14988 resultaten.
De oude aarde.
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
554 Deze oude aarde kreunt
onder veel te zware last,
sleept steeds meer 'verleden' mee
in haar wedloop met de tijden.
Deze oude aarde zucht
om haar haast verloren schatten
waarvoor Mars en Jupiter
en zelfs Venus haar benijden.…
Nu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
611 “Nu” gedenkt gretig wat is verleden.
Hoedt zich voor de toekomst in gebeden
“Nu” volbrengt, wat nu begonnen was.
Maar, zoals de lijn tussen olie en water
zonder beiden niet bestaat,
bestaat “Nu” niet zonder toen en zonder later.
“Nu” is de dunne gouden draad
die tijd knevelt in het heden
en tot eeuwen weeft als eindeloos brokaat.…
alsof er schaduw waaide
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
940 wit
zoals het onschuldig lichaam
van de winter, mijn lot
in het weten
blaas ik
zachtjes sneeuw naar het verleden
mijn verhaal
alsof niets meer ontkend kan worden
zoals die eerste schreeuw
of een onvervuld verlangen terwijl het buiten
langzaam donker wordt
een wenken waarin duisternis zwijgt
om de waarheid te vieren, het bloed zo…
balancerend - Duo gedicht
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
802 keert het tij zijn schaduwzijde
terra kleurt rood
als door de zon gekust
wind doet wolken sluieren
sneeuw bedekt meer,
alles schijnt verdwaald
balancerend op helder en grijs
jij in het firmament
lieflijkheid glimlacht je tegemoet,
misère wordt bedekt
door de dromerige mantel der vergetelheid
in parallelruimte en tijd
tussen verleden…
Twee tattoo's op één bil
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
566 tafellopers met
het blank gepoetste koper
je legt de horizonnen
verderop snoept drop
twee tattoo’s op één bil
de navelpiercing is geen gril
toch kus je zacht
je moeder terug die wat
verbaasd tegen het blond
van keurig opgevoed aankijkt
geen golf gaat je te hoog
jij hebt de bakens verzet naar
de vloed van morgen de pressie
van verleden…
Gevonden.
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.359 de liefde en de rust
die ik gevonden had
Ik voel nog de kracht die hij me gaf
en het gelukkige gevoel dat ik bezat
Wat ik toen had gevonden
ben ik allang weer kwijt
Ik heb een harde les geleerd
maar weet nu dat alles slijt
Ik heb de rust weer gevonden
eindelijk gelukt, na zoveel jaar
Ik heb alles achter me gelaten
ik ben met het verleden…
Träumerei
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
796 Träumerei vult mijn ruimte in;
een verleden rijk in vierhoekig steen
waar spel tussen toets en snaar
soms tegendraads doch vaker gemeen
op Schumann’s geschreven noten vaart
zo nu en dan licht kabbelend
op een oceaan van kwetsbare stilte
waaraan klanken gewend lijken
en harten zich langzaam ontdoen van kilte
de melancholie in het dragend…
ander heden
hartenkreet
0.8 met 10 stemmen
1.778 Een gevoel van een beschreven vergeven van het verleden.
Maar wat ik bedoel was toen niet wat we deden.
Want wat ze toen hadden moeten doen,
Hadden ze niet gedaan.
Er bleef een gevoel van verlies dat door me leven was gegaan.
