inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 58470):

De wind

De wind heeft mij gebracht
Naar de plaats van de avondlanden.
De zon spiegelt de zee rood
En goud de witte stranden.
Met mijn handen maak ik een gebaar,
Mij niet bewust van elk gevaar; wenk ik
In een poging om te beminnen de onstuimige
Zilveren zeemeerminnen.

De wind heeft mij gebracht naar het
Land van de onmogelijke dromen. De
Maan reflecteert het blauw van het
Meer tussen de bomen. Met mijn handen
Drink ik daar, helder en klaar. Door
Mijn lust ben ik gezwicht voor de elfen
Van het avondlicht.

De wind heeft mij gebracht naar het
Land van 'nu zijt wellekome'
Ik verwacht het wonder van het wit
Dat het onschuld op zich heeft genomen.
Met mijn handen vraag ik maar; dat zij
Hun werk doen zonder gevaar. Ik ben de
Meester en zij bespelen het instrument.
Ik volg van dezen diegene die de weg van
De liefde kent.

Winden waaien om het huis en zelden
Vindt mijn ziel een moment van rust,
Totdat de storm is uitgeblust. De wind
Wenkt bij dag en nacht naar het zwak dat
Zwenkt bij overmacht. De wind wekt wakker
Diegene die niet berust voordat die door
De ware wordt gekust.

Schrijver: Willem B. Tijssen, 29 sep. 2015


Geplaatst in de categorie: natuur

2,2 met 4 stemmen 94



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)