3533 resultaten.
Vrouwe der seizoenen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
500 winters de heldin
En welk seizoen of het ook was
Met bloemen of verval
Zij zong altijd haar eigen lied
Op bergen en door dal
De jaargetijden vol van kleur
Zij vlogen met haar mee
Van haar geboorte tot haar dood
Tot as en sterrenzee
Sindsdien verschijnt zij elke dag
Wanneer zon ondergaat
En maneschijn bescherming biedt
Op paden…
Fantaserend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Ik heb gewandeld, in gedachten, in het bos
door de uitgestrekte paden tussen bomen
machtige eik of beuk en dichte hoge dennen
genoten van de vogelzang als schone koren
het fluisteren van de wind in hoge kruinen
ontmoeting met een ree op de rand van de hei.…
GEHAAT EN GEZOCHT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 De nachtelijke stemmen
van het oerwoud in duisternis zwijgen
slechts takkengekraak laat zich horen
de kudde olifanten voert strijd
met kronkelvingers van lianen
achter de groep ligt een pas gebaand pad
daarover strompelt een eenzame bul
reusachtig _ spookachtig _ vaal wit
wegens die eigenaardige kleur
door zijn medeschepsels verstoten…
Najaarszwoel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
623 Tussen distels fladderden de witjes
Leverkruid en wilgenroosje broederlijk ineen
Kamille roerloos op het pad
afgewisseld met gedroogde paarden keutels
Ganzen vlogen op en krijsten,
pispotjes kropen hoog in netels,
in riet, in wat maar houvast bood
Oudgerimpeld de wilgenstammen, waaraan toch altijd tak en zilverblad
Rood al, 't blad van vogelkers…
Veelvuldig herfst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Ik geniet van de vele kleuren
’t Is weer herfst in het bos
En rottend blad geeft typische geuren
Evenals de paddenstoelen in het mos
Bladeren warrelen als sneeuwbui neer
Bedekken met kleurrijke lopers de paden
Eekhoorns scharrelen druk heen en weer
Om hun voorraden weer aan te laden
Ergens burrelt een bronstig hert
Roept zijn roedel…
Eeuwig en enig Heer over dood en leven
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
628 iedereen richt
Mijn God die de demonen van mij
doet wijken
de duivels van dag en de nacht
die mij naar het leven staan
vluchten voor Zijn macht
Ik zal mijn voet niet stoten
aan een steen maar
in Zijn kracht door ‘t leven gaan
God zal mijn vijanden terneder slaan
Zijn Woord is een lamp voor mijn voet
en een licht op mijn pad…
Leermeesters
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
580 dacht,
jij, die me nu bezoekt
nadat ik opgeladen dit weekend
je over je incestverleden begint,
de details,
maar dat zei ik niet,
Ik zei:
een vriend, die succesvol
en altijd wel weg,
met veel jongere vrouwen,
en een vriend die getrouwd
en toch nog wat zoekt
En sinds kort hij
met wie 'k door
een rimboe van wingerds
op een modderig pad…
verruim de horizon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 inzet van hart en ziel
voorbij de linie van het bekende
jouw horizon te gaan verruimen
met frisse blik en een dwarse kijk
zul jij het onverwachte ontmoeten
met inzicht als bron van motivatie
jouw kennis en ervaring verrijken
durf alles vol te geven wat je hebt
steek boven elke verwachting uit
door wat nu onbegaanbaar schijnt
als passabel pad…
DE TUIN VAN LIEFDE
hartenkreet
4.4 met 29 stemmen
1.192 En wandelend langs een pad van rozen
voelde ik ’t ritselen van een vleugelslag
een engel die naar mij was toe gekomen
toonde mij waar ’De tuin van liefde’ lag
onder ‘n gouden prieel liet hij mij binnengaan
waar ik verblind door een schitterend licht
-mij opeens voelde met witte veren staan-
keek ik in de liefelijkheid van Zijn gezicht…
Ik kwam jou tegen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
582 Later vervolgen wij
allebei weer
ons eigen pad
met de woorden
Het was fijn
het gesprek
misschien zien we
elkaar nog eens
Een dag later
zagen we elkaar
weer bij een strandtent
en zeiden elkaar
vanaf een afstandje
