413 resultaten.
Sporen van verleden
netgedicht
3.4 met 30 stemmen
3.890 sijpelt treurnis dieper tot op mijn huid
grijze straten blinken water sporen
grauwe hemels bergen blauwe luchten
wagens sneren lang gerekte zuchten
spatten mistig nevel naar verloren
vandaag voel ik huiver bloeden
dwaze beelden van ver dringen
heimwee om mijn zon te voeden
vogels die nu niet meer zingen
klauwen diep in het vermoeden
onweer…
godsdienst
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.265 die rechtop loopt
in het complot en de gang der dingen
loop ik kort of lang mee laat me sleuren
laat me gaan werken en huilen en zingen
en laat alles wat mogelijk is gebeuren
tot ik moe ben en men alles over me uitstort
leg mij neer lik mijn wonden bekijk het leven
pijns of ik moet zorgen dat men gestraft wordt
maar is het niet als onweer…
De stille trom
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 ik wil de dood
ontlopen want ik
ben gaan dromen
heb al vroeg contact
gemaakt met alles
om mij heen
voelde aan
de aarde en zij
warmde terug
aaide stenen
die spraken elkaar
achter mijn rug
wuifde naar
wolken en
vlaagde met de
wind had ontzag
voor zwaar onweer
het donderde zo hard
ik leefde in
mijn dromen
voelde al als kind…
De oorsprong van verdichting
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
579 Geboren in onweer
ontlading en donderslag
de flitsvereniging van twee
vuurstenen, de ene rond -
vol, de ander lang en fors
is zij een verzinsel
mannelijk begonnen
is hij sindsdien
onvermoeibaar bezig
met uitvinden hoe een
en ander in elkaar steekt
het gat te dichten valt
jaagt hij haar achterna
krast en tekent hij
spijkert, pint haar…
Witregels in een beeldtaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 In een Spaans gehuchtje dreigt een "Onweer";
grauwheid overvalt verblindend blanco, zonder omkeer.
Zonnevlekken op de vloer; in oker dat verzacht.
Een meisje drentelt vóór een deurtje vol geheimen;
haar gekruiste benen zijn met "Twijfel" te rijmen.…
Maan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
554 Het onweer in de verte deert ons niet.
We luisteren er met een glimlach naar
onder het serredak voor jou gemaakt
Een warme nacht ligt in het verschiet.
Zodra we rustig liggen naast elkaar
is de wereld om ons heen volmaakt.…
Een grote stilte
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.483 Een hoornstoot gilde alsof een wilde jacht,
losbarstend als een onweer, zou beginnen -
En toen niets meer: de ondragelijke vracht
van tè veel jaren, 't koele en donkre linnen
van de eeuwge stilte op onze wankle wacht.
De vijand zal ons altijd overwinnen!…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 Dag en nacht hebben zichzelf overwonnen en
alles op een naderende onweer is ingesteld in
de staag veranderde weerribben van vergankelijkheid,
die zich in de sculpturen van de ziel weerspiegelen.…
Voorbode van de komende herfst
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
815 Genieten van onweer bliksem en woest waaiende bomen,
als ik er zelf maar niet onder zal komen.
Langzaamaan, gaan we op Herfst aan,
worden de avonden korter, de dagen eveneens,
maar het geeft niks want ineens:
komt de zon terwijl het giet en ik kijk omhoog,
warempel een pracht van een regenboog.
Heerlijke woeste ongrijpbare Herfst…
Het wordt avond
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
370 De dag openbaarde haar geheimen;
Ze vielen niet in goede aarde
Wel een dorre grond in sappen zuigen
Het wordt avond
Rimpels verweren het gelaat
De angst van zinsneden
Omgangsvormen in klokken luiden
Zwak weerklinkende woorden
't Onweer staat klaar
Hagelstenen vallen
Vernielen levensmoed
Onrust kiest het hazenpad
't Evenwicht strooit…
Gekleurd verlangen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
907 Zweven op een roze wolk
geeft geen onweer in gedachten
grijs en grauw als regendruppels
schrijf jij letters in blauw glas
van een geel getinte toekomst
mistig, wazig en onbeschadigd
zul jij nooit échte liefde proeven
als zilver goud wordt en ik jou lees
voelt mijn lichaam de ijzige kou
van een beschadigd hart waar rood
door blauwe…
Het straatje
gedicht
4.0 met 13 stemmen
11.155 Onweer verstopt in
de lucht. Blad slap en donker.
