Alle inzendingen over heelal

Je werd wakker als een warme zee maar kromp al snel ineen tot een lichtdruppel in een donker opslagmagazijn Je wil graag een sterrenstelsel worden als je later groot bent steeds sneller rondzwieren met die spiraalarmen in een kosmische polka Als je voelende licht zo je eigen helderheid omfloerst vraag dan niet meer aan een doofstomme…

hier staan we nagloeiend als onneembaar sterrenstof ver verwijderd van wat zich van ons af beweegt ruimtelijk aan te grijpen voor wie de ogen sluit op het scherpst van blinde hoek om aldus tot inzicht te wederkeren weliswaar constant maar relatief in het licht van ontbijtkoek zelfs aan de horizon van waarneming voorbij…

geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

Het zachte fluisteren van sterren in dit onmetelijke heelal, waar hun licht mij vreugde schenkt met een glans van kristal. Zij dwalen in kosmische vreugde door wolken van gas en stof. Een beeldende compositie ontvouwt zich in een uitgebreid galactisch doolhof. Uit sterrenstof zijn wij opgemaakt, in bewustzijn ontsproten. In de gretigheid…

De lucht trilt in mijn oren een machtige machine overweldigt het land zonder zich prijs te geven in andere dimensies Geen object, niet vliegend alleen ongeïdentificeerd Onzichtbaar, ongrijpbaar Paniek is zinloos Het geluid legt zich neer te zwaar om te strelen met een neuriënde stem Zachtjes ratelt er iets hypnotiserends waaraan…

Het licht der sterren in dit sprankelende firmament, zichtbaar verleden dat zich hecht aan het huidige moment. Waar sterrenlicht straalt wordt duisternis verzwolgen, en lichtpunten in dit heden blijven ons zwijgend volgen. Zij verzachten het leed als balsem op een wond, zoals ook onze eigen ster ontwaakt in gouden morgenstond. Toch…

Vier astronauten gaan straks naar de maan, De Orion, gereed om te lanceren, Zal even rond het hemellichaam scheren, Als testje om er later op te staan. Geen ‘giant leap’, maar slechts een kleine schrede; Dit kón toch al zo’n vijftig jaar geleden?…

vader waarom heb je mij verlaten jij bent de zon waar alles om draait maar draai het nu eens om om mij geef je paardenkrachten aan mij voor één dag ik ben de zoon ik ben de zon ik ben je vader maar dat wordt je ondergang je stort neer en spat uiteen in stukken en scherven en sporen je vlees uiteengereten je bloed verspetterd…

Ze glijden zonder haast voorbij, vergeten waar ze horen, veranderen van huid en vorm, verdwijnen zonder sporen. Het licht beweegt hen als gedacht, een zachte kracht, onzichtbaar plan. De hemel draagt wat zij verliet, een stilte die niet sterven kan.…

Ochtendblauw ontvouwt maan streelt mijn innerlijk licht stilte stroomt door mij Hoe bijzonder innig het is om de volle maan te zien hangen in het zachte blauw, nog helder terwijl de zon haar gouden adem spreidt en de aarde langzaam ontwaakt in een sluier van stilte. Ze drijft tussen nacht en dag, alsof ze weigert afscheid te nemen van…

Ze hangt daar hoog, van zilver zacht, een spiegel in de donk’re nacht. Ze waakt terwijl de wereld slaapt, haar glimlach aan de hemel straalt. Ze kust de zee, de wolk, het gras, en maakt van schaduw stille was. Een droom zo puur, een licht zo klaar — de nacht lijkt minder eenzaam daar. De wereld houdt haar adem in, de wind beweegt op teugen…

Een fluistering door ’t tijdloos dal, waar sterren dromen, traag en oud, ontvouwt zich zacht een heilig tal — een oorlog zonder schreeuw, zo koud. De nevel ademt zilverlicht, de leegte zingt haar eigen naam, een schaduw danst, een god herlicht, in stilte gloeit het oerbestaan. Geen mens, geen macht, geen laatste kruin, weet wat die nacht…

Zij razen door de nacht, Hun luister wordt verbrijzeld In het draadkruis van de goden. Nog een wende En het is gedaan. Zullen zij lachen, Huilen op de wind. Bomen zien, en vogels, Vissen in het water. En boven hen ontwaren Een verre zee van licht.…

Twee zielen zweven, gewichtloos en vrij, lichamen dansen het kosmische nabij. Geen boven, geen onder, alleen sterrenlicht, hun omhelzing zweeft als een oneindig gedicht. Adem verstilt in de stilte van ’t heelal, een kus echoot zacht door de ruimtehal. Geen zwaartekracht, geen tijd, geen vlucht— Maar liefde die vliegt als een vluggertje...…

ik kijk dan maar naar de Poolster de kop van de Kleine Beer die zit op de Draak kronkelend tussen hem en de grote broer de kop van de Draak wijst wijs de weg naar de heldere kern van de Lier aan het zwerk waarlangs de Zwaan haar kruis plant in het puntige Vosje de Hagedis links van het kruis kronkelt onder Cerpheus’ huis waar de W…

