Rood, de kleur van de liefde Heeft liefde een kleur? Bruin, de kleur van haar ogen Haar haar Haar nagels Bruin, de kleur van de liefde Of van haar?…

Alles geven In het leven moet je alles geven Wat voorbij is komt niet meer Wordt je belazerd probeer het weer In deze wereld wapen je jezelf De mensen leven alleen maar voor zichzelf Nu snap je dat nog niet want je bent pas elf Maar dat komt vanzelf Verdriet en ellende wat is aangedaan Moet je opschrijven voor jezelf Als ze je pijn…

Woorden stroomden uit zijn mond, Een eindeloze stroom, Van woorden zonder doel of belang, Deed hij de wereld kond Van al hetgeen hij wist. Ondanks niemand hem verstond, Bleef de stroom duren, Een stroom die nooit verstomt. De woorden hoopten zich op Tot een woordenberg, Waarin niemand de weg ooit vond, Laat staan begrijpen kon. Wijl…

Ik wil rust aan de kust een strandstoel een must lekker met de zonsondergang voor m'n eigen ondergang rustend lang genietend lang, lang, lang of lekker lang lui en loom onder een grote oude boom is waarvan ik droom dus mijn lust is rust flink worden gesust van zoveel must van zoveel moeten niets te moeten zoeken niets te willen…

Ik ben het gewone volk, zonder macht of glans, Waar elke emotie het leven omarmt. Een hart vol liefde, een ziel die danst, Terwijl de hoger geplaatsten zich aan hun trots verwarmt. Ze stijgen hoger, in torens van steen, Maar ik weet wat ik droom, ik weet wat ik meen. Met liefde als kracht, in het leven dat bloeit, In de warmte van de massa,…

Snelle voetstapjes op de trap naar boven ik ging kijken er was niets was jij het? een teken na al mijn gebeden? ik vertel het rond dat ik het zo bijzonder vond maar niemand wil het geloven…

Ik sta aan het begin van het einde, Heb al ’n lange weg gegaan, 'n Afgelegde weg vol herinneringen, Hele mooie en ook mindere. Voor me ligt een onbekende leegte, Achter mij wat ik heb gehad, Meeste memorabel, enkele vergeten, Mooiste koester ik in m’n hart. Wat ik nog zal toevoegen is onbekend, Ik blijf proeven en genieten, Zolang ik…

Ik ga er geen drama van maken zeker niet, zeker weten! ik vertrok wel met lood in de schoenen na een ontmoeting met een lotgenoot wel zijn we heel verschillend hij met een vrouw als de verwekker ik met een man, als donor voor een vrouw doch samen ieder een dochter met zeer ernstig meervoudige beperkingen zijn dochter van dik in de twintig…

Koude tafel Koude tafel, totale onmacht. Alleen, zonder houvast Dokters praten, machines draaien Emoties kreunen, gedachten dwalen Daar lag ik, rillend Op een koude tafel Denkend, aan de warmte van mama’s schoot.…

Een leven Ik geloof niet in een god, niet in een hemel, niet in een daar en daarna. Ik geloof in dit ene, dit ene leven dat ons wordt gegeven, een kostbaar moment tussen begin en einde. Slechts één keer wandel je over deze aarde, slechts één keer voel je de zon branden op je huid, slechts één keer proef je de zoetheid van de dag en…

De schoonheid van deez aard, Is pas ’n paar honderdduizend jaar, Voorbehouden aan de mens, Hoewel al is miljoenen jarenlang. Toch besteden we meer Aan ’t vernielen dan ’t genieten, Van alle schoonheid op d'aard, Die ’t is echt meer waard! Ik mocht er lang van genieten, Gun het mijn nageslacht evenzeer, Liefst nog veel en veel meer,…

Maandag 27 oktober 2025 (op de melodie van Visite, visite van Lenny Kuhr) Vakantie, vakantie, het huis op vakantie Marius Meijboom is weg en Rood  een weekie leeg met ook de verzorgers, de mama's en papa's het is een droom,  die droom begint vandaag (Rood is de afdeling waar 6 personen incl. Giulia wonen) Vandaag vrijdag 31 oktober…

I. WAT NIET MEER IS Ze zijn weg. Dat is alles. Twee kamers. Twee stemmen. Twee lichamen die ik droeg — en nu niet meer mag vasthouden. Ik loop door het huis. Hun geur zit in de muren, hun namen — in mijn keel. Maar ik zeg ze niet meer hardop. Te veel lucht. En alles breekt. Ze zeggen: je moet sterk zijn. Je bent een man. Je moet…

Daar op de boulevard praten een poëet en filosoof over het leven. Hij denk wat te zien aan de poëet en vraagt: 'Wat is er?' De poëet lacht en zegt: 'Alles' Ze lopen door.…

Mij kon niets gebeuren, zo dacht ik vroeger — onkwetsbaar als de zon, die nooit haar licht zou doven. Maar zie mij nu, veertig jaar verder: elke stap een afkooksel, van wat ooit vanzelf ging. De spieren takelen traag, de knieën kraken herinneringen, het lichaam schrijft verhalen die de geest niet hoeft te horen. Toch glimlach ik nog…

Wel honderd dichtsels zond ik naar de hemel in de hoop dat je er een leest de tranen ziet die ik heb gelaten dan zijn ze niet voor niets geweest…

Lint van helder blauw versiert het groene landschap vloeit zacht naar de zee Langs de rivier fluistert het glinsterende water zacht, een echo van gedachten die ik niet kan vangen. De wind streelt mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg. De bomen buigen mee met een geduld dat ik zoek, hun schaduw tekent…

Haar figuurtje was oh-la-la, Koolzwarte ogen, ravenzwart haar, Karmijnrode lippen om te zoenen, Een schoonheid voorwaar. Ik bood haar aan wat zij graag wilde, En ja, dat stond haar wel aan, Dus sloegen wij spijkers met koppen, Dat heeft ons beî welgedaan. Wij hebben nu twaalf kindren op rij, Een compleet dozijn, Met wie wij beî zijn…

Natuurlijk ben ik uit het veld geslagen alsof Nederland van de Europese kaart is gevallen natuurlijk ben ik van de kaart Nederland de voorvechter van Europa met de Benelux, de EEG en nu het VE Mevrouw Koekoek klinkt niet meer in de Kamer een vrouw minder dat telt dubbel hard Maar goed wellicht mag ik straks hand in hand wandelen over de Nederlandse…

De maan hangt laag — een oog van marmer, dat over dode tuinen waakt. De wind schuurt langs vergeten namen, waar ooit een hart in stilte slaakt. De bomen dragen roest als kronen, hun wortels drinken oud verdriet. Zelfs de sterren lijken te ontwijken wat onder deze hemel geschiedt. Een klok slaat één, de mist kruipt traag, schimmen glijden…