416 resultaten.
Begin
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
27 Er hangt een flard ochtend in de boom,
vlak boven de klei en het begin.
Een eenzaam blad valt achter het huis,
alsof de boom zijn rust verliest.
Mist kruipt over de velden, zonder ruis,
waar geen mens om grenzen kniest.
Laat het verdriet in het diepe dal,
beneden tussen gras en steen.…
HERINNERINGEN AAN ONZE MUUR
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
945 Waar het ijzer zich vermengt
gaat het glazuur los van de klei
het kleurt zich met de ochtendzon
nog kleumend kijk ik toe
het kaft van het boek
is gescheurd en gekreukt
de inhoud was het waard
keer op keer gelezen en doordacht
muziek gebrand in zilveren schijf
draait rond en stoot geluiden uit
de rock, het rithme van de dans
weerkaatst…
Oleander
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.088 valt dood
Een bloem met roze lippen op lange stelen
Buigt naar de lotusvijver
Wordt vaalgeel in volle zon
Het blad lijkt vlijmscherp
Glanzend als opgeblonken leer
Hij bloeit in de vroegste zomer
De gifmenger steelt zijn zaad
Snoeit met plastic handschoenen
Boven de knop
Mijn kieskeurige plant
Die zure grond noch mest verdraagt
Om klei…
Ik worstel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
27 Branding schuumt
Waar het zwarte schuurt, eej
Ontaard, de klei ontvlucht, onbewoonbaar verklaard
Verlaten taal, stug genoemd provinciaal
vleugels uit de meeuwen na
strand
zoals toerist in eigen zee land
palen rijen getijden lijken eindeloos te wijken
lieve zee je golven lokken schuimend vlokken ontstuimig speels
klein kansloos mens…
Dagdroom
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
794 de dromen uit de kussens
het onderlaken strijk ik glad
de ramen open, uitgeslapen ruikt het
buiten schijnt de zon en dampt
de aarde, scharrelen de vogels op
het groen gazon en in de bomen heerst
een drukte van belang, er wordt
gebouwd, geschikt, gevormd, gestreden:
de beste plek, terwijl ernaast
de graafmachine rammelt, graaft
de zware klei…
4 landschappen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
825 de dans
van onvergeeflijke woorden
de auto’s op de snelweg
krassen monotoon
de runen in het duister
landschap 2
de wet van weten
drukt zwaar op de bloemen
onder de bladeren in de hersens van de man
de mier onder zijn voeten
strekt de kop en wordt
nietig afdruksel in vette klei…
PARADISE
gedicht
2.2 met 39 stemmen
17.709 die ik ooit zag heet Paradise Lost
De camera bewoog zich niet en alles was zwartwit
vreemd als een paradijs nee vreemder
De jongen zegt dat ik Stranger than paradise bedoel
Ik concentreer me op het woord 'gereserveerd'
tot de letters zwemmen en de wereld een vlek is
De wereld, mijn wereld verhardt zich
Ter illustratie: een hoofd van klei…
Beste tijd.
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
675 Maar al waar ik keek,
mijn ogen bleven leeg
Mijn handen reikten
tot wanhoop gedreven,
hemelhoog,
in een poging de regenboog te omhelzen
Mijn voeten, zwaar in de klei,
bewogen al lang niet meer, die waren
vastgezogen in Moeder aarde ’s zwartste grond,
besefte ik.
Waar was ik in de tijd verzeild geraakt?…
Voor dag en dauw opstaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
377 Ik zou willen schrijven , niet voor een
ere of podiumplaats wel over mijn laarzen of
natte klei, ik bezing slechts deze drassige mei.
