Alsof míj...

Alsof míj onheus weer
de mond werd gesnoerd
mijn handen krampachtig gebonden,
in kwalijke, vergeten tijden,
door grenzen van hen
die zelfs mijn geboorte
de grootste zonde vonden.

Mijn creativiteit die van stonde af aan
de felste strijd aangaat
met benauwend tegendraadse logica
in weerspannige onnadenkendheid.

Een impuls van aangeboren felheid
waarvan ik mij
de genetische oorsprong
niet herinner,
noch ervoor voel
in die donkere poel
te duiken
en te zeggen:

‘zie dat kind!,
Ecce puer!’

Ik schrijf zelf wel
het water vol woorden,
laat elke zin doorgolven
in dromen
zoals ik ze wil.

reflectrie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.9 met 14 stemmen 142