806 resultaten.
Licht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
435 Tussen dit en de dood is er
licht op vrouwen die verdwenen
in de plooien van de tijd
Licht op het mes van de moordenaar
op de tanden van het roofdier
in de ogen van het hert
Op het geruis van de zee
het laatste woord van
de kluizenaar in het woud
Licht in de schilderkunst
elke verlichte partij eener schilderij
licht op de ingetogen…
Woudbloem
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
530 haar lichaam is als een verwaarloosd woud
dat door de echtgenote werd geprezen
haar gebrek kan de hebzucht genezen
tot heden toe wordt er nog niet verbouwd
er waren nog plekjes voor een samenzijn
waar een streling of zoen zich vermaakte
met de tere huid die regelmatig staakte
en de imperfecties kende van de pijn
geen één beminde zoals…
F.A.F.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
432 begint
met een ‘acte de présence’
wat niks anders is dan
de dans in eenvoud
van enkelvoudig
vrij vergeven
of je neemt het heel serieus
als pretentieus ingesteld
persoon met een wil
van blinkend goud
en stoutmoedig
fijne streken
hier hoeft geen einde te zijn
aan de richtingloze weg
en zouteloos geveins
als walmend hout
in oeroud woud…
Onstilbaar
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.377 Waar ik mij wendde is heel het woud betoverd:
Onder de stammen spreidt een glanzig trijp
Van ijsmos en de ruiselende rijp
Heeft wonderlijk weer boom en struik geloverd.
Roerloze rust omfloerst het wit gewemel:
Kristalbos op een dik-bevroren ruit
Gelijkt het woud, en wind noch één geluid
Beweegt de bleke stilte van de hemel.…
Verleden land
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
993 voel een vlaag
verhalen in het woud
met zo’n diepe, donkere geur
omringd met beelden van een oud
verleden land
en het is alsof knoestige stammen
mee knikken in het
zo wuivende gras
hoor een hand-
vol stemmen in de lucht
emoties vormen
als geblazen glas
vlammen
de eeuwen aan de horizon
tijdgeesten zwerven
aan het begin
van een…
Verzet begint niet met grote woorden
gedicht
4.3 met 229 stemmen
47.525 Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt
zoals liefde met een blik
een aanraking iets wat je opvalt…
Nachtgedacht
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.180 Ik zal het woud doorkruisen!
ik zal op onbegane grond staan
Ik zal mijn kolk doen bruisen!
Droom, droom laat mij niet in de waan.…
gedicht met stilte geschreven
gedicht
3.5 met 35 stemmen
15.289 De minnaars dolen
in de nieuwe wouden van de winterslaap
en alle zaaiers, nu vermomd als jagers, doden.
Met een weefsel van regen en moeheid heeft
de stilte ons bekleed en onze lippen gericht
naar het van koude biddend noorden.…
Sluimerende branie
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
544 Een woud van sensaties kwam aan de oppervlakte
van mijn tast drijven, als een fles met een boodschap.…
Daar ginder, al over de heide
poëzie
3.4 met 16 stemmen
3.099 Hoog-open de lucht met het gouden
gewemel van het zonnelicht, fijn,
en rustig de wachtenden wouden
en licht het harte mijn.
Daar ginder al over de heide
was weelde van leven en lach,
mijn ogen keken zo blijde
dank, dank voor deze dag.…
Gedicht met stilte geschreven
gedicht
2.1 met 122 stemmen
28.472 De minnaars dolen
in de nieuwe wouden van de winterslaap
en alle zaaiers, nu vermomd als jagers, doden.
Met een weefsel van regen en moeheid heeft
de stilte ons bekleed en onze lippen gericht
naar het van koude biddend noorden.…
Navelstaren
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
754 Overstroom me dan,
dijk me in, weerleg de
steen, zodat angst niet
meer door dijken gutst,
ween van angst door het
woud van verbeeldingen
heen, waarmee de kennis
troebel wordt en de ziel
weer openscheurt en je
temperament verkleurt,
en je de jaloezieën sluit voor
de inwendige dageraad,
verlaat het eeuwig klagende
pad van onrust…
na
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
620 eerst alles op een rij zetten
letters dwalen nonstop door
het woud waarin wij wonen
zie de zon al glinsteren
in het nog koude water
lach
zie je later
de poorten zien wij al voor ons
opengaan
rond lijken ze
blauw als een waterval
die wijsheid wijd verbreid
over het land waarin wij zweven
tot dat wachten we
dagen en nachten
opengaan
tot…
dichten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
583 Zingend vliegend over het woud en over
de zee, van noord naar zuid en andersom,
als je je veren goed draagt kom je heel ver!
