Netgedichten

netgedicht (nr. 87.998):

Eenvoudig

Het zit allemaal in mijn hoofd,
zeg je.
Alsof dat het minder waar maakt.

Ik zie duisternis
waar jij licht eist.
Ik zie scheuren
waar jij stabiliteit noemt.

Het zit in mijn hoofd,
maar dat is
waar ik leef.
Waar alles gebeurt.
Waar niets ontsnapt.

Wie vertrouw ik nog
als jij mijn angst
herdoopt tot iets.
Dat ik moet inslikken
om je niet te verliezen.

Ik dacht dat je van mij hield,
die glimlacht op commando.
Niet van de versie
die niets nodig heeft.

Langzaam begin ik mezelf
te wantrouwen
omdat jij zo zeker klinkt.

Ik wil eenvoudig zijn.
Onbeschadigd.
Zoals zij
die nooit uitleg nodig hebben.

Maar ik ben dit:
iemand die voelt
en daarvoor wordt gecorrigeerd.

Als dit alleen in mijn hoofd zit,
waarom doet het dan pijn.

Het maakt niets uit.
Niemand voelt het.
Niemand merkt het.
Het blijft stil.