Netgedichten

netgedicht (nr. 89.290):

Schoonheid

De mooiste mensen
verdwijnen ook.
Dat is de enige eerlijke wet
die schoonheid kent.

Dus maken anderen kinderen,
foto’s, herinneringen—
iets dat blijft spreken
wanneer hun gezicht
door de tijd wordt gewist.

Maar jij kijkt alleen naar jezelf.
Alsof bewondering voldoende voeding is
om niet ten onder te gaan.

Je brandt op eigen vuur,
langzaam, mooi,
zonder iets achter te laten
dat verder leeft dan jij.

Hoe iemand zoveel schoonheid kan dragen
dat toch niets kan voortbrengen
behalve zijn eigen verdwijning.

Je bewaart jezelf
alsof de wereld je iets verschuldigd is.
Tijd zal respect hebben
voor wat geliefd werd.

Maar tijd eet alles.
Zelfs de lente
wordt uiteindelijk
een gesloten knop.

Daarom laten mensen iets achter.
Uit verzet
tegen het eenzame graf.