7748 resultaten.
zoals die anderen
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
2.984 Zonder anderen is ze niets
haar mening is zoals die van hen
ze kan niet kiezen, ze wil niet kiezen
ze is zichzelf niet meer
geen moeilijke keuzes wil ze maken
en zonder haar mening gaat ze op pad
ze laat zich leiden door die anderen
ook al is ze hun mening zat
wil jij ook zo worden???
ik begrijp best dat je nu geen keuzes wil maken
en…
Een groet voor een vriend
netgedicht
4.5 met 47 stemmen
4.387 Hoe gaat het je?
Ik moet dit vragen
want de dagen gaan maar door
en de winter is niet slechts gekomen
in de natuur, maar soms ook in mijn hart.
Je moet weten dat ik eigenlijk
niets speciaals te vragen heb, maar
de dagen gaan maar door
en eer we het weten kan de één of
de ander er niet meer zijn.
Hoe gaat het je? Denk je nog ooit
aan de…
Vrienden blijven?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.434 Onze liefde was zo echt en puur
zo helder en zuiver als kristal
onaantastbaar en mooi als de natuur
en zo oneindig als het heelal
Onze gevoelens dieper dan de oceaan
kwamen plots verlamd bovendrijven
vervolgens ieder onze eigen weg te gaan
maar wel altijd goede vrienden blijven?
Zullen we dat doolhof met rust laten
wat dat gaat toch nooit…
Kleine ode aan de grote Turkse vrouw
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
3.644 Toen ik stond te klungelen met mijn pas,
hekken zich sloten, een metro passeerde,
schoot ze met te hulp: de grote Turkse vrouw
met hoofddoek lachte, knikte, deed het voor.
Nadat ik zuchtend was gestopt,
stond ze zomaar naast me, mij terzijde.
Ze liet zien hoe ik moest kopiëren.
Ik keek nog even om; ze was al weg.
Mijn keel was een woestijn…
Nacht en dag
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.667 Het uur voor de dag
de zestig minuten
eer de nacht begint
schijnen altijd sneller
te lopen dan de rest
van het etmaal
Voor de nacht
wordt nog even gelezen
voor de dag omgedraaid
terwijl sterren verbleken
lijken onder te gaan
Hier houdt iets tegen
blijft het hout van het huis
eenzaam kraken, wiegt de boom
de taken in zijn kruin
aarzelt…
Wat was en niet meer is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
688 Zo keek jij eens naar mij
Alsof je bloemen zag bloeien
Het water voelde stromen
En de zon als zacht licht
Over jouw huid liet komen
Duizenden rozen met doornen
Prikken nu op mijn huid
Wanneer jouw blik de mijne aanwendt
En jij mij kil toespreekt
Over dat jij het niet meer bent
Als níets is nu die mooie kalverliefde
Niet eens meer een…
Schaapachtig?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
580 Het was
wat je noemt:
een schaap
wel een met vijf poten
Hield me
- zonder dollen -
nachten
uit de slaap
Ze raakte
de tel kwijt
bij
'het schaapjes tellen'
Elke morgen
- bij een snel ontbijt -
was ik
in hevige tweestrijd:
Zal ik
ja dan nee
een brief...
ten afscheid?
Wie durft....
over zo'n schaap
een oordeel
vellen…
Nachtgodin
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
597 (voor Abys)
Ik noemde jou ooit de beschermengel van Rogi
Wieg, een welgemeend superlatief, maar in wezen
was je veel meer dan dat, namelijk een vrouw
van vlees en bloed, die Rogi wist te lezen.
Vannacht zocht je me op via de mechanische
apparaturen en gaf je me een superdouw, die
mijn ziel deed stuiteren van mega-extase.
Je wilt mijn…
Ze is eindelijk vrij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
472 Soms mis ik nu die handen, haar amber geuren
wil ook ik enkel met dat ene lieflijke gezicht
in alle rust nog even een gesprek beginnen.
