4025 resultaten.
Kerstwensen voor de Mooiste
netgedicht
2.2 met 985 stemmen
99.668 zou ik ze kerven
of kalligraferen met mijn bloed
gebruik mijn huid dan wel als blad
En dan, met lijnen en krullen,
met heel mijn klein verstand
schrijf ik hoe ik hoop
dat jij ooit zo gelukig wordt
als je anderen maakt
Dat je zelf eens zult gaan inzien
welk bijzonder mens jij bent
Hoe de sterren zich soms schamen
overdonderd door je schoonheid…
Onze vriendschap
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
4.429 zij verhinderden
dat de warme zonnestralen
hun doel bereikten
Na een tijd trokken de wolken langzaam weg
maar ondertussen was de zon
steeds verder en dieper
naar de horizon weggezakt
tot uiteindelijk duisternis heerste
Ik hoop dat diezelfde zon
ooit weer gaat schijnen in mijn leven
zodat ik terug kan genieten
van haar warmte en schoonheid…
Van de kaart
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.147 Boze woorden uit de doeken
Maken muffe stof tot praten
Over eenzaamheid, vermoeiend
Als slechts de verteller luistert - en andersom
Zinnen worden ingewikkeld
Parallellen aangekruist
Emoties sterken zich
In afgunst, boosheid, haten
Metaforen verliezen zeggingskracht
Door het vervagen van de ruimte
Wie ziet het mooie landschap,
De schoonheid…
Het Hazenlied
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
2.201 het zijn een paar grote hazen
geografische kennis verbreden
daaraan moest ik mijn kostbare puberteit besteden
maar ik ontduik de woorden, aan mij gericht
omdat de ware aardrijkskunde in de wijde wereld ligt
daar waar een spreeuw de wet van de natuur krees
de schoonheid van de lente bewees
deden twee schimmen mij verbazen
wat is het?…
Het is niet anders
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.482 met de lucht en ‘t water jou schiep
want vanaf die dag was het hier aangenaam verpozen
de ochtenden liepen over van lavendel sinds jij me riep
niets zo één als wij konden zijn, nooit meer liefdeloze
dagen, als je liep, alsof elke stap daar hoorde te zijn
schreven je voetafdrukken in het zand me een brief
met een eindeloze zin over onze schoonheid…
Herfst
poëzie
2.5 met 11 stemmen
5.010 bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,
Of te roeren aan de vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,
En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethist,
Al de weemoed van hun broze
Schoonheid…
Door de dalen
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.049 Als de stromen mij dan van daar brengen
tot waar ik de liefde niet versta,
ben ik geworden tot een stuk metaal
dat de schoonheid van de zon weliswaar weerspiegelt,
maar nooit ten volle kennen zal.
Weg met de dag waarop ik werd geboren!
Ik ken geen rust, geen vrede.…
En overal ontstaat deze verschrikking
poëzie
4.1 met 9 stemmen
4.014 Waarin zelfs de schoonheid
Kleuren nauw geeft. O donkerzwart Kapitaal.
Gij zijt de Natuur, gij hebt de Natuur
Opgeslikt, zij is U, U, U, geworden. –…
Keramiekkraampje op het plein
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
1.688 schitterende scherven sneden
als sterren die fonkelen in het zicht
maar die hun neergang reeds beleden
en enkel nog bestaan uit licht
Van mijn gekrenkte trots ontdaan
heb ik het niet over mijn hart verkregen
de scherven daarna op te vegen
en ben geroerd weer heen gegaan
Niet al wat eindigt gaat kapot
Bij het geleiden van het lot
werd de schoonheid…
Skriuwkeunst/Schrijfkunst
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
656 omarm de wereld van het woord
in een bondgenoot van schoonheid
het leven in een nieuw licht van elegantie
waar regels veranderen
verwachtingen doorbreken
glijdend op een golf van het hedendaagse
geef toe aan datgene van jouw spectrum
en laat woorden boven de massa uitstijgen…
Zierikzee
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
871 Ach, mocht ik toch `n dichter zijn,
Ik zou in bloem’rijke tale,
De schoonheid van-, m`n heimwee naar
Dit lief`lijk oord verhale(n)
Die plaats is elf eeuwen oud,
Juweel onder de steden!
Gebouwen nog in oude stijl,
Mààr…..denkend in het heden!
Neemt U soms eens een snipperdag,
Gaat U dan dààr eens kijken!…
Winter
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.112 En dan besef ik met een zucht
dat ik deze schoonheid te snel vergat.
Alles verstopt maar zoveel te zien
er ontstaat een heel nieuw beeld.
Zou dit zo blijven, heel misschien
de witte pleister die alles heelt.
Eén ding is zo enorm bijzonder
alles is gelijk, wit en teer.…
Diep in het lila park
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.611 ik jou
Je had op me gewacht
met ogen vol leven
handen vol verwachting
Onze blikken zochten een glimlach
in het eindeloze deemster
voorbij de sterrenkou
spraken van ongekende paden
omhelsden gouden dromen
lachten als jonge goden
zwervend door de wouden
aan de rand van de wereld
Wat wij zagen
was een verloren glans
een glans van schoonheid…
KWAAD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.958 zielige bestaan
trappend naar alles van kritiek
veeg je alles met slijm weer schoon
ach waar de woorden sussen kussen
druipt alles dat je haat weer langszij
zij spelen met je verleden en angsten
die jij ziet als weerspiegeling van zielen
je blik immer naar beneden gericht
want de alles van de vloer is jouw terrein
zo zonde dat alle schoonheid…
Zonsopkomst
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
605 Ik voel het nu
je geeft jouw intellect
aan de schoonheid
en degenen die jou volgen
zijn door jouw woorden
gevangen genomen
in onschuld van poëzie
ik probeer woord voor woord
te begrijpen, kies ieder dag
voor mezelf, de meest menselijke
dichter, tussen de woorden.…
Onverzadige blikken...