gedag...…
omhooggaan
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
550 omhooggaan
op een asfaltweg
op een steile asfaltweg
je gaat niet recht omhoog
je gaat schuin omhoog
schuin links
schuin rechts
schuin links
zodat je ademhaling gelijkmatig blijft
zodat je spieren zich spannen zonder pijn
omhooggaan
op een steil stenig pad
je gaat recht omhoog
je zet je voeten vast op uitstekende stenen
omhooggaan
op een…
ZEGEN NA SMART
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
456 tegen deze jongeman op
wierpen me meedogenloos
in een zwarte afgrond
op de rotsbodem der wanhoop
was het reddeloos voortkruipen
overal tasten en stoten
een veld van berusting
bood zich vanzelf aan
stapvoets wandelde ik
tussen lange geraspluimen
waarin geritsel klonk
vertelde over aanvaarden
wat was en zou komen
een smal pad…
Onderweg
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
553 Ik rende en sprong me rot over andermans pad
Was me nooit bewust van het effect dat dat had
Maar nu sta ik stilletjes hier, de helderheid valt uit mijn mond
Al die bewegingen, maar zo stil dat ik stond
Nu dat ik dat dan zag, was de volgende test
Om eerlijk te kijken hoe ik functioneer op mijn best
En tot mijn verbazing bleek, totaal andere kant…
Fantoompijn
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
522 De dag voor D-day
stond mijn hart in brand
mijn ziel in vuur en vlam
hooggespannen
wachtend op haar vlucht
mijn verre oostenvlam
onwetend van
last minute lies
gewiekst gevleugel
op het laatst
van pechvogels
gehoornde duivels
zwarte beren op mijn pad
schiet ik
als een pijl uit een boog
door bos en beemd
dwars over…
Gids
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
604 Dank de roodwitte schildjes
gespijkerd op bomen,
geplakt op palen, hekken,
zij lieten je ‘t begin vinden
en tussen ‘t lawaai van snelweg,
treinen,
tussen bomen en bossen
hulst, dennentakken,
kardinaalsmutsjes
op pad,
bedolven met eikenblad
over hondesporen, geen wolven
vertelde j’ over je kinderen,
hoe je roeit met de riemen,
je…
Het einde der cirkel?
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
424 mag ik U
een oneindige
wandeling aanbieden
langs de ontelbare
kleuren waarmee wit
licht is samengesteld
op een pad waarvoor
wij alle tijd van de
wereld nemen om
ons doel het begin en
einde van de cirkel van
dood en leven te bereiken
gelukkig kunnen wij
nooit verdwalen
want wij zijn deel van
deze wereld en willen
onze verbinding…
glimlach om mijn spoor
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 huil niet, mijn kind, om wat verdween
mijn ziel zweeft zacht in tijd en ruimte
niet de leegte, maar de herinnering
is waar mijn liefde eeuwig zingt
glimlach om de paden die we liepen
om slapeloze nachten vol verhalen
mijn stem, mijn lach, mijn warme blik
leeft voort in jou, dat is mijn geluk
ik ben de zon op jouw gezicht
een haven vol geborgen…
Herfstwandeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 O, wandelaar die zijn eigen pad bewandelt,
zonder zoeken, zonder zien,
is al verder dan de angst,
de weg heeft hem verlaten.
Beter is het antwoord van de echo
dan de lokroep van een verre reiger,
want de echo heeft allang gehoord,
de vraag die nooit werd gesteld,
zoals een blad de wind kent voor hij waait.…
alle hyperbolen kunnen gestolen worden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
206 materie, zei hij
boven de rivier als trechter
‘n rechterwang waarop hij sprak
‘n oog waarvoor hij opstond
bleef staan in doffe twijfel
maar de beelden komen hier niet
de beelden komen uit de stromen
‘t getijde zingt ‘t gewoontelied
de capriolen mogen verloochend zijn
zelfs mijn sarcasme kwijnt onderwijl
schreit hij over ‘t scheefgescholden pad…
Derde jaargetij
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
415 Regen, regen en nog eens regen
de herfst toont zijn eigen gezicht
net als de wind, dan voor, dan weer tegen
paden somber of spiegelend in zonnelicht.
