3938 resultaten.
Geef mij
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.609 Geef me liefde, geef me hoop,
Geef me kracht als ik op mijn tenen loop.
Geef mij troost, geef mij moed,
Laat mij vergeten hoe zeer het leven doet.
Laat me genieten, laat me leven,
Zodat ik daarmee anderen kan geven.
Laat me geloven, laat me genieten,
Zorg dat de mooie dingen mij niet ontschieten.…
Top-100 schrijvers
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
2.383 daarvoor schrijf je niet foei dichter
het gaat om schoonheid en niet om ambitie
in de poëzie dat is wel zo zeg je maar als ik
eerlijk ben zeg ik tegen succes geen neen
dus dicht je tegen de klippen op en dromen
maar dat je op een dag erin zult staan maar
kijk eens naar de lijst van top-100 schrijvers
wees verwonderd of staan we op een lange teen…
Verdronken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 Verdronken is nu definitief het oude land in jou,
niks is wat het leek, van streek jouw bijzondere
wereld van de schitterendste kleuren en een ring
die bloedt is wat je nog draagt, de wolken en de
Regen komt niet tot bedaren meer, alles is laag
en komt te dichtbij, weken van ontkennen ten spijt
het is over en uit, weet je?…
VIJGENBLAD MEISJE
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
752 Mijn lief, lief engeltje, ik ga je zeggen
voor mij ben jij de allergrootste schat
Wat ik nauwelijks behoef uit te leggen
dat je ’t liefste bent zonder vijgenblad
Mijn lief, lief meisje, je mooie benen
zie ik heel af en toe door ’t sleutelgat
Ik zie jou het liefst van top tot teen en
nog liever zelfs zonder dat vijgenblad
Mijn lief, lief…
Slechts één winnaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
579 Over en weer kinderen zonder ouders
Over en weer gezinnen zonder loot
Ongewild heengezonden
Zij figureren met z'n allen
In een dodelijk spel dat
Slechts één winnaar accepteert
De meeste willen, maar
Niet ten koste van en daarom
Gaat dit helemaal verkeerd....!!!
Er wordt gesproken, geschreven en
Gevochten.…
Niemandsland ?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
549 Steeds sneller en pijnlijker
dan ooit, onderwerp ik mij
aan terugkomende vragen,
zinvol of zinloos, beide dragen
bij tot de aard waarvoor ik koos,
tot het lijden is verjaard blijft
de gekozen vorm van schijn
onvoltooid, knelt het geweten
en de tijd haar ongenoegen telt,
het hoofd ten ruste legt op mijn
levensloop en ik de knopen draai…
(On)geluk
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
575 De dweil was in z'n sas,
al was het maar ten dele.
De tijd verstreek. Hij was
zich eeuwig aan 't vervelen.…
Zie hier een schoon verhaal
poëzie
3.5 met 6 stemmen
1.004 Zij tuurt en tuurt, dan wuift ten groet zijn hand
En daalt zij schielijk, ijlings van omhoog.
En als zij straks elkander weer omarmen,
Uitzinnig schier van vreugd, breekt plots haar oog
En sterft zij, gans verzadigd, in zijn armen.…
Zoals astronauten zagen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.015 Buiten spelen tussen sterren
op gedroomde witte stenen
waar de aarde niet van hier was
maar een stipje van de maan
een blauwe fee in zwart fluweel
die zilverlichtend werd beschenen
zoals astronauten zagen
lichtjes dansend op hun tenen
In een zee die niet van hier was
zoveel mijlen hier vandaan
en kon verstillen als je wou
zo aan de rand…
Misbruik
gedicht
3.7 met 15 stemmen
4.753 Met de pen roer ik mijn koffie
met de schaar krab ik mijn kop
met een mouw veeg ik mijn snot weg
dweil met mijn sok een melkvlek op
Mijn nagel drukt in ’t tafelblad
een diepe kloof groeit daar gestaag
woorden weeg ik met het vreten
dat retour komt uit mijn maag
Met mijn tanden bijt ik splinters
uit de poten van mijn stoel
uit mijn tenen…
Statig
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 Haar knappe gelaat is reeds in bladerloze takken
veranderd en weer doet zij me huiveren van diepe
ontroering, hoe haar slanke benen, spiegelglad,
lang en elegant als de boomstam van een berk, de
wind trotseren, de kou weerstaan, hoe ze op het
topje van haar gespierde tenen staat als een
eeuwenoude godslegende in de balletkunst, sterke
takken…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 Voor de val breekt
zijn de asters al geknakt
in onbuigzame handen
Jouw haat wapent
een gebaar van diepe onmacht
in dode ogen
en weet dat mededogen meer zegt
dan een oorlog verwoesten kan
de onmin zal luisteren
naar het ruisen van verloren namen
die ten hemel werden gedragen
Laat dan de havik
jouw koude bloed verlaten
en de gaten…
Loutering 2.
