355 resultaten.
AFGEKEERDE LIEFDE
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
876 Jouw liefde heeft zich afgekeerd
staat met zijn rug naar mij toe
minachting spreekt hieruit
maar liefde blijft het
mijn liefde bloeit als nooit tevoren
groeit ongekend onstuimig
spiegelt zich in jouw gezicht
dat afgewend afwijzend is
jouw liefde moet aanwezig zijn
het uiten is er niet
verstikt zich in jouw brein
je kan alleen gesloten…
drakendoder
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
602 spleetogen
op de diepten van mijn ziel
daar waar ze willen zijn
pianonoten gezang klinkt daar
niet bekeken
wil ik worden
driftig speel ik door
hun hete adem strijkt langs
de weerloze toetsen
van mijn ziel
keurig opgelijnd in zwart en wit
zie ik ze verschrompelen
fis, bes en gis lossen op
dan is daar het witte paard
ze draagt me onstuimig…
het tij van het gemoed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
444 eindeloos voelend isolement
dat huilen vaak nader brengt dan lachen
doet ons af en toe het geloof wankelen
dat het morgen wel weer beter gaat
ons een antwoord zoekend op het waarom
van naar de overkant veel te vroege reizen
geven wij de wind snikkend onze tranen mee
waarin de herinneringen in regenboog stralen
liggend op het strand van onstuimig…
Telg van Breugel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
524 Toog hij een cafeeke naar binnen
Om met de gerimpelde schrielkip in een tas
Maar niet instant te hoeven beginnen
Zich van zijn overschot te ontdoen
Op het kerkhof in zak en as
Waarna het met de helm geboren kind
Ongeveer rond vaders' derde pint
Alsnog in zijn sigarenkist wist te wenen
En de Antwerpse schelm zich inenen
Uitriep tot een onstuimige…
de liefde en de lente
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
463 zich in vurige jassen
laten de wnter in stilte verassen
jij lief, mijn lente
jij lente, mijn lief
uitstralend verwarmen
beschermend omarmen
de lente taant, de liefde gloeit
van binnenuit, hecht vergroeid
in groen, in blauw, in rood, in geel
in paars, in wit, van meer naar veel
de lente gaat, de liefde blijft
heftig verlangen, dat onstuimig…
Poel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
723 En klots als een onstuimige rivier
naar de zee, de slaap, de dood, waar ik opsta.
Ik zag mezelf in haar weerspiegeld
en iets dat haar tot zwijgen bracht.
Ze kent Houellebecq. Wat een vreugd'!
Dichterschap aanleren is leven afleren.…
vol leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
615 vrolijke makker gabber maat en kornuit
van harte gefeliciteerd met jouw jaardag
je brengt vreugde en geluk aan iedereen
die jij en jou zo koestert en respecteert
om wie jij hen bent en wat jij hen doet
als de dochter vrouw of de vriendin
die liefheeft zorgzaam is en zorgvuldig
de jaren van leven zijn onstuimig soms
van vreugdevol tot vrolijk…
MOLENKOREN (tijdigheid van het weten)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
288 De mijmer verstijft:
de regen blijft,
zolang het duurt,
in vlagen dalen
van onzekere wind
in onstuimige vaart
die onrust baart;
achter dat onheil
der wichelaarsgoden,
de lachende derden
zonder mensengeboden,
verblijven in vaste beelden
de sterren,
zoals de tijdigheid
van het weten
beklijft.…
Sleepnacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 Vanaf het duin hoor ik boven wind het kerkhofhek kraken
waar boze zielen walgend graven en onstuimig braken
naast verse kuil van ontslapen ziel die zich ooit vergreep.…
meeuwbericht
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
962 lang staarde ik uit over de onstuimige zee
de wind nam moeiteloos mijn zorgen mee
het repeterende ritme van eb en vloed
werkte heel rustgevend op mijn gemoed
intuïtief luisterde ik naar mijn gevoel
mijn ogen zochten telkens hetzelfde doel
daarginds aan het einde van water en lucht
zag ik donkere strepen van vogels in hun vlucht
mijn gedachten…
Stenen kabouter
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
583 Wanneer de zandman nog eens komt
en het werelds daglicht even verstomd
tussen waken en het ongebreideld dromen,
fictie in een bizar verhaal, vermomd
tussen tovernaar en bedelaar, toch
beschreven in gewone mensentaal, een
gedreven prins te paard, die menig
onstuimig hart deed verleiden, om toch
in het ontwaken uit te glijden over
ongedroomde…
Als de storm spreekt
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
428 Luiden deze bijzondere ongewone omstandig-
heden de komst van andere tijden in en zal men tegelijkertijd
zijn sporen nalaten in ieder van ons of is er misschien nog een vleugje hoop
Hoe dan ook, deze onstuimige en natte vlagen zijn in mij ingedrongen; het hart diep geraakt.…