En je kunt er gewoon voor blijven zitten-…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven is van alle dagen'
fluistert het woud…
Laatste blad
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
521 de naam van de dag
als het grijze jaar de ogen sluit
zie niet om naar de rijk gedekte tafels
waarop geen ander voedsel dan verdriet
vergeet het spreken met de stenen
achter de ontwrichte poorten
baad je in het wervelende wonder
van de onbestaanbare kleurschikkingen
laat je in laagjes water weven
tot een spinsel op de bodem van het woud…
Stilte
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
616 In de stilte sluimert het geluk
in de stilte sluimert
haar geheim
ze geeft het niet prijs
ze gaat niet open
of geeft zich bloot,
daar, daar in het woud
waar takken en bomen
een dicht gegroeid bos vormen,
daar heerst de stilte,
het evenwicht en de harmonie
van de natuur,
van Moeder Aarde;
ze geeft zich niet prijs,
ze geeft zich niet bloot…
Vader
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
888 Dwalend door het beukenbos
Ben ik even weer dat kind
Dat eens met jou door het lover liep
En hoopt dat ze je vindt
Ik zoek tussen beuken en berken
Door bladeren en natte mos
Het bos waar je zo graag kwam
En hier laat ik je los
Je geest deint op de wind
Elk briesje neemt je mee
Laat je zweven door het woud
Laat je dalen naar benee
Dwalend…
het eentonig gebrom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
475 dimensie van mijn vlijt
hoe het boek ook schreeuwt
zich wil laat lezen dwars door het doffe kaft
is mijn vlucht langs dode vogels
iets wat ik nooit had bedacht
het hart, de pionier van mijn reis
de ingezetene van het verdorven vlees
blijkt te zijn gerooid
door toedoen van mijn eigen zeis
wie ben ik nu de waker als dwaler telkens
nieuwe wouden…
Met concentratieproblemen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Van de liefde
Waren er ook
Meerdere die de
Slaap konden sturen -
Drie van de vier
Slaapgoden waren
Erg betrokken
Bij de mens die
Graag wilde gaan
Slapen - alleen
Als je bezoek
Kreeg van die
Ene god met
Concentratieproblemen
Dan was je pas
Echt de klos -
Hij liet je
Oeverloos dwalen
Door het reuzenbos,
Het woud…
Valwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Tot bloei wil de herfst nog niet komen
alsof hij de tijd negeert
de sleutel van het slot verbergt
die de stormen aan de ketting houdt
tegen verre gevels juicht in zomertonen
nog de purperwinde
- klimmende kelken op een groen serveerblad -
waaruit de zomer nog altijd wordt leeggegoten
het woud wast de voeten in sompig moeraswater
waterland…
Het verborgene
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
556 de nacht omsluit de gebalde geest
als een woud van varens, die regeren
door zich vruchtbaar op te stellen,
hun lichtsporen te herkennen,
onvermoeibare driften
naar een ander ontwaken
als haviken die speuren boven
een gevoelsland, hun thermiek
als hoofdmiddel creëren, soms
in de waan van tegenspraak
waar de moleculen van minuten…
Iemand stelt de vraag 2
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.841 Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals de storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z'n kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt
zoals liefde met een blik
iets dat je opvalt in een stem…
Koor
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
508 gemis aan kerklatijn
Doet velen terugverlangen
Naar pracht en praal der kanseltaal
Gregoriaanse zangen
Het zijn de opgezette kelen
Die zoetgevooisde klanken kwelen
Van blauwborst nachtegaal en merel
Wijsjes die geen mens vervelen
Ode aan de vroege vogel
Welkom zij uw zang van goud
Zonnegloed welt van uw vleugels
Een aubade in het woud…
UnHeimisch
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
464 wat is dat toch met het
Groninger Hoogeland
die weidse polders of
dat Zeeuwse platteland
soms maakt iemand
uit het Friese woud
gelokt door een gewilde baan
en door ambities overmand
een kapitale fout
hij denkt er goed
aan te doen er voor
het vinden van geluk
maar heen te gaan
maar wat ontbreekt er
aan dat unheimisch
voelend…
In de vroege ochtend
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
528 Als een solitaire boom
Maar gevangen in het woud
Dromend van het open veld
De vrijheid waar ik van houd
De ruimte om groots te groeien
Geen vreemde wortels die ik voel
Langs mijn blad steeds nieuwe wind
Mijn eigen plekje stil en koel
Hoop het gevoel hier nog te vinden
Omdat ik moet blijven waar ik ben
Zal blijven dwalen in gedachte
Verlangend…
Tussentijd
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
950 Laat ons wandelen
Door een woud van dromen
langs kaal geworden bomen
op een met bladeren bedekte bodem
Laat ons wandelen
Door geel gekleurde luchten
Waarheen nevelslierten vluchten
Langs droog geworden vruchten
Laat ons wandelen
Door herinneringen aan wat was
Langs een opgedroogde plas
Op de kleur van stervend gras
Laat ons wandelen…
elkaar ontmoeten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
703 aan de tijd voorbij
zullen wij dan elkaar ontmoeten
in de wilde wintertuin
waar alleen maar
blauwe bloemen bloeien
draag je nog je lange zilveren haren
uitgewaaierd over je ranke blanke schouders
kraken je gewrichten nog altijd
harder dan de mijne
kijk ik nog
door watervalgordijnen
dreigt het altijd donker nog
of zijn wij
bergen wouden…
Februarius mensis
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 triestige aanblik, dat
gestage gespetter
Ga niet naar buiten zonder
zuidwester
maar op z'n minst met dikke
regenjas
en capuchon of een muts op je tetter
als een kind met laarzen,
stampend in een plas
De sprokkelmaand vliegt om -
de tijd der spaanders
is aangebroken, roestbruin
kleurt het hout
van verregende takken in 't
dode woud…
DE ZELFMOORDENAAR
poëzie
4.2 met 96 stemmen
20.025 Het werd stil in het woud
En wel tienmaal zo koud,
Want de wintertijd kwam. En intussen
Hing maar steeds aan zijn tak,
Op zijn dode gemak,
Die mijnheer, tot verbazing der mussen.
En de winter vlood heen,
Want de lente verscheen,
Om opnieuw voor de zomer te wijken.…