Alle inzendingen

L.S., ook gij lezer zij heil alsmede onbekende N.N. anoniemen en de ons hier bekende niet te determineren man- of vrouwlijk onzijdige brouwers van prozaïsche rijmen onder een of meer pseudoniemen Alvorens u verder leest verzoek ik een ieglijck die houdt van Engels zet uw tanden in dit hoogstandje en begin eens puur voor de lol…

Een jongen van de straat Maar waarom je me zo achterlaat Met verdriet Wat je niet ziet De meeste mensen zijn slecht Dat is waar En dat meen ik echt Dat ik zo terecht ben gekomen Je zal er maar mee moeten leven Dat het leven je niet zal belonen…

Gisteravond waren ze hier niet al te ver vandaan bezig met het zinloos geweld van oerknallend vuurwerk zeker tien minuten lang flitsende bommen en granaten zonder Chinese bloemfonteinen tegen het donkere uitspansel Was het na middernacht geweest had ik de hermandad gebeld maar ik had eerder vreselijke lust te vluchten naar een…

Die rode loper destijds in Alaska Zei dat al niet meer dan genoeg over de aard van het beest? Maar men bleef zijn schoenen heel hard likken Een tijdbom begon te tikken Het is nu wel genoeg geweest! Trek nu die rode lijn! Geef een schop in zijn kont en kruip er niet meer in Misschien is dat een goed begin?…

Het was geen klap. Het was herhaling. Een dag van verschuiving tot het normaal werd. Het leert je niet schreeuwen, maar wachten. Scannen. Overleven in stilte alsof stilte geen keuze is maar wet. Mijn lichaam gelooft niet in later. Alleen nu of nooit. Mijn hart staat op scherp, alsof rust een aankondiging is van breken. Het kent…

Eindelijk vrij in open veld waar meer te zien is dan me lief is Niets dat mijn aandacht trekt en een obstakel is dat verborgen houdt wat onzichtbaar is Een bliksemveld van inzichten die zichzelf bewijzen als je eenmaal oog hebt voor de hartslag en de adem van de levensboom waarin je beweegt Dan is het moeilijk om weer blind te zijn…

het leven overstemt de hobbels van de vroege morgen die de de late nacht tracht te ontvluchten met gedachten die gefileerd het gestalte langzaam laat verteren in een rosarium beplant met zwarte granieten laatbloeiers het licht is als een dubbel dicht geslagen boek waarvan de kaft ontheemd de vergankelijkheid zonder vrees omarmt…

Een donkerblonde krul kruipt langs de rand van zijn kraag - daagt mijn vinger uit. Ik sta in de rij en wacht, spelend met mijn drang. Hij draait en plant het beurtbalkje tussen zijn sixpack en mijn bevroren pizza. Dankjewel. Fijne avond.…

Stil is het 't Heeft nog geen woorden vormen worden geboren kijkspel krijgt indrukken zoekt naar uitdrukkingen Klankborden laten horen muziekspel in tonen typfouten in profielen anders klinken heruitvinden niet langer weerklinken was het woord er voor het vlees is geworden was de materie er voor het spellen zochten we de zinspelingen…

ik sta op het balkon met de wens een blad te zijn, behorend tot de populieren, zwierend in een wind van zon sloom danst mijn schaduwvlek, onder het gewicht van de hemel, met de dofgroene spiegeling van het vetglanzend bladerdek door mijn fijn vertakte aderen welt wit spuug van goden, het chlorofyl voor de mensen het bloed van de bladeren…

Ze zegt de samenwerking op en schuift het boek tussen ons in, dichtgeslagen als een deur zonder klink. Ze zegt: je neemt mijn idee. Ik hoor het en zoek mezelf in haar woorden, maar vind alleen afstand. Ik zou kunnen spreken, zinnen opstapelen tot een bastion van gelijk, maar wat jij mist laat zich niet weerleggen. Het is geen reden…

Al troont geleerde hand, met vingren wis en snel, Vloeizoete wijzen uit het zangrig snarenspel; Al lokt uw sneêge zang, met strelend lief geluid, De vlotte ziele tot het zwijmend lichaam uit: In strikjes van uw haar mijn geest niet is verward. Uw blinkend aangezicht sticht mij geen brand in 't hart. Van 't schittren uwes oogs en word ik niet…

Wind raast om ’t huis. In spanten kraakt 't kruis. De ramen buigen diep. Wijl de storm viert en tiert. De bomen hebben ‘t zwaar. De struiken zwieren maar te onrustig heen en weer. Geen vogel zingt nog meer. Op straat is het rustig, overal. Alle beesten staan op stal. En de fietsen in de schuur. Ja voor alles is ‘t weer te guur. D…

met mijn woorden kun je donkere wolken stapelen boven alles wat je lief is wat ons perspectief is de zorgeloosheid plotseling laten varen op een rukwind en de zonovergoten toekomst- tijdzeeën ook met z’n tweeën even in angst lijken te vergeten in diezelfde zinnen vind je bouwstenen voor de tempel voor wat we houden willen waar vertrouwen…