Voor altijd wachten op later
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
803 De zee is onstuimig en wild, er zijn er nog zoveel die je stellen wilt.
Ik voel mijzelf net jou, ongeduldig voor wat komen gaat, trots als een pauw.
Ik groei met elke vraag die je me stelt.
Jij groeit met de golven mee en raakt niet uitverteld.
Daar liggen we dan in ons boothuis.
Jij en ik en het water, jouw adem en het watergeruis.…
De omgeving van Soest, een fraaie ring
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 In het hotel ernaast klinkt klassieke muziek
je tegemoet, juichend en onstuimig als de wind
die wervelende schetsen maakt in het maïsveld.
Bestofte zetels met hun rugleuning subtiel
gebogen, roepen Frederik de Grote terug met
de oude Bach als gast in Huize Sans Souci.…
De wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
490 Met mijn handen maak ik een gebaar,
Mij niet bewust van elk gevaar; wenk ik
In een poging om te beminnen de onstuimige
Zilveren zeemeerminnen.
De wind heeft mij gebracht naar het
Land van de onmogelijke dromen. De
Maan reflecteert het blauw van het
Meer tussen de bomen. Met mijn handen
Drink ik daar, helder en klaar.…
Herfststorm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 Luiden deze bijzondere ongewone omstandig-
heden de komst van andere tijden in en zal men tegelijkertijd
zijn sporen nalaten in ieder van ons of is er misschien nog een vleugje hoop
Hoe dan ook, deze onstuimige en natte vlagen zijn in mij ingedrongen; het hart diep geraakt.…
Uit twee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
783 Jij hebt gelijk dat jij mij niet hebt meegenomen
ik val uiteen in dikke vlokken sneeuw
daarbij een droevig lied van een kozak
over vlaktes nachtmerries bereden
Ik ben geen jonge, vlotte Parijzenaar
met zijn brille en rappe woorden
hij laat zich voorttrekken in de tijd
onstuimig voortduwen door de noordenwind
Toch heeft deze nacht jou opnieuw…
Roos der rozen
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
611 Totaal vergeten ben ik je stekelige zelfverdediging,
je bloedrood omhelzen is dom en onstuimig naïef.
Mijn mooie Baccara roos, je doornen, mijn pijniging,
ootmoedig beken ik, ik heb je toch zo innig lief.
Druppels bloed in helder water, jij blijft me de baas,
jij alleen nu, schittert, mijn onvergetelijke troefaas.…
het land van de onmogelijke dromen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
388 mij niet bewust van elk gevaar;
wenk ik in een poging om te beminnen
de onstuimige zilveren zeemeerminnen.
De wind heeft mij gebracht naar het
land van de onmogelijke dromen.
De maan reflecteert het blauw van het
meer tussen de bomen. Met mijn handen
drink ik daar; helder en klaar.…
Mijmeringen van een ruiter
hartenkreet
4.5 met 45 stemmen
1.978 Onstuimig bruisend, soms ook vaag
ze waren er ook maar even!