Vragen hoe deze toch zonnige dag nu echt was,
leven zonder 'n gevecht haar wel weer inspireerde,
de kans gaf te kiezen hoe zij zelf leven regisseerde.
Of ze nu daar al nieuwere wandelpaden weet
vandaag zeker…
het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
739 wielen
dichterbij
en ik wist, in mijn kinderlijke onschuld, de winter was gevlucht
rook verdween, langgerekte schoorstenen werden werkeloos
kinderen dwaalden af
zoals bruine sloten langs spoorwegrails
die het eerste walsende lentelicht ontvingen
aan hun nog natte voeten
-oh bella italia-
het paard bromde, effende het pad
alsof vriendschap…
Volkswijze
poëzie
4.0 met 9 stemmen
3.112 Smal scheepje, vaar maar:
Eindeloos is de zee,
Al trillen je moede masten,
Al heb je te zware lasten,
Toch mag je in geen haven rusten
En aan ‘t eind van de reis moet je ankren,
Ergens ver buiten op de ree.…
tranen
netgedicht
3.6 met 32 stemmen
2.697 beginnen
tenzij je niet verder dan het einde meer wilt gaan
jouw tranen wassen de pijn uit je vermoeide ogen
tenzij de pijn dieper zit dan dat ik nu nog weet
jouw tranen worden tussen mijn lippen opgezogen
zoals, in ’t verleden, jij steeds met mijn tranen deed…
Mijn eigen religie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.011 aan die cirkel
zelfs niet als ik er over praat
zit steeds weer bij die naald knel
komt nooit een einde aan m’n plaat
blijf maar doorgaan zonder stop
tot de naald totaal is versleten
wist ik in godsnaam maar die knop
waardoor ik het kon vergeten…
Het verhaal van de pianist
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.054 De rode draad van het blad, leid me naar het eind,
Als maar door spelend, totdat een vertragende
tempowisseling het einde seint.
Het laatste akkoord en het publiek applaudisseert luid,
Mijn werk als pianist zit erop,
Het stuk is uit.
- maanwolf -…
Klinkdicht
poëzie
3.3 met 7 stemmen
3.233 Te denken dat in 't eind mijn staat eens zal verkeren
En dat ik eindelijk eens zal gelukkig zijn,
Te hopen dat in 't eind een heldre zonneschijn
De nacht van mijn verdriet eens uit mijn ziel zal weren.…
Mocht je
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.290 Mocht je aan het einde van de straat
Soms een Beer tegen het lijf lopen
Pas dan op voor zijn klauwende poot
En haast je twee zalmen te kopen
Mocht je onverhoopt het pad
Van een losgeslagen Olifant kruisen
Wees dan waakzaam voor zijn slurf
Verschrik hem met wat witte muizen
Mocht je geheel tegen de verwachting in
Tussen een groep Elanden…
Houten huis
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
654 hier en daar begint er al wat groen te botten
de paarden zijn drachtig, van veulens vergezeld
een hond bij de kachel gromt grimmig van pret
een droom ligt te dromen, aan het einde een bed.…
- Ochtendlicht -
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
595 kuste het ochtendlicht, de zoute slikgronden
de vloedbossen en de herinneringen
die wijselijk boven het dichte bladerendak uitstaken
aan het einde van het bos,
aan het einde van het Griekse latijn
schijnt liefde gereserveerd
en ongehinderd op alle bladeren,
en herinnert de romantiek mij aan jouw aanwezigheid
de dichte kruinen van het woud…
Opgespoten land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
524 Dit zal de einde van mijn wereld
zijn, sluimerend en ontraadseld
in heimelijke trouw naar wat
vertrouwen gaf in een verloren
strijd ontleent aan de herinnering,
de dood ploegt de voren strak naar
ander leven, het einde van de dagen
draagt de sporen van een nieuw begin.…
Dirk Huizingastraat
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
530 Filadelfia, zo heet het kerkgebouw
In een voor mij onbekende straat,
In een stad die ik nog maar
Een heel klein beetje ken,
Als eerstejaars worden wij
Verbannen naar dat eenzame gebouw
Aan het eind van deze straat
In de volksbuurt die Oosterpark heet
Om daar tentamen idioom te doen,
De laatste zware toets die ons
Toe moet laten tot…
Steeds die twijfel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
529 Lieve Heer, U zit daar nu wel boven
En ziet alles wat hier op aard gebeurt
Maar moeten wij dat allemaal geloven
We hebben al zoveel ellende betreurd
Eens, zegt U, mag ieder bij U komen,
Eens zal voor ieder de hemel opengaan
Komt er een eind aan alle dromen
Zullen ook wij door ’s hemels zalen gaan
Maar toch blijven wij inmiddels wachten…
Weerwoord
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.370 Waren woorden van liefde aan het eind van jouw bestaan
eerder uitgesproken, dan was jij niet heengegaan.
