Alle inzendingen

In het rijk van licht en duisternis, waar liefde eerst een zonde is, vliegt Marianne, trots en vrij, de valse schijn voorbij. Geen glanzend harnas, geen zachte hand, maar een moerasheer uit het Duistere Land. De Bog King, nors en vol met vrees, is niet de held die zij ooit prees. Een lied weerklinkt door bos en dal, van Elvis Presley tot…

de stentorstem gooit een emmer koud water over de koortsige dromen van iemands slaap de straal van een zaklamp tast genadeloos verblinde ogen af iemand ademt nog een stilleven zit aan tafel de sleetse geur van soep sluiert boven verdoofde hoofden…

Het fragiele lijfje, wachtend in een bed ligt het oude wijfje. Gerimpeld en ontspannen drukt haar blik vertrouwen uit. Vol vrede met het besluit. Na medicijnen in het bloed. Onverstaanbaar beweegt haar mond. Vlak voordat zij de lange slaap ontmoet.…

'Wit is altijd schoon'. Zeker ook sneeuw. Maar sneeuw doet meer: alle geluiden verdoffen, een geluidsscherm rond en om. Een veilige cocon van isolement én geborgenheid. Ik glij zo zacht naar diepere lagen in mezelf. Nog even, dan haalt de dooi me brutaal weer naar de oppervlakte.…

Mensen vinden heel veel dingen vanzelfsprekend dat het gebeurt, dat het gedaan wordt wat het ook maar mogen zijn individueel of collectief vanzelfsprekend tot het moment dat ze het zelf moeten doen of er bij betrokken geraken, mee moeten doen dan voelt het, uiten ze zich veelal expliciet als zo veel minder als VANZELFSPREKEND…

Het smalle pad is beter leer ik van de volwassenen die klagend gemakkelijk de brede wegen gaan Zo eenvoudig is het niet, dat zul je nog wel merken, zuchten ze, dit is de echte wereld niet de ware, dat weten wij maar al te goed. /Bedriegers/ denk ik, daar doe ik niet aan mee lopen jullie maar zonder mij de oude tredmolens rond met doemaars…

Haar lange lijf rust als een brug over de smalle beek De gestrekte armen vleugels van hout als een hemelse handreiking Het gekerfde bemoste lijf van een bosgodin in de zomerwind Als een offergave aan Moeder Aarde…

Soms is trouw geen keuze, maar een cel zonder sleutel. Een gewoonte van het hart dat zichzelf vasthoudt omdat er niets anders wacht. We zeggen dat we vrij zijn, maar de dagen bewijzen het tegendeel. Het gebrek aan alternatieven maakt ons stil, maakt ons trouw aan een leegte die we niet kunnen vullen. Wanneer de avond valt en schaduwen…

Van de zon, de maan of enige uilen was geen sprake meer; de luchten verkleurden, los van welke vorm van tijd dan ook. Het oorsuizende gezoem van alles was voor To-To onhoorbaar, enerzijds omdat hij een torretje is, anderzijds omdat hij droomde, ja! (hoe kan een insect dromen? of zelfs dromen van oren?); hij sliep (in dit verhaal, anders klopt…

De gang door mijn verleden kent vele gesloten deuren, dichtgemetselde doorkijkjes, lijken misschien wel in weggewerkte kasten. De vloer ligt wisselend bezaaid met klinkklare kletskoek, vurige vreemdelingenhaat, onvolprezen voorwendselen, grenzeloosheid in ruime mate, om over schreden niet te spreken. De muren spreken met tongen verwikkeld…

Dwarrelend brengt sneeuw licht in mijn droom en de straten voeden zich met deze nieuwe stilte. Het water in het park roerloos (ondanks mijn adem), niets beweegt zich, behalve de droom. Glinstering wordt geboren in het lamplicht over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht van de ene naar de volgende en volgt zo een pad door de niet…

Hij staat omdat het moet in zijn altijd open deur, geeft ieder uit verweer een trage, droge hand. Hoe gaat het, goed met mij, volleerd souffleur, en maakt zich telkens weer volmaakt van kant. Iets heb ik nu ontmoet in zijn verwarde boze geur. - En met u, mijnheer? Zijn ogen zijn verwant. ------------------------ uit: 'Deuren',…

Een mooie vrouw is langs me heen gegaan; Heel even bleef zij staan En keek mij aan; Toen is zij weer haar gang gegaan. Was zij blond Of was zij zwart? Ik weet niet meer. Alleen heeft zij me 't hart In de fluwelen avondstond Oneindiglik gewond; En 't doet me nu zó zeer, Dat ik lauwe tranen weende, Langswaar zij henen ging,…

Het sneeuwtapijt is krap drie centimeter, Die 'blizzard' hier legt alle leven plat. Men valt hier op zijn kont of op zijn gat, (Dat laatste klinkt beschaafder en dus beter.) Zorg wel bij pech - een gouden tip voor allen - Dat u nooit op uw mondje zult gaan vallen.…

Ouders bedankt Hoe lang jullie het voor mij hebben volgehouden Al kon ik er niets aan doen Het gebeurde toen Het klinkt misschien raar Maar het is echt waar Het is niet goed te praten Wat ik jullie heb aangedaan Maar je moet het ergens laten Ouders bedankt Ooit daar moet geloof in zijn Dan ben ik veel ouder En heb ik minder…

