4186 resultaten.
je hebt me bewoonbaar gemaakt
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
1.298 gestopt door ze strak
af te hangen, gangen
geschoond en gerecht
pannen getrapt en in
lijn op de daken gelegd
ramen doorzichtig
van buiten naar binnen
voorzichtig beginnen
met open te zijn
gordijnen wiegen
verhinderen liegen in
het zicht van het licht
je hebt het gemaakt
de vloeren zijn stevig
het veld ligt nog braak
geef ons een lente…
in een eeuwenoud refrein
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.647 wereld in een
eindeloze lach
niet in scherven die
verwonden maar als
zon die schijnen mag
geef je hand
ik lees de lijnen
die je nog te leven hebt
ik voel je trillen
en de pijnen die
je niet verbergen kan
je gaf me alles
en je lichaam
liet me toch mezelf zijn
in je armen
zong ik liefde in
een eeuwenoud refrein
we hebben lente…
Dood
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
2.740 Dood
eng woord
nooit gehoord
in de stilte van de dood
Ik heb je lief
al lachen de vlinders m'n lente weg
Ik heb je lief
omwille van zijn en doen
Denken dat gedachten
pijn verlichten is misschien absurd
Toch doof ik je ogen niet
noch je gezicht
De rimpels en pijndrempels
maken je geest sterker
Ik geloof in jou
in je hart…
Jaloerse herfst
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
3.509 verspreidt
kijk ik weemoedig naar de meid
die opstelschrijvend jeugd verslijt
terwijl haar borsten heel benauwd
steun zoeken aan het harde hout
kijkt ze plots op ze zucht en vrouwt
waarna ze verder brouwt en klauwt
ze zomert in de zotheid van het leven
terwijl het wintert in mijn warrig brein
het rustig roestend luik om door te geven
haar lente…
straalde ondeugd in je lijf
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.661 ik adem zacht
de bloemen van het raam
je smelt nu voor de tweede keer
ik voel de kou en leer want
met je liefde heb ik afgedaan
je koos voor nieuw
wilde eindelijk bloeien
maar de knoppen bleven groen
niemand om je terug te snoeien
meerjarigheid gaf geen respijt
mijn lente bracht je zon
je liet verdorde bladeren vallen
de bloemen kleurden…
februariman
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.059 als dit mijn laatste lente was:
'k zou naar de populieren gaan
aan oudgekende vennen
nog eenmaal streelde mij hun geur
die steeds de morgen wekte
de zwaluwen en mij
(op handen draag ik zacht
dit als herinnering)
als dit mijn laatste zomer was:
'k zou met hem naar 't zuiden trekken
glasblauw getijden vertrouwde ik
hibiscusdonker warmde…
Septemberlicht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
658 Als ik nu beweer dat het lente was,
Weet dit schaap dat ik heb gelogen.…
het vuur uit luchten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.028 deed stromen
en nu december mijmert spreekt de kerst
mij nog slechts van verdriet
het vuur uit luchten die het zwart verstuurden
naar hen die smaalden waar pijnen werden
gesmoord in kelen van een dorstig verlangen
naar het sterven – en hoe de dag ook kwijnde,
beter werd het nooit
Ik zie lichtjes en groene bomen en ik vraag me af
of het lente…
in de stilste nacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.938 een oplossing verschijnt
die draagbaar is
voor beide kanten
ook de kribbe had
daarmee te kampen want
in het onbevlekt ontvangen
van Maria nam ook Jozef
zijn gereedschap mee
ik zag die witte duif in
Betlehems ster verdwalen
ze oogde licht op velden
waar herders bij nachte de kou
met hun schaapjes verzachtten
ik wacht de lente…
koekelemeien bij naaktbloeiers
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
604 lente zingt eeuwen jong
ziet de boer op zijn trekker
ooien temerig aan de mekker
onder de wol hun lammetjes
merels zingen op fluitjes
ook de bloemetjes en bijtjes
je voelt ze aan je huid talen
naar frisse buitenlucht
om in zinnen te verhalen
natuur knalt er nu geel uit
chinese klokjes
in tuinen en vazen
kleine hoefbladen
aan rivieren…
En de hemel was ongeschonden
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
825 De lente
berstte uit
en overal brak de grasmat open en
spuugde madeliefjes en krokusjes
verliefde paartjes
kropen uit het slijk
en nestelden zich
onder de bomen
buggy's en parasols
plooiden zich stralend
uit het groen
kleedjes in alle soorten en maten
vouwden zich uit de aarde
blote babybeentjes
ontweken het kriebelig gras
kevertjes…
Twee zonnen
gedicht
3.3 met 45 stemmen
18.377 Ook wel Lente, Sexy, Liefste,
Liefde, Lief en de laatste tijd steeds vaker
Lieverniet, Neelater, Alsjeblieft.