Nu ligt je hier, gekist door je zo gevatte vrouw
Het laatste antwoord vond je aan ’t einde van het touw.…
De schoonmakers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 Geen vertrek, maar enkel einde,
een vraag die open blijft bestaan.
En in de lucht hangt nog een adem,
een naam die niemand noemt, maar kent.
Geen einde is ooit het antwoord,
maar een roep om wat je bent.…
Treurwilg aan de sloot
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
177 En aan het einde van de
dag, als schaduwen zich langzaam over
het water leggen, lijkt de treurwilg mij te tonen dat
aanwezigheid kan groeien uit het eenvoudig loslaten van wat was.…
Leven is het waard om geleefd te worden ...
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.174 't Is niet altijd even fijn
L even moet je leren
E n mocht het toch te zwaar zijn
V oel dan vriendschap om je heen
E n praat met mensen
N iet verwerken héél alleen
I s het ff allemaal te veel
S ta dan open voor advies
H ulp en/of goede raad
E en luisterend oor
T ot aan een vriendschaps-daad
W eet heel zeker in deze tijd
A l gaat…
De Ballade van Orange Grave (1)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
549 Een jongen van de Cariben
plukt sinaasappels in de
Sunshine State
de zon staat hoog, zij brandt
Meerstemmige gospels golven
over de orange grove:
nobody knows the trouble I’ve seen
hoe het voelt om zwart te zijn
Zij kijken niet in de zon
zij weten van het wit
de jongen van de Cariben
en zijn kompanen
In de Sunshine State
houdt…
Ooit
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.565 Niemand kan meer van je houden
dan ik van jou deed
Niemand zal ooit meer strijden
dan ik voor jou streed
Nooit zal ik voor iemand voelen
wat ik voor jou heb gevoeld
Nooit zal ik het gevoel meer hebben
dat het zo is bedoeld
Ooit zal ik hopelijk begrijpen
waarom het niet mocht zijn
Ooit komt er dan ook, hoop ik,
een einde aan al mijn…
het is goed zo (voor B.)
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
2.829 haar einde vond verstrooiing
op resten groen geel gras
terwijl wij zachtjes spraken
kuste de wind haar as
werd de geest weer helder
voelde aarde warm
kwamen woorden samen
gaf je mij jouw arm…
Mijn Parels Komen...
hartenkreet
3.6 met 17 stemmen
5.934 Voor de eerste keer
weer samen
Verenigd rond de
Vredesboom
Mijn Parels
die ik kwijt was
mijn wonderlijke droom
Heb ik weer terug
gevonden
Is voor mij
het grootste wonder
en zeker niet gewoon
geduld is nu
een schone zaak
Want, eind december
komen ze
Mijn dochter en
mijn zoon…
Verdragen?
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.386 Voor mij is het leven
net als een heel dik boek,
dat vol wordt geschreven
naar het eind op zoek.
Letters dwalen,
zinnen ontstaan,
levensverhalen
komen en gaan.
Maar langzaam vervagen
de letters op papier,
verdwijnen alle dagen
met het levensvizier.
Niet meer
beleven,
niet hier
meer leven...…