In den beginne was stilte, Toen kwam het geluid, Maakte een einde aan de stilte, Was voorgoed verbruid. Eerst was er slechts leegte, Toen werd het vol, Was ’t gedaan met de leegte, Werd je hoorndol. Alleen heimwee resteert, ’n Nostalgisch déjà vu, Want eens was nooit keert, Nu is alles vol met geluid, Nergens een plekje, Waar je…

Hou toch op met die stilte die ademt! Doodgegooid worden we ERMEE dagelijks! Lees jij dan nooit ERVOOR wat hier ruist, in dat zwijgende wier onderwatergefluister van navel en nevel zonder woelende golven en woedende baren ERNA? Schrijf eens wat anders dan zweven in de etherische zevende hemel wees jezelf,…

Hij was geen beter mens, hield alleen vast wat gewoon leek: woorden die tellen, wetten die blijven, beschaving als afspraak. In Krakau was moderniteit zijn jas tegen kou. In Hamburg fluisterde hij: dit waait wel over. In Den Haag dacht hij: dreiging is tijdelijk als regen. Hij veranderde niet, de wereld wel. Zijn fatsoen een open…

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop. Altijd verlangend en zoekend…

Het sneeuwt ja! ’s Winters is dat wel eens vaker, Geen trein die rijdt, spekglad op elke weg, De mensen zijn steeds sneller van de leg, En vragen raad bij een opiniemaker. Maar of je er nu wel of niet van houdt, Neem dat geklets maar met een korrel zout.…

Angst zit niet tegenover me. Het woont hier. In mijn adem, in de ruimte tussen twee gedachten waar niets durft te spreken. Het noemt zich voorzichtigheid, legt zijn hand op mijn schouder en duwt me langzaam uit elk verlangen. Angst leert je buigen voor er iets breekt. Het noemt zichzelf wijsheid. Maar het is slijtage met een geruststellende…

Ik verlang naar ’n mooie toekomst Met wortels in het verleden, Om te kunnen dansen op de tonen Van muziek lang geleden, Om weer te genieten van de wals Van liefde die vlindert, Me meevoert naar hemels geluk, Door niets gehinderd, Dan het levensgeluk, Dat bruist en verwondert, Aan één durend stuk, Nooit meer eindigt, Doorgaat naar…

Hem vermoorden, uitschelden of de waarheid zeggen zou het alleen maar erger maken en ikzelf zou opgejaagd worden, mijn lichaam vernield en vergiftigd Dus geef ik toe, tijdelijk Met opgeheven hoofd denken jij en ik ver genoeg in de toekomst om ons stil verzet vol te houden en stap voor stap in een parallelle werkelijkheid onze vrijheid…

Een thuis heeft kamers die stilte ademen met ramen die naar binnen kijken en zon doorlaten waar het donker is De woonkamer hoeft niets te bewijzen Gedachten mogen rustig rondlopen Gevoelens mogen zitten waar ze willen De klok tikt oneindigheid De kelder bewaart wat vergeten is Op zolder ligt stof op de namen Scheuren in muren kennen…

in het tafelblad gesleten zweetdruppels waar hij immer zat met strijd tussen gedachten het leed onder gevoelens in worstelende woorden verbredend uitbeeldend kervend in de wortels van de betekenis van elke zin van levenspaden vergeten zuilbubbels als zwarte gaten de tijden van ontwijding de kuil van de vooruitgang door voortschrijdende…

Eens woonde er in een nauwe straat Een knaapje, zwak en teer: Hij lag er met verbleekt gelaat Op 't eenzaam ziekbed neer. Hij lag er sedert jaar en dag, Waarin hij zon- noch maanlicht zag; En toch, bij al zijn zielsverdriet, Hij klaagde of morde niet. Maar eindlijk, op een zomernacht, Sloot hij de handjes saam', En fluisterde…

Alleen maar hier. Hoogspanningslijnen zijn haast uitgedund. De vogels zijn vervlogen. De roodoranje zon hangt laag te drogen. Gemengd met mist doen dingen minder pijn. Bij elke stap ontstaat een stukje sloot. De koude doet de wateren kalmeren en Marokkaanse meisjes bestuderen het verse ijs. De vissen willen brood. De wereld volgt de wandelaar…

Geen mens die wat van je vinden zal Nu je stof wervelt in de felle wind Zich zo verspreidt over een brakend terrein Nee, dus niet jouw visplekje aan de Nete Niemand mist je foto albums die ík verbrandde Het huis gunde ik met grote korting aan de buren Je boeken verkocht per kilo Nee, geen prijs per stuk Ook niet voor…

Mijn vier kleintjes zuigen gulzig en grommend aan hun moeders tepels behaaglijk lig ik in onze woonkuil lig rustig soezend nageslacht te voeden mijn trouwe levensgezel is een waakzame vader jaagt vernuftig op hert ree en haas des te meer moedermelk hij bespiedt nauwlettend die nieuwsgierige wezens op twee hoge poten zij komen…

Groenland kleurt rood en blauw en wit met 50 sterren nu 51 Denemarken wijst op art. 5 doch Europa trekt wit weg en Rutte Rutte gaat naar Trump met de witte vlag vol van overgave en belooft die Vredesprijs in het niet meer neutrale Zweden Trump met Melanie logeren, overnachten in ons zo gastvrije Koninkrijk der Nederlanden op Huis…