Het verdriet van verlies, gewenste ouders had ik niet,
Ze hadden mij laten staan.…
Langs de rand van Oost
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
484 langs de rand van oost
dwalend door mistvelden van verleden
leggen we bloemen in
vorm van kwetsbaarheid
pak jij mijn hand vol vertrouwen
en laat ik me door je leiden
meanderend door stegen van oud
bladeren de rode beuken toekomst
langs feeërieke zoete geuren
van heliotroop en lonicera
betoverend als de vrouwelijke…
na kanker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
973 Na het vonnis ‘kanker’
Werd het een gevecht op leven en dood
Lichaamsdelen,kwaliteit van leven,trots,
ambitie, zekerheden, idealen,
zelfs mantelzorgers werden geofferd
Op de positieve uitslag volgde geen applaus, maar;
gehavend in een nieuwe strijd:
Heden, verleden en toekomst; nooit meer hetzelfde
Vol dankbaarheid, pijn en onvermogen…
Het gedaagdenveld
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
564 voorzichtig naar de wolken
het lijkt wel of de zomer verlegen is
we kijken schichtig naar de vogels
verzoenen ons niet langer met hartstocht
die we eens voelden in bijzonder verlangen
nooit zonder elkaar door het leven te gaan
we drinken niet langer uit dezelfde bron
die ons ooit voorzag van genegenheden
we waren te lang eenzaam in het verleden…
Hersenschimmen
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
817 op mijn netvlies
spelen schimmen
uit mijn verleden oosten
wajang wajang om te troosten
ik laat ze dansen op licht
in hoekige passen
en strekkende stokken
een traan vertroebelt
de oude film
klanken geuren
op loslopend pikkend tokken
wajang wajang in mijn ziel
vullen het gemis in mijn gevoel
lijmen de brug naar Maluku
verstrikken…
BESLOTEN RUIMTE
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
679 De hoogleraar in natuurwetenschappen
rust even na zijn vernuftig onderzoek
bidt tot God:
U
milde heerser en liefdevolle Vader
over hetgeen bestaat en leeft
veroorlooft mij nietig mensenkind
steeds meer te bevinden
hoe de ons omringende dingen en krachten
in het verste verleden door Geesteshanden
werden gewrocht _ heden nog werken
maar…
Najaarscollectie
gedicht
1.8 met 13 stemmen
13.687 Ik ga gekleed in overjassen
van berouw en zelfbeklag
met afgestikt verleden.
Op de catwalk is het oorlog.
Links en rechts duwt men elkaar
een helse zee van flitslicht in,
stukken harder dan wij waren
en met minder reden.…
tussentijd
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
555 verstreek langs witte hoogtes
beneden op de grond stond de tijd
alleen gelaten door mijn hart
verloren tussen bomen liepen slechts mijn dromen
over hoe het was geweest- ik mis je zo
ik mis
de glans van wie je was, van wie je bent
van wie je steeds zult zijn
het blijft- en is verloren binnen pijn
beklonken in de alledaagse spiegels die verleden…
Mijn vurige wens
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
646 Met tastbaar genoegen
wordt mijn bloeiend loof
liefdevol overgoten
In stille wateren wordt
het leven weer manifest
en frivool vervolgt het kabbelen
van het levenswater zijn weg
De storm kent in de luwte
geen ademnood meer
Met zuivere intenties
breekt het verleden
zijn stakige punten
en herleid ik de schoonheid
der dingen tot hun…
Wolken
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.044 Heeft het enig belang
mijn droevige zang
over ’t verleden dat ik mis
over je lichaam dat er niet meer is
over de droom je nog te zien
over ooit een contact misschien
over dit leven nu alleen
of ik nu wel of niet ween.…
Ongewis
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
579 wolken zonneklaar
blijkt dit nu allemaal passé
hij leest zijn pijn in haar ogen
blaam kruipt op vanuit zijn ziel
probeert hij ze kussend te drogen
wat eens solide was nu zo schriel
lijkt deze magie doorbroken
nu hij vaker in cirkels praat
's nachts loopt rond te spoken
niet wetend waar dit heengaat
klampt zij zich vast aan hun verleden…
oma - poëzieprijs 'Boekje Open' - 1996
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.461 Oma
Je rimpelige hand
trekt me terug
in het verleden
Je troont me mee
naar je kindertijd
Je hebt geen band meer
met het heden
Het leven geeft je
geen respijt
Ik voel het beven
van je hand
Je woorden blijven
on-af-gebroken
zweven
Je bent op weg
naar de overkant
Ik maak me van je los
en laat de liftdeur
tussen ons
schuiven
Buiten…
De Parel
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.392 De wereld, zoals onze geest die kent
ligt in de schoot van toekomst en verleden
het onvergankelijke toegewend,
dat zich voltrekt in haar verganklijkheden.