Lawaai in de straat geeft lust om te vluchten naar een plaats van rust. Met de wind mee gaan, vrij van alle gedachten: blij vooruitzicht wenkt. Toont ijle verte wijd boerenland vol kolen? Het is een bosrand! Om oude bomen groeit dichte klimop, waarin kleine schaduw trilt. Aan rechte stammen hangen nestkastjes, stil, dof, geheel…

Nederland stuurde manmoedig een marineman en verdubbelde de inzet met een tweede Nu worden we gestraft door Trump Hadden we die inzet maar vermeden Kabinet in wording, doe nóg een zet Breng schade ten laste van het defensiebudget…

In het inktduister waren wij hoopvonken, en noemden onze roetzucht vooruitgang. Tandwielen zongen hun ijzerpsalmen terwijl de aarde werd verwerkt tot onze motor. Wij smeerden de dag met oliebloed, verleerd om de hartslag van het zand te horen. In een koorts van duisterbranden werd de wereld opnieuw uit staal gesmeed. Een raket werd uit de…

Ze had hier willen uitleggen hoe het is om in jouw bed te liggen maar het leven nam haar mee naar een ander bed in een ander land en in de nacht wanneer de zombies tot leven komen in de geurige wind ziet ze jouw sombere zielgezicht alsof je nog altijd verliefd op haar bent onafhankelijk van verstand of wijsheid simpel in jouw gevoelige…

Buiten raast de storm binnen weef ik jouw stilte veilig in mijn geest De wereld dondert soms te hard voorbij, een storm van kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn vermoeide ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt. Ik voel de contouren van je laatste lach, niet als een beeld maar als een zijdezachte trilling die…

In verre velden, ver voorbij het licht, in onbestemd gebied, zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag. Starend in een kop zwarte koffie, zwart en zwaar als obsidiaan, berust ik in de gebeurtenissen van de dag. Het geroezemoes van stemmen als achtergrondruis — onhoorbaar, maar doortastend — vermengt zich met schaduw en rook. Nog…

Geen sprankel in de stilte. Geen glimlach die zich aandient. Geen hand die denkt dat aanraking iets oplost. Laat alles blijven zoals het is. Vlak. Veilig in de monotonie van mijn hoofd. Geen geluk dat oplicht. Geen verdriet dat explodeert. Alleen het trage tikken van wat ik al ken. Laat me liggen waar niets verandert. Verandering…

Bizar ggr. Zo staat het in mijn brein gebeiteld. De ezel vond zijn brug en beklom de Olympus. De godenzonen strijden om de eer Ik kleur de cirkels in een vast patroon. Bizar ggr biedt mij houvast. Ik laat me niet ringeloren. Pons asinorum. Zeus glimlacht.…

de kleine gestalte die met slanke handen bezwerend zwaait naar de eerste violist die zich stampvoetend naar de cellist begeeft die in overgave oor oog handen biedt aan zowel Addio caro als aan il cattivo de slechterik die kleine man niet bang voor de storm en zijn lot de hagel die het prille graan verbrijzelt als de hemel…

Wat hou ik van opgespoten land dus zeker van de helft van Nederland ik wordt er zelfs uitgelaten van zeg maar opgewonden van dat opspuiten land uit water van het meer, de zee en dan wandelen op nieuwe eilanden de Markerwadden en droom van IJstad of de Markerwaard 2.0 met 't Nationaal Park NIeuw Land zelf geboren op het Rotterdamse Noordereiland…

Hoor hoe de wind haar zware zuchten loslaat op rots en strand, stof opneemt wat zich vastzette, en niets achterlaat dat zich kan verschuilen. Zie hoe het water zich eerst inhoudt, geruisloos, tot het breekt in golven die alles meenemen wat niet standhoudt. Wat onrein is, verdwijnt niet, maar wordt opgenomen, verplaatst, uit zijn schaduw…

Wanneer ik mijn vuilnis mee naar huis draag mijn half open jas laat vallen tussen twee postzegels door voel ik niet meer de leegte in mijn zakken…

Er staat een toren nog half afgebouwd door tweespalt hopeloos verloren geen mens die er om rouwt. Die toren moest ter hemel gaan, de mens tot god verheven zou door die toren eeuwig bestaan bepalen zelf zijn duur van het leven. Helaas, de bouwers verdrongen elkaar eenheid was ver te vinden nooit kwam die hoge toren klaar en nooit werden…

de dirigent danste door de jaargetijden van de rode priester toen zij aan de witte stilte van deze winter dacht hoe het lot haar als een vlok deed tuimelen en zij zich niet veel later verdwaasd bevond op harde grond…

Er wordt gehuild, hoor ik maar dat ben ik zelf en dat klopt niet met mijn leven het goede leven waar zovelen van dromen In de spiegel zie ik hun gezichten in mijn zorgen en betraande ogen Ze bedreigen me niet met afschrikwekkende slangen Ik versteen niet niet van honger noch van gestold bloed Ik kan meer delen en het met eigen…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…