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
4.210 mijn blik
die onverzadigd je prachtige lichaam observeert
Wat zou ik je graag willen aanraken en verwennen
Mijn gedachten aan jou worden door passie verteerd
Mijn ogen volgen je soepele bewegingen van je heupen
Dalen af naar de prachtige benen die zich bloot geven
Hoe zouden je zachte lippen smaken als ik je kus
Een stil genieten van je schoonheid…
behouden blauw
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
701 speelse, zoete bloemen
stroomden
naar elfjes, zonnig warrelend van vinger naar vinger
en in dat bewoonde land zag ik
mooie ogen tussen hem en haar; hoe ze de sprakeloosheid
herhaalden
poëten tussen schouderbladen
en vrolijkheid, in de kom van bruisende vergezichten langs brokaatvissen, lief
en streekgericht
- ik wist het wel: schoonheid…
- De trotse stijle witte graven -
netgedicht
4.0 met 54 stemmen
1.011 Alles bedekkend met hun innerlijke schoonheid,
hun versletende handen verweert verrimpelt,
liggen ze nu stil opgeborgen met diep respect.
Zielen hebben hun laatste rust gevonden,
in trotse witte stijle graven.…
Laatste groet
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.186 Daar beneden ligt grauw, verdord, stervende de
schoonheid van de onvoorwaardelijke liefde die ik jou eens gaf.…
Het lied van de liefde
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
805 voorbijganger je eenvoud vereren
drijf mee er wordt op je gewacht
je zult rietstengels
aan kronkelige oevers ontdekken
zij wuiven je toe als van nature
zien in jou de echte liefde
van vele volmaakte
voorbije dagen en uren
ze zullen ergens opnieuw
leven uit dood verwekken
vertel de hengelaar
die naar jou durft te kijken
over de schoonheid…
PUBLIEKSPERCEPTIE
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
815 De ernstigheid
het kille
het koude
het serieuze
het staren naar iets
of niets
de naive onbevangenheid
de ogenschijnlijk
dodelijke vermoeidheid
straalt van de gezichten
van de mannen en vrouwen
van het publiek af
waarvan de ogenschijnlijk
fysieke schoonheid
ver te zoeken is
of het moet
de gerijpte rijp
zonder schittering
op hun gezichtsgelaten…
Volmaakt gerijpt ?
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
781 zien, wat een begin – en
tevens eindpunt zou zijn, ook weer
vreemd en gênant als je die vrijheid
claimt, verwant aan gongslagen van
verandering zoals we die in elkaar
herkennen, om het mechanisme te
verleiden, de wijzers van het uurwerk
– tijdelijk - te stoppen, pijn te mijden,
die van tijd en ruimte te scheiden, in de
stilte van de schoonheid…
Leeggezogen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
461 Omdat ik zielsveel van je houd
volg ik die rode plekken in de sneeuw
en leiden ze mij naar een toverpaleis
waar jij als in een onderaardse
schuilplaats uit de oorlog
je kwetsbare schoonheid
tentoonspreid.…
Zielekruimels
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
594 “Schoonheid is een ander woord
voor de vrije fantasie van gedachten.”
Pama…
Vergeef je!
hartenkreet
1.7 met 6 stemmen
955 Daarom ook wil ik je de valse kwaadheid en je gemene
straatgeschreeuw zo graag vergeven, want het was niet
werkelijk jij, maar de nare gevolgen van je proces,
wat ik triggerde, gek genoeg, liever deed ik het
volkomen tegendeel, maar ik zat gevangen in je web
van aantrekken en afstoten, de macht van je schoonheid
en je sterke heksenmanieren,…
Vreemd
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.228 bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,
Of te roeren aan de vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,
En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethyst,
Al de weemoed van hun broze
Schoonheid…
Mildheid?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
551 relatief
gelijk, waarin een rusteloze
heimwee broedt, een symboliek
in de betekenis van de zoektocht
naar de bron van het vruchtwater
waaruit ik vertrok en later met de
ballast van mijn wetenschap in het
ransel, wat steeds zwaarder woog,
- gemeten naar de geestelijk afstand -
zich naar het einde spoed, de mildheid
te ontdekken van de schoonheid…
Nog niet geschoren…,
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
512 niet gezaaid, toen er
nog dauw lag op de schaduw van
de heuvels, ging in lichaamstaal
onwetend op, de morgen was de
lente van vorige seizoenen, haar
zomer strijdbaar als hooi op volle
wagens, mijn vinger strijkt langs
de sporen van het voorhoofd,het
zweet van al het koren dat in
de wondere wereld is geboren,
is het feest van de schoonheid…
Schemeruur,
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
430 Veulens bij een hek terwijl de
schemer valt, koppen dichter
bij elkaar, de ogen diep zwart
getint, waarin blikken strelend
om warmte smeken, te beminnen
met de hals met volle manen
over een brede borst die op de
wereld rust en , het ranke lichaam
torst als goddelijk stilleven, waarmee
het web van schoonheid is geweven,
een laatste…
Osmose ?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
466 Totdat je die weg verlaten moest,
dauw gedempt op aangeboren spiegels
van de ziel, het was een nieuw gezicht
te zien, een schoonheid die geen twijfel
overliet van kwetsbaarheid, de
beeltenis van een aarzelende osmose,
wat stromen ging in een gedicht, een
vrij gebied onttrokken aan de strijd,
ongeremd waarmee je uiteindelijke
schaduwen…