---------------------------------
uit: 'Twee zonnen', 2003.…
Winter schrijft een witte veeg
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
818 in koude vlagen
regen kilt de bomen leeg
licht verdonkert traag de dagen
winter schrijft een witte veeg
ik voel hoe wind de bomen geselt
aarde in zijn kaalheid schoont
droom de hitte van de zomerzon
als voorraad licht en warmtebron
heb een rijke oogst ervaring
te zaaien in een volgend jaar
aarde gaat in groen verwachten
als licht lente…
Uitstoot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 Het vlees dikte zich reeds in tot heden
sindsdien tot voertuig waar men
levenslang uitsloop net nu de lente
zich afschreef, te warm voor dooien.
Als de moeder die het barende kind laat.
Geen drinkgelag blijkbaar
aan duurzaam verbeelden,
legt men de zilveren uitstoot van
nachten op tafel, in plaats.…
mijn onrust fietste ongestraat
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
805 was de draad
die ik vanmorgen vond
mijn onrust fietste ongestraat
reed mijn gedachten rond in
zwart met lange mouwenmaat
ik voelde hoe de wond
ging trekken tot ik jou
als mijn bestemming vond
de hemel brak toen ik je sprak
je las in letters op de grond
de zon scheen op mijn rug
mijn woorden waren stug
haperden in nieuw gesproken
lente…
ik streelde je tot vrouw
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.356 mijn vingers breken glas
vernielen machteloos
het beeld dat jij eens was
scherven kerven diepe wonden
jij hebt mij gevonden
als een vlinder die ontwaakt
je warme adem en je liefde
hebben me toen diep geraakt
je bracht lente na de winterslaap
deed dagen eeuwig duren
je hebt een man van mij gemaakt
in warme passionele uren
ik streelde…
Een paradijs
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
1.789 Onze liefde bloeide open
Als een rode roos
Wanneer de lente begint
Ik kreeg het gevoel van
Opnieuw geboren te zijn
Verlost van alle verdriet en pijn
In het verleden
Was mijn hart van steen
Zo koud als ijs
Maar jij ontdooide mij
Maakte van mijn leven
Een paradijs
En nu stort mijn wereld weer
Als een kaartenhuisje in elkaar
Je gaat me…
Schiermonnikoog, januari 1996
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.779 Niet weten wat te doen.
’t Ging over in een ondoorzichtig waas:
geen lente meer waar ik me mee verzoen.…
cardamine pratensis*
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
1.069 van ouds willen we vijftig dagen
na pasen een kruisbloem pinksterpaars
ook al toont ze veelal lila rose
onder aan de stengel in wortelrozet
bloeit met hemelvaart vaak nog net
late lente vertraagde groei
nu staat ze in volle bloei
kijk en pluk aan de slootkant
met mate hou ze wel in stand
zijn thans bedreigd als soort
op gazon en veld groeigestoord…
Landschapspark
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
676 over gecultiveerde fietspaden
door de onzinnige ruigte
naar het zigeunerland
van ademzucht
tussen heksen en dwergen
speelt de muziek
van zigeuners nog altijd geheimzinnig
in de wildernisruimte van mijn zinsbedrog
liggen de heimweeklanken, de ruige vlakten
van weleer in wilde groente,
en schuimbekkende
inktvissen die woorden langs de lente…
Zomer
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
725 De zomertijd is aangebroken
De lente dagen zijn voorbij
De natuur is reeds ontloken,
Het warme weer is nu nabij.
