Alle inzendingen

de kleine gestalte die met slanke handen bezwerend zwaait naar de eerste violist die zich stampvoetend naar de cellist begeeft die in overgave oor oog handen biedt aan zowel Addio caro als aan il cattivo de slechterik die kleine man niet bang voor de storm en zijn lot de hagel die het prille graan verbrijzelt als de hemel…

Wat hou ik van opgespoten land dus zeker van de helft van Nederland ik wordt er zelfs uitgelaten van zeg maar opgewonden van dat opspuiten land uit water van het meer, de zee en dan wandelen op nieuwe eilanden de Markerwadden en droom van IJstad of de Markerwaard 2.0 met 't Nationaal Park NIeuw Land zelf geboren op het Rotterdamse Noordereiland…

Hoor hoe de wind haar zware zuchten loslaat op rots en strand, stof opneemt wat zich vastzette, en niets achterlaat dat zich kan verschuilen. Zie hoe het water zich eerst inhoudt, geruisloos, tot het breekt in golven die alles meenemen wat niet standhoudt. Wat onrein is, verdwijnt niet, maar wordt opgenomen, verplaatst, uit zijn schaduw…

Wanneer ik mijn vuilnis mee naar huis draag mijn half open jas laat vallen tussen twee postzegels door voel ik niet meer de leegte in mijn zakken…

Er staat een toren nog half afgebouwd door tweespalt hopeloos verloren geen mens die er om rouwt. Die toren moest ter hemel gaan, de mens tot god verheven zou door die toren eeuwig bestaan bepalen zelf zijn duur van het leven. Helaas, de bouwers verdrongen elkaar eenheid was ver te vinden nooit kwam die hoge toren klaar en nooit werden…

de dirigent danste door de jaargetijden van de rode priester toen zij aan de witte stilte van deze winter dacht hoe het lot haar als een vlok deed tuimelen en zij zich niet veel later verdwaasd bevond op harde grond…

Er wordt gehuild, hoor ik maar dat ben ik zelf en dat klopt niet met mijn leven het goede leven waar zovelen van dromen In de spiegel zie ik hun gezichten in mijn zorgen en betraande ogen Ze bedreigen me niet met afschrikwekkende slangen Ik versteen niet niet van honger noch van gestold bloed Ik kan meer delen en het met eigen…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…

Die Ockeloen is, als je het mij vraagt, een vreemde vogel a rare bird, om zo roekeloos met zijn onvermoede krachten te smijten enkel om zijn collectie peperdure elpees uit te kunnen breiden of naar de sterren in het bos te gaan om zich er te wijden aan het musis sacrum, de geneughlycheden des gemoeds maar kennelijk had…

‘ik spartel als een vis in deze hengelloze hoogmis van wat niet langer is’ maar om dan zonder treuzelen die gewelddadige reuzen van Grutte Pier tot Goliath het zijn er zat op te peuzelen gaat mijlenver buiten mijn zone van comfort beter buig ik ze om een soort van allegorisch tot windmolens 'nolens volens' zo je wilt metaforisch…

heilige verlangens naar onbereikbare liefde gewond, licht dooft wijl Orpheus afdaalt naar de onderwereld in het zicht van Charon in de lichtstraal houdt zij een witte duif van hoop vast maar de plek die hij betreedt kan omgekeerd zijn of een weerspiegeling van wat verschijnt liefde voor de onbereikbare verheft zich in die van de vader voor…

De sneeuw pruttelt zich gestaag een weg in haar eeuwige cirkelgang. Het vaste molecuul zingt haar zwanenzang tot vloeibare eenvoud. Ik schuifel behoedzaam in de met nepbont gevulde laarzen over de gladde aardschil. Mijn laarsloze hond beweegt zich met rappe wil achter, naast en voor mij niet gestoord door het spel der drie atomen. Thuisgekomen…

Ontwaken in de nacht - de kalmte van dit ogenblik verbreidt zich achterwaarts maar is ook vol belofte: een kachel die nog niet ontplofte. --------------------------------------------- uit: 'Zeemeeuw in boomvork', 1994.…

'k Heb een zusje, Die 'k een kusje Ieder ochtend lustig bied. 'k Lach haar tegen; 't Lacht, gelegen In haar wiegje, als zij me ziet. Hoe lieftallig, Hoe bevallig Is mijn zusjes aangezicht! 't Geestig liefje, 't Hartediefje, Lacht als zij te slapen ligt. Als eens 't kindje, 't Zoete vrindje, Niet meer zit op moeders…