De golven op het strand vandaag..
lijken op de liefdes in mijn leven
Golven zo groot....weg op het end!
ik verlang naar je, met al mijn zinnen
I'm your man..take my hand !
ik wil je eindeloos beminnen..…
gebroken hart in vodkasaus
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
1.105 overbodig
bij het sudderen van helften van één geheel,
dat prompt met kloppen stopte
men perse een paar citroenen
per eenling in de mond,
blusse vervolgens het zurige vuur
met suiker, kopstoot versus muur
en danse dan in het rond;
niet klagen, gewoon doen en
neme dan een fles sterke drank,
schroeve de schroefdop los,
plaatse z'onstuimig…
De onvergetelijke ster
hartenkreet
2.2 met 14 stemmen
262 Op een zekere dag was je een storm,
een onstuimig, laaiend vuur, een stervende zon die de
open hemel in vlammen hulde. Maar nu blijf je slechts als een baken,
stil en alleen, zwevend boven een wereld die jou nauwelijks nog ziet of verstaat.…
Hemelvaart
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
741 Onstuimig, op deze late meidag, ruist het huizenhoog
stadsgeboomte op het ritme van de mollen.
Boven hen houdt een dreigend-grijze
lucht de zon gevangen.…
Het nest
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.067 kwamen bijeen
Derde seizoen nutteloos gebouwd infaam gemeen
Nu zou men overgaan in algemeen besluit
Desastreus in oordeel het licht moest voor altijd uit
Het was nu of nooit oordeelde men, wij erin en hij eruit
Het oordeel hard in de dakgoot klonk instemmend gefluit
Reeds twee jaren had hij haar bezongen en bemind
De strijd om haar hand onstuimig…
Annabel
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
982 weer samen
in de klas voor een feestje
een terugkomst van klasgenoten
die ooit over duinen holden
voor het vieren van een feest
met bier en rollende stofnesten
nam je mij op jouw bruine schoot
hoe stompzinnig voor een jongen
dat ik toen al zo mistig stoffig was
en niet naar jou of liefde verlangde
wat anderen wel deden
met een onstuimigheid…
AAN EEN MEISJE
poëzie
4.2 met 4 stemmen
3.212 dat nog 't onstuimig bloed
Mijn zielstoestand verraadt.
Mijn hart heeft liefde nodig
Gelijk een bloem de zon -
Moet ik het dan verstenen
Waar het u minnen kon?
De jonge plant der liefde
Zo welig opgegroeid
Moet zij met tak en wortel
Voor immer uitgeroeid?
1876…
Treintaferelen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
534 Wachtend op het bevrijdend gezucht van de deuren
Staat er een onstuimige kudde circusartiesten
De reis reeds afgelegd
Balancerend met een koffer, het nageslacht of een gekrompen fiets
Op het randje
Terwijl een andere meute al staat te briesen
Samengeperst in een zee van geduw.
Meegelopen met de stroom
Een muziekloze stoelendans.…
Bezinnen bij het gloren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
537 Je kunt gaan opsommen wat je van gisteren vond
over onlangs, de vele onstuimige winternachten
schilderen hoe de wind vloot, ijs aangroeide op de sloot.
Je kunt zoveel van half en van zelfs heel
valt erg veel te maken,
al heb je ook die angst daar in de gaten.…
Winterwind
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
418 Rust in koude lucht
het blad valt zonder spijt neer
tijd ebt zachtjes weg
Hoe onstuimig, krachtig en
indringend je steeds weer dagen vult met
stromingen die diep snijden, de ziel doen beven, blik op het
leven verhelderen in ijzige pracht, want met jou gebeurt altijd iets onverwachts.…
Altijd verbonden
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
468 Op een zekere dag was je een storm,
een onstuimig, laaiend vuur, een stervende zon die de
open hemel in vlammen hulde. Maar nu blijf je slechts als een baken,
stil en alleen, zwevend boven een wereld die jou nauwelijks nog ziet of verstaat.…