Alle inzendingen

Door mensenhanden uitgehold strijders en bataafse boeren neem wat onontkoombaar is maar laat mijn kinderen Gods wil. Als kiezels verweerd en uitgerold druppels ingesleten rondjes draaien voelt de eeuwigheid een tel daar zal geen haan naar kraaien. Waar gletsjers smelten, morenen traag vooruitgeschoven zullen holbewoners nietsontziend…

Als je slecht geslapen hebt braakt de nacht je dag je kraakt aan alle kanten je geeuwt, je zucht verveelt,  voel je mat, je bent het zat al n de morgen, dan nog de middag, ook nog een avond lang de, je hele Godganselijke dag door je voelt je een wrak je hebt het gehad en dat laatste is nou net niet waar je hebt juist geen goede nachtrust…

uiterlijk vertoon de modes komen en gaan het innerlijk blijft…

Twistend over de representaties van ook onuitgesproken irritaties zijn het op internationaal niveau de aan de borst gehouden inundaties het achter ondoorzichtig glas en wimpel gevoerde overleg met obligaties vooralsnog sporenvrij van malversaties de UN Veiligheidsraad aller naties…

zijn dino’s definitief uit je kamer verdwenen. Ook ben je sinds kort te cool om buiten te spelen. Kalme nonchalance lukt al wat beter maar je springt stiekem nog steeds de laatste treden naar beneden. Je ouders zijn nog vrij normaal (dat komt later pas). Je kijkt met een half oog naar dat nieuwe meisje in je klas. En de dood…

Waarom de muren niet spreken, geen schilderij ooit uit dien vervoegingen barst; waarom tranen niks voelen, geen muziekstuk heelhuids door dien uitvoerigheid rolt. Waarom de hemel sterven kan, geen goddelijkheid heerst over haar regeerwaardige graven; waarom al het leven lijden zal, geen intelligentie zweert bij haar kunstmatige zekerheden…

voorstellingen in de lucht verwachtingsvol het licht onderliggende gevoelens van de kanteling des tijds door bla’ren van wilde haren gerationaliseerde verdwazing uitgeschreven redeneringen in nood gevonden woorden onomstreden feitelijkheden vermijden uit sensitiviteit voor iedere alternatieve zogezegde werkelijkheid niet gelegde…

geestelijk zweven boven wolkenloos water de patroonheiligen en hun puntige mijters met bevende biddende handen gesponnen fabels en welgevormde zielen doof lezend in tijdloze inkt achter dichtgemetselde ramen en krijtwitte muren verloren in de straling van voor eeuwig durende tijden…

O grote koning, in de wereld der dichters wemelt het als vanouds van wildvreemde eenden en koppen van kazen en niet alleen zij, als inteelt der zelfbenoemde intelligentsia het zijn vooral de gekken en dwazen die hun baarlijke nonsens in het koninkrijk der europese en overzeese territoria aan het oeverloos volk presenteren…

Kruip als een nar in de huid van een dichter die de waarheid liegt en niet zegt wat er staat... het mag van mij, maar wees consequent en spreek jezelf niet tegen in wat je zoëven nog hebt beweerd dan denken wij, met onze breinen op scherp die zot meent niets van zijn woorden bij hem is alles ambigu, multi- c.q. non-interpretabel…

Het motto van het drietal: ‘Aan de slag!’ Na jaren labbekakken nu urgentie: de woningbouw, de stikstof en defensie en Europees krijgt Holland weer gezag. Maar moet je echt, om stevig door te pakken, bezuinigen op zieken en op zwakken?…

Ik spring tussen de ernstige mensen voor de kerk, het café is nog gesloten en ik denk nog verder terug in de tijd In een late lente was hier een slootrand ginds een molen, de wallen en de kroon van de oude Wester Alsof het een dik beschilderd doek is wis ik verflagen geschiedenis Ik leg turfstekers bloot, zie de wind in het bloeiende…

De muizen zitten dicht bij elkaar alsof nabijheid ergens goed voor is 1 denkt aan een metafoor dat voelt al als te veel een ander zegt het slaat als een tang op een varken wat vreemd is want hier is geen varken geen tang alleen muizen de stilte doet even mee beter dan uitleg iemand noemt kaas maar ook dat is het niet…

zij zat aan haar spinnewiel en zij spon aan haar spinnewiel witte nevel aan haar spinnewiel witte wol over haar hoge statige kamer trokken in voorjaar en najaar de ganzen zij verhaalden van winter en van ijs zij hoorde ze roepen en zij spon aan haar spinnewiel witte nevel aan haar spinnewiel witte wol rond haar hoge statige…