Over houdt het nooit op en nooit
helemaal , dat is nu eenmaal hoopvol
steeds een part van mijn levensverhaal.…
windpaden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 wind woelt door het gras
een zeis die lucht snijdt
door hardgroen tapijt
breed omgeslagen
op zware klei
nat en breed een hark
met wilde steel beweegt
naar de vesting van de dijk
doof in rust voor de halmenkust
waar bovenaan hekken als
verwaaide stutten staan
een wijde rok die traag
schokt om het lijf
ruw als een windvlaag
in het…
Groot verlangen,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Geen benen om te dragen, het lichaam schiet geen
wortel uit de klei om de wereld op te beuren, hoop
volgt kleine stapjes haar eigen levenspad in de
zwartste gaten om hun doodsstrijd te betreuren.…
Zoals jij gaat
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
565 Het is toch altijd weer als nieuw
als rekenschap zich laat gelden
en de werkelijkheid hortend en stotend
zich blijvend wil melden
Zo is mijn gang, lang en traag ploegend
door harde klei en vochtig zand,
de weg blijft, nog lange tijd, zwoegend…
Hades en Perséphone
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
620 In catacomben
verkleven de wortels
van slingergevaarten
en wormengewriemel
van transgenererende
parende pieren
Verdorrende nesten
vermagerde heinen
van kevers in klevende
massa's van klei
Resten verweerde
oneetbare stoelen
van padden en amper
te determineren
gemasculineerde
geblindeerde mollen
Schoorvoetend dolend
door hun…
LIMERICK
hartenkreet
3.8 met 22 stemmen
1.516 Een dichter uit oer-Zeeuwse klei
zei over zijn rijmelarij:
“Zoals ik het nu zie
is dit mijn conclusie:
een limerick, da’s niks voor mij”.…
Vergeefs
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.085 De woorden vallen vergeefs
zwarte moeder aarde toe
er kiemt niets er welt niets
er groeit niets er bloeit niets
er kwelt slechts de klei
die ondoordringbaar klit.
De zin in iets verbleekt
in het zicht van barre jaren
die me verweren zonder spijt.
De kou van de hemelnacht
verbindt miljarden sterren
een ijzig kale eeuwigheid.…
Meiklokje
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.090 Nu begint mei
te lopen net als
de vorst loopt zich al
een tijdje continu te pletter
tegen hopen
toegemetste lucht
eigenhandig geboetseerd
met water vooral veel gist
en voor hem te veel klei
Nu verwelken zijn kristallen
groen geel rood bruin
uiteindelijk grauw
de losgeslagen hemel
herademt als
gerepareerde klaplong
Ja vanaf nu zijn…
Mol
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
689 Daar, diep vanonder de malse klei
neemt een sterke, ijverige mol,
met zijn krachtige gegroefde poten,
- alsof hij Atlas zelve is - ,
de rulle, vette aarde op zijn schouders,
en duwt de vruchtbare kluiten
naar boven, naar de warmte,
naar de kracht van de zon.…
ode aan hugo claus
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.234 omdat ge geboren zijt
uit één bonk eikenhout
gesmeed in het vuur
zijn uw stalen knieën
kloostergrut waart ge
vlees achter loden ramen
rijstpap met gouden lepels
las ik later in de gazet
ik weet, ’t is moeilijk uw
uitgezakte wangen te
vullen met een borst van
een schreeuwende leeuw
het hooglied der dorpen
klieft door de vette klei…
Ode aan 't Hoogeland
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
618 De zee overstroomt ‘s winters ‘t Hoogeland
laat klei achter en zou Waddenzee geworden
zijn als in de eeuwen de boeren het land niet
hadden behouden met dijken en afwatering.…
Veiliger haven ?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
629 Teksten zo uit de klei gerukt,
zuchtend in het kreunend riet,
geschoren en gebundeld in één
hand, dan waant het vertrouwen
zich in een veiliger haven, waar
het laatste anker is opgehaald,
de tol werd uitbetaald, omdat
er niets meer te vrezen valt.…
ontaarden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
491 Je hebt je sporen verdiend, de ingedroogde klei
onder je nagels weggewassen. Machines aangeschaft.
