712 resultaten.
Samensmelten
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
2.015 Daar waar aan de einder
mijn landweg versmelt
met de mengeling van blauw
wit en veelkleurig zwart
en in meedogenloze variaties
het verhaal wordt verteld
over het schijnbaar gewin
van het zo geschonden hart
Daar kiemen onzichtbaar
voor het verbogen licht
de trillenden handen
van verloren gezichten
bij iedere moeizame tred
verheldert…
De Melkweg
netgedicht
3.6 met 24 stemmen
1.709 Ik zit op een terras in de Provence
En over de heuvels en de Mont Ventoux
Spreidt de nacht zijn zwartfluwelen mantel
Waarvan de voering met duizend sterren is bezet,
Een lichtend lint van horizon tot einder.
Ik nestel mij diep in een mantelplooi
En zweef de Melkweg tegemoet.
"Wil je nog koffie?…
hoogmoed voor de val
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.108 hortende tonnen grijs,
slenterend op trompetgeschal
slepen hun aangeslagen tanden
naar een nakend einde toe
de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen –
en bergen hun stijgende lijnen in dalen,
weidse valleien; hopen op het ijs en steen
een bevroren vloed van weggeëbde dieptes
blauw als de blakende einder
het gekrompen harnas kraakwit;…
afscheid
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.718 lopend door de witte weide
over bevroren pollen van gras
neem ik een verlate reiger waar
stram in de houding
doch steeds voor vertrek klaar
wat had hij nog te zoeken
op dit uitgestorven winters veld
had hij mij nog iets te melden
iets dat alleen voor mij geldt
het was als of hij
meewarig staarde
in de verre einder
wat dromerig…
Mijn Valentijn
hartenkreet
3.7 met 46 stemmen
6.287 Met jou, m'n lief, aan m'n zij
is het leven een avontuur
je maakt me vrolijk en blij
we genieten bij maanlicht
van een glas wijn
gaan op in de natuur
slenteren langs het strand
je veegt 'n traan van m'n gezicht
pakt liefdevol mijn hand
ik aanbid je, wil de jouwe zijn
als het even kon
reisde ik met je mee
naar de einder, naar de zon
ik blijf…
Gij moet wel liefde zijn...
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
913 Gij moet wel liefde zijn,
want zo onmachtig -
ik kan slechts in U leven
want overal en nergens zijt Gij -
einder en verlangen ver voorbij.
Een licht dat niet te stelpen is,
een fel vermoeden dat niet wijkt,
een stem die roept en zwijgt,
een schaduw die me wenkt
en drijft tot waar ik niets meer weet.…
het einde van de dag
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.958 ik treed uit je ogen
en ga wat dichter
naar de verte
elke stap opent
de einder waar
schreeuwende vogels
beuken tegen de branding
van barstend zelfbedrog
wanneer dagen korten
en zich losrukken
van wat ooit vleugels waren
over een vlakke zee
van meisjesjaren
die ik meedroeg
op mijn heupen
voor jij in mijn tepels beet
en het naïeve…
Droom
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
564 hij droomde van een paradijs
als vogel spreidde hij zijn vleugels
bezag de fijne schoonheid van veraf
het leven in verleden aan de einder
op weg naar die wereld werd hij gestopt
onzichtbare grenzen van tijd en van ruimte
kwam daar ten val door onmacht en twijfel
zijn gekortwiekte vleugels droegen hem niet
tot hij terechtkwam in zeeën van…
Het vlammend rood
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
472 de bosrand
staat nog vlammend
in rood krijt bij het
afscheid van de zomer
waar groen
al donker duistert
draden elkaar kruisen
tot herfstige huizen
heeft zij de zon gekeerd
op hete dagen hitte
geweerd en verwezen
naar trillende einders
zij was de poort
van het schaduwrijke bos
het veilige oord
voor schuilende dieren
nu kaalt de…
impasse
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
745 achter beslagen ruiten zijn wij slechts schimmen
in het ruwe spel dat geen winnaars kent
