en houdt me vast in haar hunkerende pupillen Ze brengt het voorhanden Een plotseling smachten naar iets nooit eerder gevoeld Als licht in het duistere voorbestemd, exact zo bedoeld Het hart haar dichterbij smekend In een verliefdheid…
Namasté31 maart 2008Lees meer >

DE DICHTER

poëzie
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.412
Geen nijvre zorge meer die zweeg, of zwoegde, of lachte; geen kommer die mijn dage' in hope of deemoed deelt: het duister-wijs gelaat der tijde' is stom, dat heelt na lange dage-taak de waak der lange nachten.…

Gebed

poëzie
4.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.986
Ja, wond of heel; verhef, of druk mij neer: ‘k Aanbid uw wil, hoe duister in mijn ogen: Ik offer me op, en zwijg, en wens niet meer: ‘k Berust in U, ziedaar mijn enigst pogen! Ik zie U met kinderlijk ontzag: Met christen-hoop, noch lauw noch ongeduldig. Ach, leer Gij mij, hetgeen ik bidden mag! Bid zelf in mij: zo is mijn beê onschuldig.…

DE WINTERREUS

poëzie
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.719
Zijn zware mantel is gesnêen Uit duisterheid en mist, En ruist hem slepend na, gelijk Een lijkwade een kist. Zo schrijdt hij over berg en dal Heel langzaam en heel stil; En waar hij komt en ademhaalt, Wordt alles dor en kil.…

Narcissus en de zijne

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 906
je houdt vertekend van jezelf in mij nog en niet vergeten geef je weer, steeds meer en meer vertoon je nooit jezelf en ik zie jou in mezelf als jij en ik verstrikt doorheen het eigen de wereld gevangen in onze ogen samen gedeeld, toch zo apart gebonden door lucht en niets meer zijn wij onafscheidelijk in licht verbroken door het duister…

Spookhuis.

hartenkreet
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.663
in dit grote verlaten huis voelt het niet zo pluis krakende planken en deuren ondefinieerbare geuren flikkerende lichten dreigende gezichten ik loop op een houten trap bevende benen bij elke stap er klinken fluisterende stemmen ik moet aan het duister wennen op zolder hoor ik zacht koorgezang schaduwen op de muur van de gang…
J.J.v.Verre20 september 2008Lees meer >

Spiegelschrift

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 550
stift waarheen de weg zal gaan het leven schrijft de nieuwe dag we horen het verhaal verstoten door de arguslach begraven we ons oud gedrag en queesten voor de graal we geven alle hoop het licht maar eenzaamheid verblindt het hart dat zonder open zicht vertwijfeld zoekt naar een gezicht die hoop en hart verbindt de demon valt in duister…

Blind vertrouwen...

hartenkreet
3.4 met 30 stemmen aantal keer bekeken 4.768
woorden,voetstappen verstommen als ik naar je zoek Versteend als een pilaar blijf ik staan bang om deze spanning te doorbreken Dan uit het niets voel ik je zachte rondingen tegen mijn rug wrijven in een vragend smeken Langzaam voel ik je sterke schildershanden de knoopjes van mijn blouse losmaken Mijn handen zoeken,vragen om het duister…

De Beek

poëzie
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.874
Van de hoog omgroeide toppen naar de vlakte, - als uit een kreek van geheimenis en duister en verborgen koelte, - bleek en onzeker in het krieken van de morgen, vloeit de beek.…

Muziek

poëzie
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.327
Als 't avond is, avond aan 't strand en de zee, En de duistere hemel bewoekert het Oosten, En daaronder bukt zich de donkere wereld, En daarin verdwijnen de toppe' en de torens, En daarachter leven de lelijke steden, En de mense' en hun witte gezichten - Dan rijst vaak uit die verten Een vlucht van muziek.…

Sterven. II.

poëzie
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 3.134
‘t Is of de zee door het duister bruist, Een zee, waarin ik verga. In brede baren van duisternis Sluit over mij de zee, In een afgrond van geheimenis Slip ik geluidloos mee.…

Een zondagavond

netgedicht
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 738
De lange zomerdagen die eindeloos leken omdat we al moesten gaan slapen eer het duister volop gekomen was. Stiekem nog even lezen, wat eigenlijk niet mocht. Het sneeuwballenfestijn na uren zeuren om toch naar buiten te mogen, al vroor het stenen uit de grond.…
Adeleyd20 februari 2011Lees meer >

IK HEB DE LIEFDE LIEF

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 841
omdat ik haar zo lief Toon mij vergeten weten waarin de zerk noch steen voorziet, het dekkleed reeds versleten; verlijmde ogen enkel nog het smachten naar ontwaken mij volgen om het niet Mijn lippen prevelen een hymne nabij Aurora’s luister als zou de dauw doorheen mijn huid een koestering, voor al hetgeen mij wank’len doet in duister…
JELOU19 januari 2012Lees meer >

Gevecht binnenin mij!

hartenkreet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 972
Ik voel wel hoe je telkens naar mij kijkt op mij aast en gluurt wanneer ik op mijn zwakst ben In duistere nachten, in de diepte van de nacht overdag op stille plaatsen en op vrolijke dagen, ik zal je niet ondermijnen Ik voel het geprikkel in mijn zij in mijn ziel en in mijn hart het geworstel heen en weer, laat je toch zien ik aanschouw waartoe…

altijd alles

netgedicht
4.4 met 41 stemmen aantal keer bekeken 2.166
de schemering voorbij wil ik zoals die laatste nacht waarin jij weet - elk duister tart terwijl de dood al spreekt zo luid dat je mijn hand - mijn hoofd - mijn hart die hele lange nacht wiegen wij elkaar tot nooit meer pijn - nabij beloven wij weer jij en ik tot ons - in eeuwig samen Jij bent altijd alles - zei je zoals toen bij 't bruisend…

Geboortegrond

poëzie
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.876
Hij ziet toch, als de bleke dag Voor 't lange duister zwicht, De sterren aan de hemel staan, Hij heeft het licht der klare maan, En 't rode noorderlicht. Waar ook de mens zijn woning vest, Gaan lief en leed gepaard : De vreugdestralen van 't gemoed, Zij zijn de ware zonnegloed, In elke streek der aard.…

De moed der wanhoop ( voor : R. en J. )

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 567
Dan weer, als moed der wanhoop mij naar beneden, in duistere spelonken leek te doen verdwijnen... was er dat éne Licht; o God, wèlk een Licht ! Het was en is mijn Licht. Het blijft het Licht, dat een kaars aansteekt; ontsteekt ! Mijn Licht leerde ik ontdekken; de kracht ervan te kennen...: door jouw Licht !…