Het land verbouwd. Pronkt met cabrio en open haard.
En moeder kermt, ontfermt zich over de aarden schoot.
Onder jouw last torst zij haar verdriet.
Haar schouders zakken steeds verder, je ziet het niet.
…
Mijn Koude Namiddag
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
709 aan het moment dat jij daar stond
Denk aan het gelukkigste moment dat ik ken
Ik kijk naar je en je lacht
De zon schijnt maar warmte voelt als kou
Zonnestralen, opgenomen door mijn ogen
Ik heb mezelf altijd bedrogen
Ik wil je ogen kleuren, in grijsblauw
Dezelfde kleur als nu maar ingekleurd door mij
Ik wil je gezichtje vormen in zachte klei…
Zus
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
724 Zus, als ik langer mocht leven, langer dan
jij en ik samen, zouden onze harten zich
verbinden in het gewaad dat we samen dragen
afschuw is geen pijn maar een vermijding die
de liefde draagt in het ontwijken van elkaars evenbeeld
afkomst is als water van de zee, niet te drinken
en onhandelbaar om er mee te kleien - kunst is een
handicap als…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Wat eerst voelde als een
te zware, loden deken op mijn vermoeide
schouders, blijkt nu vruchtbare klei voor een nieuw
besef. Ik leer de nuances van de schaduw lezen zonder te verdrinken.…
Verliefd
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
2.348 Vertwijfeld kijkt zij om zich heen
Wereld die zij liefhad stortte ineen
Wie wat kon haar nog redden
Alles kapot verloren leven voorbij
Tranen doorboorden ziel en hart
Alles viel uiteen gedroogde klei
Hoe moest alles verder heel alleen
Waar kon zij nog ooit die liefde vinden
Zoals hij haar kon geven alleen gaf
De gedachte ik wil niet meer…
Mijn Lieverd
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.922 Omdat zij zo lelijk is
met een scheve mond
grote benige handen
haar afgebroken tanden
Zo plat als een liniaal
scheef kromgetrokken
en de hobby heeft
om met agenten te knokken
Die haar regelmatig
op haar stompe klei neus slaan
om overeind krabbelend
toch weer door te gaan
Bokkend en briesend
als een dolle uitgemolken koe
stormt zij…
over een vale dinsdagmorgen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
790 ’
- komt ge van deze namiddag weer
spelen op de biezabijs met uw makkers-
er vliegen rietganzen over de kreek
windvlagen maken het landschap leeg
bietenkoppen steken hoog in de klei
enkele pisblommen maken nog zomer
hij kijkt nog efkes om en zwaait mij toe
iedere morgen
en dan draai ik mij, ruik de zee, blaaiges
dwarrelen voor mijn voeten…
Haarzelf kwijt..
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.837 Vergelijkbaar met een kleine hoop klei
Is zij door het leven geboetseerd
En bestaat er niks anders meer dan brij
Van wat de tijd haar heeft geleerd
Alles ontnomen, geheel ongevraagd
Nu dolend op zoek naar de scherven
Bestolen van haar ware karakter en aard
Valt er van haar niet veel moois meer te erven
En ze begon zo prachtig als onbeschreven…
Noorderland
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
751 ooit ben ik verwekt door een stoere godin,
uit een heftige stroom, vol wind, vol water
kreeg ik mijn stem, mijn lijf, mijn ziel,
mijn huid rilt onder de Noordwesterstorm,
zijn koude, felle razernij trekt mij los
uit de vettige, blauwe klei, zilte droesem
doet mij heftig trillen van verlangen
naar mooi en heftig Noorderland; de blauwe
zeeklei…
Bocht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
486 Ik raakte onlangs van de weg, bewesten Belterwij
en niemand om te helpen, want er kwam geen hond voorbij,
toen zag ik even verderop een kleine boerderij,
dus ik er heen, dwars door het land van vers geploegde klei.
De boer was me ter wille.…