Al wat zij voortbrengt heeft zich opgericht
vanuit een aanvang, in zichzelf gevonden,
en breidt zich uit en bloeit onder het licht, -
en gaat dan in zichzelve weer te gronde.…
Kapotgemaakten
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
436 Ze vonden elkaar een tijd terug in ware liefde -
maar de scherven van het verleden bleven scherp
en snijden nogmaals hun lichamen kapot,
doet hun geesten bloeden.
Het residu is ontkenning van alle liefde
en alle passie. Alles wegmaaien, het graf inkelderen.
Immers, wat was is nog steeds en daar verandert niets iets
aan.…
Chaotische gebreken
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
505 datgene wat in mijn keel brandt
het verlangen
de liefde de hoop
verslonden versplinterd vergaand
verkast verhuist naar de planken
naar hemelse kasten
het rad draait voort en voort en voort
en voorvluchtig ben ik voor het heden
het verleden verhalend vertaald
de taal geliefd de taal gehaat
de tweestrijd
mijn gespleten persoonlijkheid…
Te niet gaan
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
535 Een nieuwe herfst rolt mijn erf op
komt binnen zonder kloppen
terwijl ik nog blader
in een najaar van voorheen
straks zullen ze mengen
de verleden tinten met de nieuwe dood
het kleurrijk dwarrelen
zal sterven in een winterdans
ik kniel op het tapijt van herinnering
vormen van weleer
boetseren beelden in mijn geheugen
zetten zielloze…
Jaagt jouw naam mij na...
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
501 vanuit het ochtendgloren
roept een stem
open je hart voor het wonder
als je in magie gelooft
ik ben jouw droom
kom liefste
volg me, volg me
voel je vrij
want het verleden kent geen toekomst
ik ben het licht dat jij zult zijn
langs de rand van de wereld
kus ik de hemel waarin jij leeft
en geef je vleugels als je valt
langs bloedrode rivieren…
LATE ERVARING
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
499 tevreden heideveld
zacht avondrood
geeft de vroege schemer
en de paarse struikjes
warme gloed van berusting
terwijl de eeuwige einder
in vaag vragend grijs ligt
plots kringelt een kleine dwaalster
fel brandend over de grond
schenkt dit leven een verrassing
groter dan het ooit kende
hier laat het korte ogenblik
zowel toekomst als verleden…
Eeuwigheid*
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.655 Had ik in de voltooid verleden tijd,
toen ik dit soort wendingen niet voorzag
en hopeloos leefde van dag tot dag,
houvast en steun aan relativiteit,
nu mis ik één etmaal lang haar glimlach
en wacht in spanning en zonder respijt
op het einde van deze eeuwigheid,
opdat ik snel weer met haar dansen mag.…
Is vergeving óók vergeten?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Daden in verleden bedreven
misschien zwart of ook wel grijs
ze vragen deemoedig vergeven
vergeten als menselijk bewijs.
Vergeven zal zo moeilijk niet wezen
maar doen of er niets is gebeurd
terwijl in vele ogen nog is te lezen
dat men om de wonden treurt.…
Draagvleugels
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 Er gaat geen onbetreden meter verloren
op weg naar de einder van de moed
om ongenadig het verleden los te laten.…
Regen over de graven
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
715 Er is treurnis, eindeloze rouw om hen
die gingen, spoorloos zijn of opgegaan
in een grijs verleden, een bestaan dat
niet licht doorlatend is, niet sprankelend
maar schreit zoals nu de lucht doet.
De splinters doen zo'n pijn, al zijn ze niet
vertakt, niet ingegroeid in vlees dat maar
niet helen kan. Het regent nu, ook op de graven.…
VERGANKELIJKHEID
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
584 en dan valt zacht
de adem van de nacht
als een deken om je heen
terwijl je tracht
de splinters van je ziel
weer aan elkaar te lijmen
smacht elke vezel
in je vege lijf
naar een vleug erkentelijkheid
teken van herinnering
aan een ver vervlogen
en te vlug verdampt
roemrijk verleden
nog sta je triomfantelijk
kantelen
van je vervallen slot…