poëzie
3.1 met 7 stemmen
1.813 Dáár wordt nog de echo van mijn smart gehoord,
Ten hoge hemel schreiend opgestegen,
Weeklagend om verloren vredezegen...
Tot mij het hoger lichten heeft gegloord!
Zwoel duister waarde heen... àl 't aardgerucht
Stierf weg, waar ìk òpging in zuivrer lucht,
Glorieuslijk in het heilig licht geheven...…
De goot
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
696 mijn jongste dochter ruikt naar vanille
ze lacht als ik mijn deksel open doe
zes tenen heb ik nog en zeven tanden
professor zeiden ze – ze waren bang
ik krab hun eieren uit mijn opperlijf
het Danio-vlootje blijft eeuwig leeg
volle aula’s zogen mijn woorden
maar de oude kerstboom brak
een kindvader de avond vóór de Sint
en gaarne zien (…
Stilstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
632 Als ik wil zingen vanuit mijn tenen,
juichen vanuit mijn buik, drinken
vanuit de hoge, dan klinkt er geen geluid.
De bomen buigen vol ontzag,
de dieren huilen,
en dwars door alles heen
klinkt de donder
als een schreeuw!
Langs het bospad in de lente,
kwaken kikkers in de sloot.…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene gras
het ademen staakt mijn hart verhongert
de zee jankt, joelt en breekt de duinen woest
met haar vuisten
vol van lege schaduw zag ik je gaan
als waterlelie op het witte laken
naar de stilte van later
het regent hier lauw de rozen sluiten hun blad
het lied raakt ten…
NEBO
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.924 Had ik, als hij, die de uitverkoornen Gods
Ten leven leidde, een grootse taak volbracht,
In stille vrede stierf ik op mijn rots.
Doch doelloos moet ik lijden en mijn klacht
Kaatst, onverhoord, de kale bergkruin weer...
En, de ogen dicht, stort ik in d'afgrond neer.…
Griekse vakantiewoning Willem en Maxima
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
597 Daar investeren ze in
dat geeft krediet en
komt de lokale bevolking
ook ten goede
Grieken gelukkig
Nederlanders opgelucht
Europa gediend!
En voor Amalia
loopt daar nog wel
een voormalig Grieks prinsje rond!
Familie van Oranje, fijne vakanties toegewenst.…
ALZHEIMER
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.374 Als we er niet meer voor elkaar kunnen zijn
op die terreinen die zo intens en intiem waren
blijf er dan wel voor mij als ik verander en voor mijn ik
Ik verander wel maar ten principale
blijf ik de persoon die ik was of die ik ook ben
Behandel me dus niet:
als kind
als mindere
als een andere
maar als een veranderende!…
Verloren lopen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 We dolen en we zoeken, trachten te verstaan
hoe anderen in eigen wereld leven, want
iedereen bewoont dezelfde aarde maar
heeft eigen denken, voelen, streven
en niemand weet ten volle wie die ander is, ja,
kent zichzelf niet eens en ziet maar beelden
geschapen door de eigen nood en het verlangen.…
Gewoon helder water.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
918 Een harde concurrentie ligt er aan ten grondslag,
maar de feestvreugde is daarom niet minder.