Geen wiekslag. Geen klokslag.
Ongemerkt vertakt zich de tijd
tot vandaag. Trekt als een web
door bestoft licht over daken en
vrouwen, langs een hoofdje zonder
gezicht in de deur. Daar sta je
dan tegenover ons huis, warm en
verweerd.…
Bitterkoekjes
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.698 Onweer is een Duits Gewitter
soleil een Franse gouden gloed
zwerfvuil wordt tot Engels litter
Vaya con Dios; een Spaanse groet.…
Moulin de Boulède
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
708 Lève ton verre
sûr notre vie, mes frères et soeurs
-Een blad valt na het onweer
en wij, in schaduw zoekend naar
beschutting, kalmte voor ons hart,
laten wij blijven -geen dak, geen bodem-
in niemandsland. Hef nu het glas
op onze levens, mensenlief-…
Zondagmiddag
gedicht
2.5 met 58 stemmen
20.837 In de hemdsmouwen wacht hij op onweer en regen.
Zo jongen, zal hij wel zeggen, dat is lang geleden.
Wat brengt je hier? Waar heb je gezeten?
Hij vraagt niet maar gebaart: hoor, het begint.
Hij loopt naar de deur, naar de stromende regen.
Hij zal zwijgen en knikken en alles vergeten.
--------------------------
uit: 'Omwegen', 2001.…
Hondenweer
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
745 gaat naar buiten,
en onze lieve heer is niet boos,
de takken zitten nog altijd aan de bomen,
en als ’t hagelt, tja, dat kan pijnlijk zijn,
maar pokkenweer,
ach, de zon schijnt morgen weer,
dan kunnen de honden weer naar buiten,
dan is de storm gaan liggen,
dan zwiepen de takken niet langer
staan ook de gezichten niet langer op onweer…
Mist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
816 Wind hoor je blazen, regen hoor je vallen,
Zon prikt door de gordijnen
Onweer komt met knallen
Maar mist, die stiekeme mist
Omsingelt je huis zonder geruis
Hult stad en straat
In satijnen gewaad
Ontneemt het zicht, dimt het licht
Ontlokt de roep “alles zit dicht”
Verrast bij het opstaan
Nooit met naar bed gaan
De dokwerker raakt niet verstoord…
Dertig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Dertig jaar geleden is het,
Onweer en eindeloos veel flitsen
Die jouw komst, de volgende dag,
De langste dag van het jaar,
Op indrukwekkende wijze
Kwamen aankondigen -
Jong waren we,
En ouders werden we,
Van een zoon, ons eerste kind,
Dat ons in een slag veranderde
Van jonge kuikens in
Verantwoordelijke ouders -
Je komst kwam…
April
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
642 ontluiken
wat 'n aprilnacht aan magie heeft gebracht
elke bloem en plant krijgt zijn eigen dracht
ook de bomen staan bol met groene pruiken
zon en regen doen het gras frisser ruiken
waarin madelief en paardenbloem glimlacht
iedere morgen ontroert mij het ontluiken
wat 'n aprilnacht aan magie heeft gebracht
de zon die tussen een onweer…
Stiekem bezoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Ik draaf door
Ik ga pas slapen wanneer jij weg bent
Er zijn maar weinig kleuren, hoge sluiers
geen onweer in de lucht, geen vogels
Van bovenaf zie ik ons liggen
Onze adem gaat precies gelijk
Vijf meter van elkaar, we zijn
niet echt in overtreding
Jouw vogeltje heb ik nog niet gevangen…
Wanneer de aarde ademt
netgedicht
2.7 met 41 stemmen
623 Een indringend onweer breekt open
boven mijn hoofd, als een inzicht dat losbarst uit
een zwijgende hemel. Elke donderslag klopt mee met mijn hart,
rauw en onontkoombaar, en ik blijf staan in de regen alsof ze mij opnieuw wil zien.…
VLINDERS
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.412 Kijk, de Atalanta eet, mediteert stiller dan
het dreigende onweer dat onontkoombaar
als een grijze deken over de zomerse kleuren
schuift.