in de waan van het kille berusten
gaat haast zonder oponthoud naar gindse einder…
Een ritme zonder schikken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
466 wij tuurden samen
naar de einder
ik zag nog zon en jij zei
dat het donkeren al begon
het zachte licht
bescheen warm je gezicht
jij rilde even alsof
de kou je al deed beven
wij zijn gaan lopen
ieder in zijn eigen pas
op een ritme waarin handen
zich niet samen wilden schikken
nog overbrugt mijn lach
het niet meer kunnen raken
onafhankelijkheid…
Françoise
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
912 ik leg jouw naam in blauwe krullen
op het parelmoer papier
strijk voorzichtig als was het
perkament
mijn hand over het vel
ik blaas jouw naam in witte krullen
over de bloeiende zee
die eindeloos zal golven
tot daar
waar ogen de einder raken
ik plant jouw naam in rode krullen
rond de oude plataan
waar lelietjes der dalen
hun kopjes…
Baldakijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
677 Ik weet wel dat ik op moet staan
om niet te blijven liggen
weemoedig staar ik naar de einder
golven met witte kruinen
vertellen een verhaal
maar het spookt zo in mijn hoofd
Ik spaar de tijd
in ongebruikte kamers
ik zit daar uren lang
maar het vallen van de noten
maakt me zo klein van binnen
hij staat vaak boven aan de trap
de man zonder…
In het voorbijgaan
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.019 Niets blijft zoals het is, maar stroomt ongestoord
de einder tegemoet waar hoog de albatros
geluidloos zweeft op wijdgespreide vlerken.
Kijk niet achterom want wat je ziet is meer
dan voor je ligt. Je had nog niet geleerd
waar je moest zoeken en vertrouwen op genoeg.
Vandaag is een dag, één van de lange dagen.…
In't voorbijgaan
netgedicht
4.1 met 37 stemmen
1.470 ik kom even voorbij
om ieder gedag te zeggen
ben nog steeds onderweg
om mijn ziel te verplaatsen
en elders een nieuwe zaligheid
aan te leggen
de einder komt in zicht
mijn hart ontwaart nieuw licht
schouders dragen
de laatste lasten
*
wilde dit melden
mocht je mogelijk
in vragend duister tasten
ik kwam voorbij
om te groeten…
Gevleugelde stilte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.109 Het zwijgen staart onthutst
naar koolzaad stilte
vlak voor de kraag
die genezijde afsluit
van een ondoordringbare mist
ik mis het doordringen
tot de einder
waar haar schaduw slaapt
in een gemis aan korenbloemen
en madeliefjes
pluizende paardenbloemen
en sporen van een trein
brengen mij bij haar
zonder lawaai en loopschoenen
die rust…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan
van zilverkleurig licht,
fluwelig zacht
donkert de nacht
tot aan de einder…
Eeden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
497 Liefste laat me naast je zitten
op de milde oktoberbank
je handen zoeken, je vingertoppen
rakend met de hartslag van
ons verbond omsloten
Je oogt naar rustige einder
je glimlacht met je wangen
je lippen wil ik sieren
met het tederst woord
langs je ranke hals toegefluisterd
liefde
kan deze stonde beklijven
vrij van leugen en belang…
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Onuitgesproken woorden
waaien langs de einder
mee met golven, meeuwen
en een eeuwigheid in gedachten.…
Geluk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
431 de zee het fletste blauw
sluierende nevel
die aan de einder
naadloos overgaat
in aarzelende lucht,
gescheiden
door een koppel meeuwen
in de verte
geen golven
zachte wind over mijn huid
de duinen in mijn rug
de dag nog voor me,
mijn hele leven nog
een heel leven
geen gedachten
geluk…
Verloren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
591 Witte vleugels
breken het prille ochtendlicht
aan de einder
tussen wolken en zee
waar het opstijgt uit het nacht'lijk duister
