Alle inzendingen

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

Ook goedemorgen heer Arendsoog ik wens u gelukkig Nieuwjaar maar vanwaar toch die naam van de koning der vogels, de vorst van de lucht gespeld zonder D is Die verDoemd is de D geDeleet? En let ook met uw haarscherpe blik op uw spelling, mijn beste het is toch te erg voor het woord? Het stoort! Dat u sonnet met één N…

Zij zijn met vieren de tijd is van elastiek zorgeloosheid valt als manna uit de hemel jonge stemmen buitelen in het zonnelicht. De kleine bende geeft ruimte aan wind en stroming het zoete leven en de teugels worden uitbundig gevierd een stel stoeiende jongens gewoon een vriendenkwartet. Tot een kille winterstorm het laatste blad…

Mijn hoofd spreekt in kamers die niemand wil verraden. Stemmen glijden langs muren, ze huilen wat ik ben, wat ik nooit zal zijn. Ik voel mijn gedachten breken, als glas dat zacht valt. Ze verspreiden zich, spreiden zich over tafels, stoelen, tussen zinnen die ik niet volg, tussen de stilte die me opeist. Ik zie mezelf in stukken, versplinterd…

Hoe klein ben ik bereid te leven, in kleine kring met kleine wensen op kleine voet, met een kleine mond en een kleine maag? Niet alles te willen beleven, niet alles willen weten, even vlug, zonder belang of rendement zonder aandacht voor mijn omgeving? Zijn het wel offers om zo te leven, of zijn het gewoon stappen naar tevredenheid…

Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

Sinds gisteren sta ik dichter dan ooit afgezien van een jaar geleden misschien stil en luister naar de demonen tierend van blinde woede en waanzin met grof geweld schreeuwend naar niemand schietend de gekte kruipt daar waar zij niet gaan kan tienduizend vragen zingende zagen dichter dan geluiddicht onder mijn huid…

De roos geeft haar vlammend rode kleur De wind waait over In de hand van de geliefde Is geen brief nog neergedaald Houdt zij van hem Of is het voorgoed geweest Zij die besluiten denkt hij Beraadslagen daarover in afgelegen werelden Wordt het een huwelijk in maagdelijk wit Of daalt mijn ziel af in het duister Weet toch jongeling De ring is…

Op uw gunst wil ik niet meer wachten, Nu in alle ernst, adieu! vaarwel! Want nieuwe vreugden, nieuwe prachten, Komen bij mij nu alleen in tel. Ik zal, ik moet, ik wil ontvangen, Al het nieuwe dat tot mij komt, En door mijn lieve en zoete zangen Wordt alles blij verwellekomd. Ik neem aan wat zij mij bieden, Juwelen of enig ander ding,…

Ik zag mijn vader dood toen ik al dertig jaar geworden was, toch gaf het mij een harde schok: wij waren altijd goede vrienden van elkaar, maar toen hij daar zo lag en met zijn lippen trok alsof hij snauwen ging - iets wat hij haast nooit deed terwijl hij leefde - leek hij op een dode hond die, voor hij stierf, nog grimmig in het leven beet,…

Het is in de historie ongekend: Venezuela’s staatshoofd werd ontvoerd, omdat Amerika op olie loert. Wordt zo een president tot precedent? De wereld reageert vol ongeloof. Kaapt Trump straks onze Waddenzee en Schoof?…

Niets zoals het was Amper een kus op de wang Jij kijkt aandachtig rond Wie kan je komen redden? Je vraagt waar ik nu woon Met gespeelde interesse Je praat verder zonder iets Bloot te willen leggen Ik kijk je aan en ik knik We hoeven niets te zeggen Laat het maar Ga jij naar daar Voor ze weer vertrekken Je keert je om en verdwijnt…

Een man mag niet huilen Moet blijven lachen Wat er ook gebeurt En zich niet achter zijn tranen verschuilen Wat hij ook ooit vergat Zijn Moeder was het belangrijkste waar hij het meest aan had Een man mag niet huilen…

De lente De lente komt eraan. De vogels vieren haar terugkomst met feestelijk gezang, murmelende beekjes stromen onder een zacht aaiend briesje. Donderstormen, die de lente aankondigen, bedekken de lucht met hun donkere mantel. Als ze zwijgen klinkt opnieuw de betoverende zang van vogels. Op met bloemen overdekte weide slaapt de geitenhoeder…

Dwalend door het kale niets, Ontwaarde hij plots iets, Hij nooit eer had gezien, Noch van gehoord bovendien. Toen hij terugkwam op zekre dag, Verhaalde hij van hij zag, Niemand kon hem zeggen ’t is, Blijft dus nog ongewis. D’herinnering aan iets blijft knagen, Wil nog ’n poging wagen, Om te achterhalen wat is dat iets, En gaat weer naar…

Vrijwillig is vooral niet vrijblijvend de vrijwilligers maken er tijd voor vrij kostbare tijd voor de gevers maar vooral kostbare tijd voor de ontvangers de mens: man, vrouw, jongen, meisje alhoewel de gevers, de vrijwilligers ook zoveel daarvoor terug ontvangen van die mens, oud, jong, happy, ongelukkig, verdrietig dan kan je spreken, preken…