Twee Dagpauwogen fleuren de hortensia’s
op. Een Kleine Vos heeft het aan de stok
met een forse vlieg, voorzien
van groen glanzende vleugels.…
Het web
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.119 Langzaam gesponnen, de route naar de kern
Korter werden de paden
strakker het patroon
Abstracter de vormen en
groter de leegtes
Haar pad werd bepaald door beklemmende stiltes
en daverend onweer
Zijn ego manipuleerde, manoeuvreerde
kronkelend tussen waarheid en leugens
Een indringend spel
roulette van macht en onmacht
De benauwdheid sloeg…
Van de Rust der Zielen
poëzie
3.5 met 19 stemmen
4.157 Als Jezus zich in 't herte
Te ruste heeft gezet,
Laat eens een onweer komen,
Dat deze rust belet:
Al 't kwaad versmelt in vrezen
Voor zijn wezen.…
lenteliefde
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.790 mazen om een smart –
de toon van fluit schelt hoog in lucht
en zware voeten treuren stil
je hoort nog enkel wat gezucht
van grote vogels ’t blanke schemer
een brede plaats vol harde pennen
en afgestorven ogen van ‘t verlangen
aan het begin van pelgrimstochten –
en de door schaduw aangeleerde zwakte
verliest zich in het razend onweer…
Liefhebber
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
760 gemaakt met eerbied
spoedig afgestaan
aan de jongere gedaante
vasthoudend aan een storm
de storm der droeve zielen
van de wildernis in weemoed
veel hartstochtelijk mannenbloed
ogen scheef door onzinnige gedachten
of nieuwe schoenen zinvol zijn
nuttig genoeg om te worden gedragen
nadat de maatschappij is verjaagd
en het onvergetelijke onweer…
Weer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
647 Weer of geen weer
onweer
stralend weer
mistroostig weer
zeikweer
waterkoud weer
sneeuwballen weer
regent weer voor de
zoveelste keer
zomers weer
haren in de wind wapper weer
fiets weer
tussen de druppel doortrap weer
regenpakken weer
je toch kouder dan je dacht weer
geen gezicht weer
tram trein bus weer
niet vooruitkom weer
je maakt…
Wat hem een leven lang zou boeien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Het onweer scheurde de hemel open gelijk de laatste dagen van de aarde.
Zo ontwaakte hij op de zesde dag uit de wereld van vergetelheid.
Speurend naar verhaal, zoekend naar de verbinding.
Hopend op een spoor van licht.
Afdalend in diepte van zijn eigen geest.
Trok hij door het woud van woorden waar de wind vrij spel had.…
Toereikend
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
520 Nooit zag ik de hemel meer toereikend
dan die nevelige juliavond
na het voorbij trekken van onweer
dampend boven het liefdesweiland
waar wij betrapt door een terugkerende zon
onze kriebelkleren weer aandeden
om aan de waanzin te ontsnappen
het was bijna aanraakbaar geweest
die zonde tussen het zomerse gras
maar nog voor het tot werkelijk…
Sanctissima virgo
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.490 't Was bladstil, en een lauwe loomheid lag
En woog op beemd en dorre wei, die dorstten;
Zwaar zeeg en zonder licht een vale dag
Uit wolken, die gezwollen onweer torsten.
Toen is het zwijgend zwerk uit-een-geborsten,
En knetterende donders, slag op slag,
Verrommelden en gromden.…