Alle inzendingen over filosofie

zenders spuwen harde vectoren over de kaart het lexicon marcheert in haakse lijnen een raster van claims bezet de ruimte clash van doctrines in dwingende cadans staccato signalen eisen het nulpunt op dogmas botsen tot een felle ruis dan kantelt de matrix alle frequenties vallen vlak de dwingende ruis lost op in wit geen zendmast die de…

Sinds ik in de slaap, waak, wakker periode goed anticipeer, visualiseer en vooral repeteer spring ik zo mijn bed uit het dagelijks podium op om mijn verplichte kunstjes te vertonen het is wel een 'One Man Show' er zit maar één mens in de zaal die zit me dan vooral niet in de weg want ik ken de tekst van mijn bestaan ik weet me goed…

De mooiste mensen verdwijnen ook. Dat is de enige eerlijke wet die schoonheid kent. Dus maken anderen kinderen, foto’s, herinneringen— iets dat blijft spreken wanneer hun gezicht door de tijd wordt gewist. Maar jij kijkt alleen naar jezelf. Alsof bewondering voldoende voeding is om niet ten onder te gaan. Je brandt op eigen vuur,…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was roerloos als een pantser zijn gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

De nacht verliest haar zachte vorm, pixels suizen door mijn matte glas. In de plooi van het kussen wist een algoritme traag mijn schemering, ik slaap in ritselende code. Mijn hand tast naar de koude rand, mijn kamer ademt als een server, elke droom telt zachtjes af. Onder mijn oogleden gonst de upload, woorden breken door het glasvocht:…

Over schoonheid zijn we ’t eens, Soms ook zeer oneens, Het is vooral een gevoelsreactie, Een emotie die iets of Iemand bij je brengt teweeg. Het gaat meestal om iets Visueels of auditiefs, maar je Gebruikt het niet bij iets Dat je ruikt, voelt of proeft. Het meest gebruik je 't Voor de verschijningsvorm Van ’t lichaam van ’n vrouw.…

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

De wekker dwingt de voeten in het spoor. Honderdduizend schouders ritsen synchroon open. Blikken fixeren de nekwervels van gisteravond. Blauwe schermen lichten de tunnel bij. Een traag estafettemodel van grijze jassen. Niemand remt voor het uitzicht aan de flanken. De horizon krimpt tot een strakke jas. Voetstappen vallen samen in een doffe…

Wat er niet staat in woorden maar wat opgeroepen wordt door de stilte ertussen dat is van belang, dat opent horizonten. Wat we niet kunnen uitleggen, enkel vermoeden, dat draagt ons bestaan, dat geeft steun en houvast, dat telt. Wat we niet kunnen zingen of dromen maar wat ons wakker houdt en oproept, tegen beter weten in, dat richt ons…

Het begon als een trilling die zich verschool tussen twee ademhalingen, een bijna-onhoorbaar ritselen alsof de tijd zelf een blad omsloeg. De wereld stond even stil, maar onder die stilstand werd iets wakker dat geen naam droeg, een zachte, lichtgevende spanning die zich uitstrekte als dauw over een ochtendlijn. Ik voelde hoe het…

Nu dan de nederlaag geleden is, De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis, Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen, Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen, Op hare verre, eenzame…

Mijn zorgen voor morgen, Zijn niet anders dan De zorgen van gisteren Voor die van vandaag. Hoe kom ik zonder zorgen, Als die mij blijven, Achtervolgen, Als schaduwen in de nacht.…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Ze leert niet door te wijzen, maar door te zijn, een zachte schaduw in het ochtendlicht, een hand die niet duwt maar opent. In haar jaszak ritselt het alledaagse: pleisters, broodkorsten, een vergeten knikker die ooit een tranenvloed stopte. Ze is de wifi die nooit uitvalt, de hotspot van warmte, waar een kind inlogt zonder wachtwoord…

Hier mag men overdadig eten en drinken tot diep in beschonkenheid met wijnglazen lui liggend op zachte sofa’s ‘t leven beklinken omdat in deze wereld liefde voortdurend zingt Hier mag men met iedereen zoenen en vrijen kreunend tussen vele lichaamsdelen rijden om het leven te vieren op alle slechte manieren met levenssappen die door goden…

Zij hoort de stemmen roepen aan de overkant, ze werpen touwen, bouwen bruggen van geduld. Zij ziet de handen reiken door de dichte mist, maar haar eigen armen wegen tonnen zwaar. In haar hoofd tekent zij de vluchtwegen uit, ze weet precies waar het pad naar buiten ligt. Maar haar wil is een motor die niet meer aanslaat, een vonk die dooft nog…