Deze gaat gewoon door en op ieders gezicht
zie ik een zelfingenomen glimlach...
Vriendelijkheid en integriteit zijn een kostbaar
goed, maar het jagen op weelde zit zichtbaar in
het bloed.…
Meisjes
gedicht
3.7 met 7 stemmen
8.423 Van kop tot teen onaangeraakt
liggen zij, met allemaal dezelfde stem
dezelfde moeder te bespreken.
Wat ze zoal zijn telt alle eeuwigheden
in hen op. Dat stil en zonbeschenen delen
van leeftijd, lichaam, zonnebrand.
Maar over het zand lijkt een vreemd,
steeds lager grommen aan te zwellen
en jaagt een rilling door de rij.…
“Het besluipt me.”
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
626 Het is gulzig water
dat me dorstig maakt,
schuimende beken
waarin ik weerloos
in ten onder ga, het
is de fluister toon
die mijn stemwind
spreken laat, het staat
voor de reikwijdte zover
ik ooit kon denken.…
Een zachte dood
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
561 licht in een ontwakend oog
heeft mijn diepste dromen doen smoren
schurkt zich tegen harde muren
op de drempel van het ochtendgloren
door mijn verrijzenis uit de prehistorie
heb ik een gedachtefossiel in steen gevangen
deze tussen tengere vingers
met zelfverkozen tederheid omhangen
de nacht heb ik met tijdlijnen verward
zodat ten halve keren…
Rouwzang
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.127 Veel liedren zong zij, doch de zang van rouw,
Die ze, in dat uur, hem mee ten hemel gaf,
Die bleef van hem, die gaf zij vreemden niet.…
NIET IEDEREEN KAN HEIDEN ZIJN
poëzie
4.8 met 6 stemmen
1.715 Niet iedereen voelt zijn verlangst
voldaan op aardes schoot,
schrijdt door het leven zonder angst,
en zonder klacht ten dood.
De aardeling heeft aarde schier
Te moederlijk verwend.
De heiden leef zijn leven hier
in schoonheid tot het end.
De leeuwerik zingt van ’s ochtends vroeg.…
ALS HET LEVEN EEN PASSIE WORDT, IS ....
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Laat mij mijn passie,
laat mij mijn leven achter na gaan
en ten volle be-leven !…
Kraaloogjes op een tentstok
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 Een jaar precies
Is het vandaag
Dat we jou, het
Sterretje in ons
Gezin, moesten laten
Gaan - zestien jaar
Jong nog maar,
Ten prooi gevallen
Aan harteloze
Pesters die zich
Daag'lijks als hyena's
Om je heen bewogen
Cirkelende aasgieren
Met jouw dood in hun
Ogen -
4 september hebben
We op Callantsoog je
Verjaardag gevierd…
HET LABYRINT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
638 inspanning stel ik mij open
er is een waarheid, die ik niet kan kopen
heb nu al omloop acht doorleeft
wat al grote voldoening geeft
wat zal het gewijde middelpunt toch zijn
zou het mijn idealen kunnen staven
zodat ik eeuwig mij kan laven
en eindelijk weten jij bent mijn
aangekomen in dit onuitsprekelijke wonder
ging de stralend rode zon snel ten…
PS: Het wonder
gedicht
4.0 met 5 stemmen
4.156 naar de zon, bol bladerdak dat zo zoetjes,
vol kietelende tentakeltjes, moet je
zien, wat een wingerd, weelderig, verlekkerd
staren we omhoog, een oogst, moedertjelief,
is dit niet de mooiste dag, wil je dit zien,
kindertjes, maar één wacht nog, beweegt en zweeft
tussen hemel en aarde onderweg, leeft
kalm de onbegrijpelijke tijd, op tien
tenen…