Hoop komt niet binnen als een besluit, maar als een gedachte die afdwaalt terwijl je iets anders probeert te voelen. Ze verschijnt ongepland, tussen twee zorgen in, als een zin die je niet afmaakt maar ook niet weggooit. Hoop denkt hardop zonder richting. Wat als… misschien… stel dat dit niet het einde is. Ze loopt rond zonder doel,…

Bezield door Poetin in de Oekraïn’ Werkt Trump met Maduro vast aan zijn plan. Gaat Xi Jinping snel volgen met Taiwan? Al gaat dat even duren nog misschien. We praten wel doch houden de mond dicht De kop in ’t zand beperkt dan ook het zicht.…

Alleen in mezelf kan ik wonen, de plek, mijn onderdak, eigen warmte bij de haard, daar wordt mijn hart door geen stormwinden meegenomen. Alleen in mezelf kan ik wonen. Door de ramen van mijn lijf zie ik de aarde, weilanden, bossen, beken, zeeen groen in 1000 kleuren maar vooral regenbogen. Het levensspel? Het moet schoon zijn, heel…

Sneeuw wordt geboren om te vallen en alles wit te maken en daarna te smelten voor de zon. Achter de zon verdwijnt de sneeuw evengoed, geen reden om daar geheimzinnig over te doen. Van hout valt veel te maken. Het blijft onderhevig aan de tijd, of je nu aan houtwormen denkt of aan een boom. In de bijl en de beitel klinkt de aanzet tot een ommekeer…

Ik zie hoe je de regen aanraakt met je vingertoppen, lijnen trekt van water uit wat ooit was. Je beweegt je buiten de tijd, in een stilte die niets hoeft te bewijzen, als een schaduw die zich uitstrekt — niet om vastgehouden te worden, maar om te blijven. De hemel is je doek. Het zachte geruis van water je begeleiding. Je raapt de losse…

die middag in mei toen zij niet praten kon neuriede zij een kinderliedje van een andere lente in een andere wereld waar geen woorden waren voor de stromende angst in het kleine hart deze middag als zij niet praten kan neuriet zij het liedje van die andere lente in die andere wereld totdat zij verstomt en alleen maar snikken kan…

Welke ongeboren dichter op het noordelijk halfrond welke toonkunstenaar in het oosten van de zengende poorten van isfahan tot de dampende geisers van ijsland waar de zon een half jaar in duisternis kwijnt van de barre witte ijszeeschotsen van moermansk tot lissabons trage estuario do tejo welke zanger binnen deze contreien…

Lach leef en geniet En vergeet al je verdriet Zit je hoofd weer vol met zorgen Leef de dag leef naar morgen Lach leef en geniet Hoe het leven ook is Niemand die mijn tranen ziet…

Van verbaasd toekijken via lachen naar niet snappen waar het over gaat door naar diepe bewondering en respect naar meedeinen op het ritme langs plaatsvervangende schaamte naar melancholie via HARTSTOCHTELIJKE waanzin jezelf terugvinden in absurdisme met een ONCONTROLEERBARE binnenpret via bijna in slaap vallen naar WAKKER SCHRIKKEN…

Blindelings word ik gevonden door de nacht. Naakt raakt nacht me diep. En toch, in de verte roept een uil, een roep om mijn naam. Mijn naam die een deur wordt naar een andere vallei, een thuis voor lege huizen (hulzen), er zijn geen woorden om hen te bewonen. Nacht verdraait zich stil/zwijgend tot droom, raam naar verleden (mijn eigen…

Tranen zitten niet op papier. Ze blijven hangen in de hand die aarzelt boven de zin. De schrijver kijkt toe hoe woorden weigeren hun werk te doen. Ze liggen stil, alsof ze weten wat ze zouden verraden. In het gedicht is geen schreeuw, geen uitleg, geen redding. Alleen wit dat zich voordoet als rust. De tranen doen hun werk buiten…

Ik zie het aan, de uitoefening van het recht van de sterkste en mijn stille protest doet me pijn, het doet mijn hart verkrampen en bezwaart mijn liefde met zorgen Anderen gaan de straat op maar de nieuwe oude, verharde regels zijn gewapend en breken niet, daarom lig ik mijzelf te masseren en zacht te maken De wolken knikken even…

jij was in een duistere aardse gedachte totaal geen heilige lichtstraal komend vanuit de lucht ieder moment van de sombere dag een diepe wanhopige zucht totaal niet realiserend er werd in het heilig werelddeel ernstig overlegd met glorievol respect lieve jonge vrouw met stralende ogen jij behoort bij onze engelenschaar…

‘t waren vaak hun stemmen gedragen door overtuiging die mij door de tijd heen dat gevoel van thuiskomen schonken in mijn schoot ’t moet zo’n seizoen geweest zijn om vragen rond de werkelijkheid die onvermijdelijk komen zouden met een betrouwbaar ogend verhaal een levensgeschiedenisbos in te sturen ’t is een tigste natuur geworden die…