Alle inzendingen

moedervlekken schitteren als sterren op haar hemelse lichaam zij vormen beelden bewegend door mijn handen onder een deken van kussen vervaagt ons zicht in één moment van zijn…

Ik zie mijn moeder in de tuin. Ze staat daar, kijkt me aan alsof ze niet beseft dat ze gestorven is. Haar stem weergalmt tussen de bloemen: ‘Waar ben je, lief kind, waar ben je?’ En ik, in stilte, pak mijn koffer voor de terugreis, al weet ik niet meer waar haar huis is.…

jij trippelde vederlicht de trap af de atmosfeer verdichtte zijn karma rolde zijn warme kanten alle richtingen uit ter aanraking en jij straalde een en al in de liefkoosmode jij aaide streelde de aarde met handen en hart woordloos naar een intens warme nabijheid van liefde het is die eenheid die in samen gaan meerwaarde…

jij trippelde vederlicht de trap af de atmosfeer verdichtte zijn karma rolde zijn warme kanten alle richtingen uit ter aanraking en jij straalde een en al in de liefkoosmode jij aaide streelde de aarde met handen en hart woordloos naar een intens warme nabijheid van liefde het is die eenheid die in samen gaan meerwaarde…

'DAG EN NACHT' een zeer goede televisieserie kwetsend raak en vooral heel invoelbaar voor mij met vele ziekenhuisbezoeken rondom mijn dochter Giulia en een langdurig verblijf in het Koningin EmmaZiekenhuis en dan dat zoenen op de werkvloer van de kinderafdeling een rijk orgasme van kussen en een reeks aan tederheid bij de afronding van het…

"Et in Arcadia ego," sprak Quercus de eik in zijn solitude "Ik berust in hetgeen mijn bladerkroon kan dragen alvorens mij mettertijd en met mij talloos veel miljoenen in mijn twijgenrijk bladerstruif moederziel ten lange leste in antieke kasten word begraven ook hetgeen in mij werd gesneden, opdat geen nimf of godenzoon wie zij…

Onder de puntdaken van De Vijf Zintuigen schuiven voeten ongeduldig klinken stemmen nuchter en zakelijk geritsel en gerinkel glijden van papier waarna de Eftelingbezoekers zich vreugdevol overgeven aan sprookjesbeleving die genezing wil brengen in daags gebeuren en doen om de wereld te helen.…

Nadat mijn lief ging heen, Had ik nog een heel goede vriend, Die ook uit ’t hier en nu verdween, In stilte erom gegriend. Ik ben nu een tijdje alleen, Niet dat ik me erdoor verveel, Of eenzaam ben, integendeel, Ga liever saam ergens heen. In mijn gedichten ben ik omringd Door al mijn dierbaren, Is ’t alsof ze hier nog waren, Ben ’…

Hoog staan de cipressen tegen het bleke avondblauw ver van hier drukt hitte op de stad waar jij woont denkend aan van alles misschien aan mij misschien aan jezelf weerspiegeld door mij Alleen omdat, juist omdat jij het niet weet, niet kunt weten, weet ik dat jij het weet, dat ik het zie, het weet wie jij bent,…

De geest van Picasso roert in mijn zak, die zo de Nachtwacht gaat restaureren. Nu moet het Melkmeisje nog wat veren die haar tere mond zet aan een melkpak. Haar borst kan voluptueus worden neergezet, want ze past perfect in een grappige klucht. Maar eerst moet de Nachtwacht worden gelucht en daarna strakgesnoerd in een corset. Zijn kwast…

met lange witte wenkende immense slierten boven het is juist de stilte in die het het voor ons aantrekkelijk maakt voor even geen aandacht besteden aan mensen die daarom schreeuwen en veel geld bieden om die aandacht naar het middelpunt van de wereld brengen…

zoals elke lezer inmiddels wel weet brengen mijn buien geen verlichting mee van de niet verschoonde zeeën voor jullie hoogst bedrukkend lijden maar uitpuilende ideeën die omdopers doorlopend niet van wind voorzien zinnig commentaar zelfs verdommen het fijne tegengeluid dus verstomt is? tegen tegenstrijdige feiten erkennen tegenover hen die…

Wit als watte, en teenegader groen, is 't bonte abeelgeblader. Wakker, als een wekkerspel, wikkelwakkelwaait het snel. Groen vanboven is 't en, zonder minke*, wit als melk, vanonder. Onstandvastig volgt het, gans, 't onstandvastig windgedans. Wisselbeurtig, op en neder, slaat het, als een vogelveder: Wit en grauw, zo, dóór de…

Zit ik hier weer, alleen, met een stijve, omdat zij haar vingers liet glijden over haar beeldschone scherm. Het permanent kietelen van fantasieën; mijn krullen kriebelend op haar heuvels vol lust, kracht voelen opkomen, om hellingen van genot verbonden te bestijgen; met elkaar mee, gedwee. Bergen van verlichting bedwingen met z’n twee…

De dichter is een gedicht, 24 uur per dag. De dichter is een alchemist die van het lood des dagelijksen leven het goud weet te maken. Zijn gedichten spreken voor zichzelf. --------------------------------------------- uit 'Verzamelde Gedichten' (1981)…

Het laatste ritje naar - voor haar - het einde Werd Knor - natuurlijk uiterst goedbedoeld - Met een straal water heerlijk afgekoeld, Toch had ik niet de indruk dat Knor zwijnde. Knor werd - alvorens aan een rail gehaakt - Eerst koud en daarna nog eens koud gemaakt.…