Gedachten rapen schelpen
ranke vingers glijden door zand
en het zilte schuim vangt dromen
waarin alles verloren ging
tussen het wit en zwart van woorden
Daar buigt de wind zich in haar schoot
en zij buigt…
vier het verhaal - van harte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.253 in een boek
doorheen de bladeren
van dat wat al geschreven is
een roman ook
die je niet weggooien kunt
of dichtklappen wilt
noch teruggeven aan de uitgever
waar de jaren verjaren
doet verlangen naar meer
ons nieuwsgierig de vingers
de bladzijdes omslaan
het vervolg van de expeditie
de voleinding open nog
voert ons naar een einder…
Tekenboek van liefde
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
609 van liefde
er ligt een lichaam te zonnen
een zomer straalt over zijn schouders
een zon tovert een lach op zijn gezicht
wolken kietelen hem met schaduw
ik kan zien dat hij van me houdt
hij tekent een boom naast mijn illusie
om de dromen in stilte te bewaren
nu de zon lager zinkt
en de maan een lach laat zien
wordt er gezongen aan de einder…
Vliegtuigcrash MH - 17
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
661 achter de einder
liggen de levens verzwolgen
laatste herinneringen
onder wrakstukken bedolven
een bange stilte
hangt over Schiphol
een huiverende kilte
in een drukke vertrekhal
hun namen genoemd
in tranen gesmoord
met bloemen getooid
en een afscheidswoord
de ochtendzon daagt
door grauwe nevel omhuld
met ontelbare vragen
wie draagt…
Papavers
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
392 een vogelscherm is
ruisend afgedreven
nu de winterkoude
is ingetreden
naar de zon de
warmtebron
van leven de
huilende
vragen van het kind
meegedragen door
de wind tot aan
de einder de
rood gouden gloed
‘t water stroomt
de avond zingt tussen
onze vingers
de veder in
onze hand de
vlammende mantels
van papavers
wij willen…
De straten van Toronto
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
457 Waterval van klatergoud
surrealistische dromen
steeds dezelfde muziek
en de eindeloze stad
Mijl na mijl aan grimmig asfalt
rolt langs mijn oude wielen
ik en mijn Cadillac
wij zweven rustig verder
Een hand op het stuur
de zon raakt de einder
werpt zijn gouden licht
dit is de wijd open wereld
Mijn reis gaat verder
geen eind is in zicht…
Doodstil
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
364 De stilte aan de einder is hoorbaar,
jouw stem klinkt in mij luid en klaar.
Je warmte voel ik binnen nog alleen,
zonder iets te zeggen. Jij verdween.…
Bovenwonder
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
983 Ik vlieg door tijd en ruimte
Mijn toekomst achterna
Het kompas wijst naar de einder
De vraag waarom ik besta
Vecht tegen het orakel als donker met het licht
Weersta de ultieme kracht
Of wees een slaaf van het lichaam
Dat toegeeft aan materie – bang is voor haar macht
Iedereen is een mirakel
Wonder boven wonder
Van biologisch evenwicht…
Gedonder in de graven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
937 Met gespreide vleugels
vliegt zij richting einder
daar waar zij de dood
vermoedt schieten beide
ogen hartstochtelijk vuur
maar raken kant noch wal
verscholen achter aards
leven lokt hij immer
machteloosheid in zijn
duistere val vertrapt
hoop en schopt wanhoop
langs grijsgrauwe zwerken
waar taal voor altijd
zwijgt graaft hij een
kuil…
hoogmoed voor de val
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.016 hortende tonnen grijs,
slenterend op trompetgeschal
slepen hun aangeslagen tanden
naar een nakend einde toe
de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen –
en bergen hun stijgende lijnen in dalen,
weidse valleien; hopen op het ijs en steen
een bevroren vloed van weggeëbde dieptes
blauw als de blakende einder
het gekrompen harnas kraakwit;…