Ik wierp mijn hengel in het water. De vis beet, en ik ving de vis. Ik doodde de vis, ik kookte de vis, Ik at de vis, de vis at mij. De vis was giftig, ik moet sterven. De vis groeit in mij, ik verminder. Zijn bek bijt en zijn vinnen steken. Ik ving de vis, de vis ving mij. ------------------------------------- uit: Ruisende bamboe (1937)…

Neem me mee, vanavond. Het maakt niet uit waarheen. Langs slapende straten, over bruggen van licht waar de stad zich stil ontwaakt. Laat de stad vervagen, achter trillend glas, een droom die uit mijn handen glijdt. Geen namen, geen nummers, alleen het tikken van ons bestaan. Als een ijzeren massa, onhandig, roekeloos, onze lichamen verslinden…

Aan mijn zijde, zo stil zonder woord. lopend over smalle of brede paden zie ik je nooit gaan, slechts schaduw van een verleden zonder toekomst. Luisterend naar 'n stem zonder geluid. Starend naar een verte zonder eind. Vergetend gekomen was, is geweest, zonder hoop, zonder te weten nog komt. De stilte aan de einder is hoorbaar, jouw stem…

Hele nacht wakker Waar was je gaan slapen Je berichtje die middag Dat we niet meer samen aten Zag dan in je status Jij had mij verlaten…

alles overziend zelfgeweven wolken uitgetelde patronen opgepookte spoken onverbroken leegtes vergleden secondes stilzwijgende eindes opgeroepen bloed beeldend gegraven verstillende gloed voorbijgaande aarden vroegste verwildering geklopte gemoederen uitgerookt vulkanisch verblind…

Een grote steen draag je niet door een stromende rivier een steile rots beklim je niet met ijzeren staven op je rug woorden weerleg je niet met een dicht gespijkerde mond al bij al, ben je gebonden aan dikke kettingen zijn je handen doorboort en toch ben je Jezus niet al ken je zijn verdriet Gebonden aan de zonden laat de ketting maar losser…

16 januari 2026 Kempen: een lenteweertje. In de lichtbewolkte lucht het luie geronk van een zomers traag vliegtuigje. Bij de buren van op de grond het aarzelende gekraai van een jonge haan. Milde geluiden verbinden hoopgevend hemel en aarde.…

sterke banden vonden de weg langs de zilverspiegelende rivier op-en-neer naar de haag van het oosten waar de reuzendoder met zij die mij zeer bekoort hun brood en mosterd met mij delen wilden maar het scheelde niet veel of ik werd voor de keuze gesteld als R.E.U.S. ten onder te gaan of in Roblox het onderspit te delven het voelt…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap het hoge groene gras mijn twijfelende bed in het gulzige…

De kunst is, zoals bij de torens van Escher waar de paradoxale onmogelijkheid van holle en bollende spiegels zelden of nooit grenst aan de realiteit van kunst in het algemeen een jengablok bovenop de toren van babel te leggen, zonder dat de architectuur der mikadotempel als bouwval gedoemd is ten onder te gaan in de dreiging…

Koester mij, beschut mij omarm mij met jouw aandacht .....jouw bloed wil mij .....huid op huid verwarmen Vrede in mij, jouw hand straalt van verre in mijn buik .....ik ben niet alleen .....geen dag, geen gedachte Jouw geestlichaam is met mij jouw hart volgt het mijne .....in verlangen .....in liefde Adem met mij en kom me gauw omhelzen…

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

na het vonnis de hechtenis wezenlijk in arrest beslaglegging op lijf en leden in beweging gevangen na de twee minuten rust van John Cage de transformatie naar een aanhoudende stilte in het blauwe licht…

Gelukkig,zegt kikker ijskoud ik heb tenminste iets dat blijft, mijn beloften ik spring erover heen.…

als jengablokjes op mijn hoofd gestapeld lagen vissen slapend in de middagzon het moment om tot mijzelf te komen vrolijk te vernaggelen veracht hoe mooi dat eruitzag in jouw ogen waarin het beeld van mij bollend gespiegeld ontiegelijk kunstzinnig op mij overkwam zoals we over kunst spraken kan het weleens gebeuren dat ik door ga…

De keuze, zegt hij, is niet groot, er is verdriet om bij te blijven, of kies je voor het leven. Zo makkelijk klinkt hij, lacht moeilijk en wenst geloof ik alle dingen nieuw. Achter het raam zit het huiselijk leven onder de lamp bij de hagelslag luistert slordig naar elkaar en de muziek; vier jaargetijden, eerste deel. Hoor de lente.…