Denk u zich eens in het Leger des Heils de Pauluskerk, Rotterdam en zovele menslievende helpers de gevangenis in, achter de tralies voor menselijke hulp aan illegalen dat is een Brug te ver wat een Blunder van Den Haag het Binnenhof maakt het nu echt te Bont gelukkig is er een Bontebal, een pragmatisch Christen een BoegBeeld van humanistische…

Elke ochtend staat ze voor de spiegel en kamt haar grijze haren. Heel precies zet ze een wrong met spelden vast. Zorgvuldig de make-up ogen lichtjes met wat blauw. Een opstandig wenkbrauwhaartje wordt verwijderd. Het parelen collier de zijden blouse. Met opgeheven hoofd wandelt ze door de gangen waar haar geur blijft hangen. Langer…

ik stond vol in het leven werk, plannen, dingen om naar uit te kijken en toen zei de dokter het dat ik ziek ben. ernstig ziek en dat het niet meer goed komt alles stond even stil ik dacht: dit kan niet maar het was zo sindsdien is alles anders niet meteen, maar langzaam de tijd voelt anders alsof je ineens weet wat hij waard is ik…

Was het alleen de nacht die ons dichters dichter bij elkaar bracht, waren het slechts boze dromen die ons overkomen, konden zij helpen stoom af te blazen van het leven. Was het alleen de nacht die donker en stilte omarmt, verbleven eenzaamheid en leegte enkel onder de maan, gingen zij voor elke dageraad als vrienden hier vandaan…

================ zie ze gaan, ruim baan, suizend door rotondes tegen de wind. chicky achterop, bruingebrande kop, alles is voor nop — geef het maar op. accu vol, accu leeg. generatie X, generatie niks. vroeger moest je theoretisch slalommen, een gordel en een helm, verzekerd en verzorgd, op de snorfiets, met gevaar voor eigen…

Hij riep tot één wereldreligie op Nam onze vooroordelen op de schop Destijds door vrijwel niemand onderkend En zette een spiritueel precedent Zijn prediking was ongeëvenaard Van wereldse geleerdheid gevrijwaard Krachtens een onaflatend aantal verzen Kroonde men hem honend "God der Perzen" Velen misgisten de dief in de nacht Die niet uit…

als ik dood ga mag mijn playlist niet lang zijn er wachten nog zoveel doden in de rij achter mij geen wierook geen ruimte geen tijd voor bidden op het tapijt waar is het stil hummend liedje dat in samenspraak met de ney als een rouwende moeder de tranen teder verklankt mij troostend leidt naar de overkant van de brug…

Rusten zonder tijdverlies rondspringen, ervaringen eten, 'Alle Dagen Feest' Samen proeven, en verteren bij het licht van de maan, ook al interesseert die jou niet De dagen zijn te kort 's winters is het koud en 's zomers nog licht wanneer ik moet gaan slapen (maar uitzonderingen maken we ongeacht de consequenties) 'Alle Dagen Feest…

Protestsongs mochten niet baten slechts druppels op gloeiende platen de gordel der grachten is een enclave onbereikbaar voor het arbeidsethosgilde dat zich in arren moede voortzeult om via ondoorgrondelijke omwegen ter bestemde plaatse te komen, onderwijl in wereldtergende wanhoop de hemel vervloekend Stik in je blik! lazen wij…

Als toegewezen vaandeldrager, met dank aan het grote inzicht van de bladzij; de rebellenclub gedragen in ’t geel-zwarte hert. Als altijd met de verwachtingen, hoger dan de Eusebeuse zijn wil: haar schil verbleekt als de heuse aard van de heimers aan de Rijn, als het water aan de lippen komt; als je oneigenlijke schuld opsomt. En blijf…

Ik zoek je, Ik zoek overal, Ik zoek je in stad en land, Ik zoek je overal. Ik blijf zoeken, Mijn leven lang, Ik zal je eens vinden, Ik zoek je overal. Ik heb overal gezocht, Ik heb je niet gevonden, Ik blijf je zoeken, Ik zoek je overal. Zal ik je vinden, Jou ik zocht overal, Degeen ik niet kon vinden, Degeen ik zocht overal…

Je bent onzichtbaar maar in alles om mij heen adem je nog mee Je hand lag stil in de mijne, alsof je nog iets wilde zeggen — een laatste gedachte die zich terugtrok in kalmte, alsof de woorden niet meer nodig waren. En toch bleef je daar, in de ruimte tussen wat was en wat is. We liepen door de dagen zonder te weten hoe herinneringen zich…

De vogels in de vroegte van de dag, Als nog maar net de zon is opgekomen, Verspreiden hun gezang, hoog in de bomen, De boodschap luidt: zing, vecht, huil, bid en lach! Werk wacht, realiseer ik me al snel, En dat ‘bewonderen’, komt later wel.…

De sterren aan de hemel geven toe dat ik vannacht de juiste stappen doe, ik heb het bed, de kamer en het huis verlaten en spoed mij opgeruimd door ingeslapen straten, ik laat mijn dagdroom die het niet kan laten nog na te blijven gonzen laat ik praten, ik hak de straatweg in de pas, ik ben niet moe, ik ga naar gras en water, naar niets en niemand…