Zomer, de mooiste tijd van het jaar
Alles bloeit en groeit weer
De zon schijnt heerlijk, wonderbaar,
Het geeft alles zo’n blijde sfeer.…
Vallend boomblad
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
578 boombladeren
heeft ontfutseld
en ze neergedwarreld zijn
soms bijeen geveegd
door nijvere handen
maar veelal in bossen en parken
als beschuttend bladtapijt
voor moeder aarde neergevlijd
begint hun tweede leven
bedekken en verwarmen
ze alle geheimen
in de grond
waar kleine diertjes leven
waar het prille begin
van straks een nieuwe lente…
In memoriam patris
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.262 O vader, die ik nimmer heb gekend,
Die in de schoot verzonken zijt der aarde,
Voordat ik werd geboren, toen de lent’
Wederom ontbloeide in Hollands weide en gaarde.
De zorgen, die mijn moeder sindsdien gaarde,
Zij raakte daar wel nimmer aan gewend,
Terwijl voorts ik haar leed en kommer baarde,
Hetgeen ik pas veel later heb erkend.…
ontmoeting met een dichter
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
763 ik zoek de lente
en een deel in mezelf
om aan jou te laten zien
schrijf je toe dat er een schaduw is
waarin ik af en toe verdwijn, in veelvoud
en dat het zo moet gebeuren
woordverwarrend tegen het diepe
en de windvlaag, vol met oude kuilen
zo gaat het steeds weer
het staart me aan, het grijpt en richt zich op
vanuit de ribben van doodgravende…
lokkende lenteschoonheid
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
594 wind maakt
rimpelingen in het meer
waarop zonnestralen schitteren
en als vuurvliegjes dansen
op en neer
Bomen beginnen al te kleuren
in tere tinten groen
Narcissen staan te geuren
in berm en in plantsoen
met hun parmantige kopjes
op ranke steel
in oogverblindend
zonnegeel
dansen ze in de wind
koesterend in de zon
als een zondagskind
Lente…
Introspectie
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
571 Het is een hallucinerende woestijn in mij,
een leegte die voortkabbelt als een helderblauw
beekje onder volgroene, beschermende bomen,
terwijl ik op straat verrassend genoeg gegroet
wordt door minzame onbekenden zoals onbekenden
zonder oordeel kunnen zijn en blij met de lente,
zoals ik ooit jaren en jaren geleden als een
eenzame jongen door de…
Dood hout
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
531 voor die ooit begonnen is
jouw lach doet bollen zwellen
waaruit de ziel van voorjaar
zich ontvouwt tot bovenaards pril groen
je ogen schijnen perspectief
in lange dagen met meer licht
een warme zon straalt al van je gezicht
kom helder blauw van strakke winterluchten
laat ons nog eenmaal hoopvol zuchten
om sneeuw en ijs of geef je de lente…
HEUPPROTHESE
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
1.287 Is dat misschien al lente in het bloed
Blij zijn, gekscheren het maakt niet uit maar het voelt erg goed.
Zoveel dromen en ook wensen, dansend door de regen
Ieder kijkt op en dat kan me niks schelen.
Een ernstig telefoontje, plots de slappe lach
Wat ben ik tevreden dat ik leven mag!…
Transfiguratie
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
551 Zoveel moet losgelaten worden: straks
weer de lente, het licht op de berg en
de uren met vrienden, het vrolijke spel;
niets blijft hier duren – de tijd verstrijkt.
Steeds weer moet losgelaten worden: niets
bindt voorgoed, geen woorden of dromen,
maar we gaan verder, het leven is groter
dan enkel maar het hier en het nu.…
Winternachten
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
638 In zachte sluimering van winternachten
diep in dromen over lente en zomer
jaargetijden waarin wij hoop’loos smachten
naar dagen van genot als zonnedromer.
Reeds horen wij in onze fantasieën
heerlijke vogelzang in hoge bomen
genieten van die schone melodieën
laten die beelden nu al tot ons komen.…