Wij wereldwijze universumpiloten meanderpoëten aardhommels en -kloten oxygeen- en water- afhankelijke zeloten mogen de Helleense goden in de hemel danken dat Cerpheus' dochter Andromeda bleef leven op wolk nummer negen in hemel zeven zo konden Da Vinci en Galileï hun Icarusachtige Daedalusvondsten als Wedergeboorten etaleren…

De tijd glijdt zacht als stromend licht, een fluistering die nooit wil stollen. De uren rollen, dalen, tollen, maar vinden steeds hun eigen zicht. De ruimte spreidt zich wijd en vrij, een doek beschilderd met miljoenen dromen. De sterren komen, de sterren stromen, En zingen traag een eeuwig wij. Daar waar tijd de ruimte raakt, ontstaat…

Er is een hemel en een hel, de rolkans van een teerlingsmete. Ik die mijn leven heb gemeten, zijn diepte hoogte lengte breedte, zijn zorg, zijn dagelijks gekwel, niets weet ik dan wat ik geweten altijd en 'k weet het al te wel: er is een hemel en een hel, de rolkans van een teerlingsmete. Al kan ik het een uur vergeten bij haar zachte…

Vannacht keek het oog van de zilveren god helder en fier in het donkere zwerk naar ruimteschip aarde, de blauwe planeet nu eens door Helios' stralen beschenen dan weer door omwenteling in het duister waar James levenslang heeft gekregen Een eerbetoon van de god van de Kosmos aan Lovell die oud als Methusalem werd reiziger die…

Melkweg in de lucht stil glijdt het licht door de tijd geen begin of eind Onder sterrenboog vraag ik niets en krijg alles een adem lang licht Liggend op mijn rug, gedragen door de draaiende aarde, strekt zich boven mij een rivier van glans — een boog van sterren, eeuwen onderweg, stil en helder, als een belofte die ons teder omarmt.…

de sterren kunnen zomaar verschijnen als samengebalde tegenkrachten kiezen voor stinkende wonden en dode woorden tegen die wervelwinden aan duivelse wraak spreidt Hydra haar negen bekken wijd open om de bevuilde luchten definitief te slopen zij hoeven niet te lopen naar de maan als zij door mij geholpen gaan worden zullen zij sneller dan…

Soms heeft een afbeelding bij een gedicht nog voor het verschijnen van luchtfenomenen - een aardbeienmaan aan het nachtfirmament door zonen der zon in de verte beschenen - haast een voorspellende magische waarde Vannacht schreef in donkeroranje tint een aardbeienmaan een baan om de aarde in het zwart van de inkt van…

de machtige Regennacht is één groot Zwart Gat waarin ‘t Zijn wellicht de Singulariteit omvat ’t ultieme Middelpunt waar alles samenkomt maar Niks waarneembaar is rondom de Horizon de onbeantwoordbare Vraag van ’t Licht dat niet wederkeert als ’n fysisch Fenomeen de Regen verdwijnt als ‘n Hand draait en de Ogen besluiten ’…

luchtrimpelingen in de ruimtetijd komen en gaan als vorm zonder inhoud bewegende tekens van leven als quarks en microben en plankton in diepzee doch wat is de reden van hun bestaan in de oneindigheid van ruimtetijd miljoenen melkwegen stelsels van sterren op lichtjaren afstand komen en gaan materie verdwijnt en verspilt…

De dames werden in de lucht geschoten, In een raket die op een dildo leek, Ook wie met stijve nek naar boven keek, Heeft volop van die ruimtevlucht genoten. Ze schreeuwden alle zes, zo hard ze konden, Toen daar de zero G-spot werd gevonden.…

Niets ontstaat uit niets. Daarom bestaat niets altijd als niets. In niets kan ook niets wezen. En toch... is leven ontstaan. Uit niets? Dus … er moet altijd iets zijn geweest. Maar... wat?…

en jij bent de nacht de rust der stille straten door het leven zo wij waden ogen gekleurd als Andromeda sterren twinkelend en vragend antwoorden die ik adem dansend op het ritme van bestaan jij bent het licht van mijn maan de stilte in de nacht…

Ster van de avond liefde straalt in zachte gloed de ziel ontwaakt zacht Hoe uitnodigend en verrijkend het is om Venus waar te nemen als een lichtende ster, waarbij ze in de vroege avondschemering verschijnt en een zachte gloed verspreidt, een gloed die zich mengt met verlangen en schoonheid, onzichtbaar doch voelbaar. Haar licht omhult…

Er hangt iets astronomisch in de lucht wat tussen nebula en cumulus en stratocirrus in gaat radiëren de spanning tussen hemel en de boog van gas en nevel in de atmosfeer zal in 't polaire noorderlicht verdampen het is de derailleur der circonflex die spaceship earth met al z'n kosmonauten koers doet zetten naar het licht der zon…

Het besef hoe groot het heelal is, maakt de mens -- zowel klein als groot.…