De mensen diep in hun regenjas gedoken
lopen zuur mokkend over straat
zien in elke donkere wolk spoken
maken over elke regendrop zich kwaad.…
De opkomst van het Techno-Rijk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
300 Ogen die waken, gedachten gestuurd,
geen keuze, slechts voorgetekende paden.
Wie spreekt, wordt gewist — wie twijfelt, verdoemd,
het menselijk brein tot gehoorzaamheid geboend.
We verkochten vrijheid voor een klik,
ruilden geest voor comfort en gemak.
Tot we gevangen zaten in hun netten,
slaafs aan een macht die niemand brak.…
De eenvoud
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
396 Men zoekt het nieuwe, 't onbekende pad,
In vrije versen, zonder rijm of maat;
Maar 't hart, dat stille hoop en liefde had,
Verlangt terug naar wat weleer bestond en baadt.…
Bijten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
401 Noem het mijn lot, noem het mijn pad,
tussen schaduwen en dromen die ik ooit had.
Ik kauw op momenten, op licht dat verdwijnt,
op verlangens die fluisteren, zacht en venijn.
Elke adem een echo, elke stap een lied,
en alles wat blijft is wat niemand ziet.
Elke dag een gebroken melodie,
elke nacht een echo van wat was.…
No Way
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
167 hij het voorbijgaan beschrijft van een seizoen
net zo min hij de pijnen werkelijk doorstaat
op die momenten dat hij daar woorden voor zoekt
Blijkbaar kon die schaduwnimf de weg kwijtraken
in buien die als gefabuleerde stormen raasden
ongunstige wind zelfs standbeelden wegblazen
die onomstotelijk vereeuwigd wilden zijn
Maar de nieuwste paden…
natte sokken
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
147 heen en weer stuiter ik tussen
de tijden door tot ik niet meer
weet waar ik wat destijds deed
en het is de vraag of ik het nog
voordragen wil op het moment
dat de golven hoger willen dan
de opgestapelde basaltblokken
die ik ruggelings meegesjouwd
heb over die verdomde bergen
waar elk nieuwste pad steevast
een dwarsdoorsnede van goden
doorklieven…
Niets liever…
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
103 Acht hoeken, zes houten wanden
gedragen door vertrouwde handen
en ons trage pad over het drassige gras
omdat er geen andere richting was.
Boven ons verwarmt de zon de bomen
vogels blijven onverstoorbaar zingen
terwijl onze ingehouden emoties
zich voor open aarde verdringen.…
licht over water en huid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 Tussen de bladen van het bos valt maanlicht
in smalle strepen die over takken lopen
en even lijken te dansen zonder wind
op het pad waar mijn voet blijft en niet verder gaat.…
Kruis naar kracht?!
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.674 Voor hen maak ik het volgende:
Bij de aanvang van je leven,
weet je niet wat er op je pad komt
Je weet niet of je er lang bent
of even,
niet of je slank blijft of rond
Weet niet of het je gegeven wordt,
gezond en wel door je leven te stappen
of dat je door van alles te grazen
wordt genomen,
geen mens die er wat van zou snappen…
Festina lente; 7a. To-To (Het Bos 1)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Sommige dagen is er niets dan grond
om te eten,
op te slapen,
en weer verder te gaan naar het einde
van het pad dat ingeslagen is
en afgemaakt wordt.…
Festina lente; 1. De Uil, De Zon, en De Maan
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
444 De zon zei:
"Dit is zonneklaar!"
De kleine eikel lag er onhandig bij
door een vreemde vogel uitgekotst
dit alles guitig gade geslagen door een luie uil.
"Niets is helder als de zon, de zon
niets dan een felle flits in de lucht
- 's nachts zijn er duizenden
zoals jij -
niets zo helder als het water
klaterend in beken, het bekken…