De ontwikkeling van het ik, het ego, is een precair proces, zo blijkt maar weer. En wat waar, of waarheid, is, is afhankelijk van wat je definitie is. Ik denk dat mijn gevoel mijn gevoel is; ik voel dat mijn pijn mijn pijn is; ik zie dat de waarheid verloren gaat in de zeeën van ikken, van ego's, die de waarheid toe-eigenen…

Don’t do it, Mr. President, beware Het geeft geen pas om Groenland te belagen U zult in deze opzet nimmer slagen Wij steunen Deens verzet, ook militair Ja, Brekelmans blaast z’n partijtje mee En stuurt nu zelfs niet één soldaat, maar twee…

Ik zie de zon. Ik hoor de wind. Ik ruik het gras. Ik proef de lucht, maar voelen, voelen doe ik niets. Mijn hart is leeg, wat eens was, verdween, kan het niet meer vullen. Hoe meer ik probeer, hoe leger ‘t voelt. Weet niet wat mist, nergens te ontwaren. Mijn hart bonst Zonder doel. Ontbeert gevoel, Gevoel dat was, Verdween voorgoed…

Vroeger zei ik al: ooit komt er een dag Dan zullen ze tegen dat sukkeltje opkijken En zal iedereen in de Benelux mijn naam kennen Dat was mijn wens Al die Fans Van Groningen tot aan Maastricht Door Danny van Strien weet iedereen waar Hellevoetsluis ligt Al die Fans…

Wie had het over teveel hooi op z'n schouders gesproken welke joris ockeloen sleet z'n dagen tussen boeken in het hoge noorden van de uni van de rug? Welke studhaspel was zo'n afgedraafd maliepaard dat hij tot niemands verbijstering - althans niet van het uitzendburo dat hem dit voorrecht in de maag had gesplitst voor een…

Het kleine boompje hangt zielig gebogen neer; zijn twijgen zijn zwaar van gele katjes vol kracht voor hun komend kort leven.…

Je bent hier met die stille warmte om een eenzame vrouw te troosten omdat dat haar verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd is zij niet meer zo slim als voorgaande jaren je kunt het de kunst van het weglaten noemen dat ze het nieuws niet meer volgt en zich afzondert van de werkelijkheid die in het journaal komt vergeten…

Hij liep naast je, maar jij zag niets. Niet zijn ogen, niet zijn stilte, niets wat hij brak met elke adem. Hij sprak, maar zijn woorden vielen tegen, op de grond als hopeloze scherven. Hij is er niet meer, niet in jouw wereld, niet in die van ons. Hij is verdwenen, uitgewist, vergeten voordat hij schreeuwen kon. Hij is weg,…

New York heette voorheen Nieuw-Amsterdam Die slimme Donald zal dat vast wel weten Al wil hij uiteraard wel snel vergeten Dat Nederland Manhattan overnam We moeten daar de boel weer annexeren En tegelijk zijn Groenland adopteren…

Verstikkend ruimte innemend mooi voelde de ontsnapte ademteug verdiept in groeizaam samenspel opgelucht.…

Jachtsneeuw De winterlucht spant zich samen, donker aangeslagen. Zij draagt het weten met zich mee van een bui die nadert en niets vragen zal. Zelfs de laatste bladeren, schraal vastgehouden door takken zijn in spanning, ritselen niet, maar trillen, vóór wat komen gaat voortgedreven door een jachtig wit.…

de één vindt van wel de ander van niet te bestaan als aanhoudend voortduren met toegesnelde schemer in het verschiet…

Het zit allemaal in mijn hoofd, zeg je. Alsof dat het minder waar maakt. Ik zie duisternis waar jij licht eist. Ik zie scheuren waar jij stabiliteit noemt. Het zit in mijn hoofd, maar dat is waar ik leef. Waar alles gebeurt. Waar niets ontsnapt. Wie vertrouw ik nog als jij mijn angst herdoopt tot iets. Dat ik moet inslikken om…

Je kent het wel: taxiën, de aanloop en omhoog, de wolken met luchtzakken in De gewoonste zaak van de wereld tegenwoordig Juist dan ben ik bereid om te sterven, overzie ik de samenvatting van het leven onder mij, langzaam uit- gewist door de witte wolken- gum, tot een blauwe hemel- leegte met op het eind van de dunne vleugel een…

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn onverzadigde zonden, reinig mijn ziel, maak haar van…

Heet mij niet vals en trouweloos Wanneer mijn arm, verdolend hart, Van zorgen moe en blind van smart, Een waanbeeld voor uw waarheid koos. Ik heb u lief, nu en altoos, En of mijn droef en moede hart Bij andren rust of eenzaam mart Om u: gij zijt mijn liefde, altoos. En zagen…