De vergulde zetel kraakt van eigendunk, de stemmen in de zaal zijn dicht gestikt met zijde Men buigt voor ringen, voor de diepe ronk van titels die de blik naar binnen leiden. Maar op de tafel ligt een wit kristal: een kale zin, ontdaan van elke praal. Hij wacht niet op de echo van de hal, maar trekt een spoor naar helder, open denken.…

vanaf de eerste kreet ligt de schaduw al opgevouwen tussen de lakens van de wieg een baby vuist klemt zich vast aan lucht alsof tijd iets is dat je bewaren kunt in een broekzak tussen verloren munten en een kassabon van gisteren de jaren lopen niet ze lekken uit een knie uit een spiegel uit het trager worden van namen op de tong…

Een doek, verzadigd van kleuren, geel van de middagzon, diepblauw van de nachten waarin we wakker lagen. De verf ligt dik, een reliëf van rimpels, littekens, bladgoud. De kwast rust in de pot. Geen angst voor het witte kader: de compositie voltooid. De geur van lijnolie vervliegt terwijl de avond de contouren verzacht. Een slotakkoord…

Ik loop de zolen van mijn voeten dun op de kiezelpaden van het hoofd, bezoek de uiterwaarden waar de stilte als mist tussen de wilgen blijft hangen. Elke stap is een poging tot begrenzing, een paaltje slaan in de vloeibare grond, maar de kustlijn trekt zich altijd terug wanneer ik denk dat ik de branding raak. Mijn taal is slechts een lantaarn…

Ik wilde alles weten Ik ontdekte allengs, dat Hoe meer ik wist, ik wist, Dat ik steeds minder wist Van alles ik weten wilde. En toch word ik niet dommer, Deze paradox blijkt een contradictie.…

In het circus van het leven was van alles te beleven er was muziek en er waren acts met dieren: tijgers, leeuwen en zelfs een beer en een olifant en er waren jongleurs en acrobaten aan de trapeze en menselijke piramides en er was gegoochel en gedans en er waren clowns Totdat op een dag de tijgers en de leeuwen honden en marmotten werden…

De daad staat vast, zij draagt haar eigen gewicht, twee levens stil in schaduw weggegleden. Geen woord dat wat gebeurde echt verlicht, de wet verlangt rekenschap en reden. Waar bloed de aarde raakt, daar spreekt het feit: een grens overschreden, onomkeerbaar. De rechter weegt met koele helderheid en spreekt het oordeel uit, zakelijk en klaar…

De dag is nog een onbeschreven blad, vol haast en drift en impulsen van het nu. Maar kijk eens door de nevel naar het pad dat voor je ligt, ver weg van het kabaal en u. Stel dat de avond valt en alles zwijgt, en jij de balans opmaakt van de strijd. Welk handelen is het dat dan de zegen krijgt, gezuiverd door de zeef van tijd? Wacht niet…

Tussen de miljarden jaren van een zwijgend heelal en de onmetelijke tijd die nog komen zal, houd ik vandaag het licht met beide handen vast. Ik ben hier, nu, in dit broze en mooie moment. Ik voel de kou van de sterren waaruit wij zijn gemaakt, maar meer nog de warmte van jullie gezichten. Mijn jaren zijn een fractie op de schaal van de eeuwigheid…

ook voorbij mijn aards bestaan ligt een toekomst te wachten los van mijn ik, lijf en klachten; de kern van mijn werk zal niet vergaan plots viel deze gedachte te binnen als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen het is alsof ik verder kan gaan met zinnen en bezinnen, wat ik nu doe, is waar en zijn geen dromen een vorm van aards…

Sta stil bij het licht dat valt door ramen van je dagelijks leven, bij de stille glimlach van een vriend, bij de warmte van een kop thee in handen. Tel de kleine zaden van geluk die in je dagen groeien: een vogel die het ochtendlicht kust, een ademtocht van rust in de middag. Laat de stormen van gisteren als regen op de daken achter je,…

Wat is geworden van homo sapiens wij zijn immers de denkende mens die bij voorkeur altijd ethisch handelt als hij zijn levenspad bewandelt begon het ooit met ijdele hoogmoed gevolgd door gretige graai- en hebzucht die in er sociaal opzicht zo toe doet ademt niet Ieder gratis de lucht gekregen van de vrij waaiende wind die iedereen…

In ’t web van dagen, strak gespannen, waar ieder draadje trilt en zingt, wordt ’t lot van één door allen opgevangen, als wind die door een korenveld heen slingert en bezingt. Want waar een mens in stilte bloeit, ontspringt een bron die verder reikt; geluk dat zacht een ander stuwt, totdat het hele veld ontwijkt de schaduw van het enkel…