6268 resultaten.
Een beetje fleur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Het is alsof ze naar mij buigen.
Glanzend groen, een mooi gezicht.
Ze hebben een dikke bodem,
die schittert in het licht.
Ernaast staat een klein vaasje,
met één enkele rode bloem.
Vanuit mijn stoel zie ik het aan,
het hele plaatje, geeft zoveel fleur...
aan mijn zo klein bestaan.…
Neuro elektrisch
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
388 ik heb mij
er altijd over
verbaasd dat
als wij samen
lagen in vredig
huidcontact
wij er altijd later
plekjes zagen alsof
er iemand zich
daar had gebrand
bij toeval kwamen
wij daarover te praat
lieten elkaar zien
hoe dat soms gaat
waar huid altijd
in balans is met
externe variabelen
blijken neuro
elektrische contacten
een patroon…
Zichtbaar
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
685 je hoeft me niet te melden
als vermist na mijn vlucht
vandaag of morgen kom ik
getooid in vreemde kleren
terug met brede glimlach
zo mag je me strelen
alsof ik een ander ben
laat dan je handen rusten
op de hoogst bonte kleuren
zodat ik weet: je bent een goed mens
van missen en liefde spreken we later
als mijn ogen en mijn lippen
zonder…
In vreemde ogen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
387 ik ben
verdwaald
in vreemde ogen
ze kijken me aan
met sprekende
blik alsof ik jou
iets hebt gedaan
vergat
weg te kijken
en verder te
gaan waarmee
ik bezig was maar
deze kijkers dwingen
eisend contact
dat niemand nog
ooit heeft gehad
ik kan dat niet
heb dat nooit
geleerd met
iemand praten
zij heeft mij nodig
eindelijk is…
druppels
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
501 het water in het meer schittert licht
alsof sterretjes sprankelend dansen
het is de vroege zon, nog niet warm
die zoekt naar druppels voor een gedicht
een eend stijgt plots op zo van nabij
gestoord door geritsel in het riet
klappend geluid maken haar veren
ze zoekt een plek in het verschiet
de ringen dwingen het water tot rimpels
aangezet…
als de dag gaat
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
553 en beslist zelf of hij de dag zal loven
geen mens die dat met de hand kan beroeren
hooguit voorspellen uit eigen gemoed
het zijn de elementen die geheimen vervoeren
ooit doven zij een ondergaande gloed
ik hoef de avond niet te zoeken
en ontsteek nu het licht in de staande lamp
soms verschuif ik dan voor het raam de doeken
maar dat is alsof…
Wereldvrede
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
515 Dus dit is de wereld
Als natuurgeweld levens eist
is het nog niet genoeg
Dus dit is wat nog moet
tot de laatste snik
alsof de onschuldige burger erom vroeg
Laat de regen maar
laat de wind versteende harten
in vlagen tot gruis verdwijnen
Want als de zon tranen mag drogen
is elke wolk teveel
in ondermijnen
Dus dit is onze wereld
Waar…
Zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Alsof je ademt
je hard bruist, knallend beukt,
of zacht als een lam, stil,
jouw verten licht vangen,
sterren op je laat deinen
kleuren van blauw
en wolken op je laat schijnen
Hoe je triljoenen wezens herbergt
die in je gedijen
je zo zilt ruikt
je schepen, mij drijven laat
de surfers glijen laat…
Bruidsvlucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
534 De zandvlakte houdt vogelzang gevangen
en wordt gedompeld in stilte
Een enkel ritselend geluid dat deze rust doorbreekt,
zijn vleugelslagen van opstijgende vliegende mieren
Hun rood gloeiende lichamen vervagen
in het licht van de opkomende zon,
alsof de bruidsvlucht van koninginnen en mannetjes
een geschenk is van de vroege ochtend
Na…
De laatste bui
netgedicht
3.2 met 41 stemmen
416 als jij de tuin
binnen kwam
dan bogen
voorzichtig
de langstijlige
alsof zij jou
even een
welkom knikje
wilden geven
jij zwaaide
met een
elegante
zwier nam ze in
ogenschouw zag
dat de laatste bui
slechts minieme
schade had
aangebracht
de soort
was
sterk en
veerkrachtig
ook dieprood
was een
prachtige
blikvanger
voor…
Zuurstofvriend
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.294 Een oude boom met een knoestig lijf
een krom gebogen stam en eerbiedige takken
ben ik voor jou in dit voorheen verlaten bed
alsof mijn nieuwste wortels vochtig worden
door alles wat in tranen bij jou bleef
en ik buig voor jouw jeugdige schoonheid
jouw frêle handen aan de volumeknoppen
zuurstofvriend jij bent de vitale bron
voor mijn…
Het zon en strand gebeuren
netgedicht
3.3 met 40 stemmen
427 horizon om even
nog de zon in de zee
te zien zakken
en om later samen
nog een boulevardje
en een frietje met veel
mayo voor de lekkere
trek want het is te gek
om zo dicht bij het
strand te wonen en
er vroeger altijd
gespeeld te hebben
met als slaapliedje
het eeuwig ruisen
van de wereld-
omvattende golven
0m dan weer terug
alsof…
In de glorie van mijn verderf
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
501 Mijn spiegel toont enkel een dwaze lach
ik knipoog terug — alsof dat niet meer mag.
Ik hef mijn glas op rook en het spel,
mijn verderf is mijn grap en mijn eigen hel.
Toch blijf ik dansen, en struikel ik weer,
als een hofnar die buigt voor zijn eigen sfeer.…
Loslaten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
721 Heel zacht
bijna niet hoorbaar
kwam het besef alsof
muren zelf spraken
Ik mocht neerleggen
wat nooit van mij was.
Met dit besef
vielen alle kamers even stil.
Niet opgelost
niet geordend
Maar voor het eerst
Durven ze naast elkaar
bestaan
zonder mij uit-
elkaar te trekken.
Ze is in het heden
en met zichzelf.…
tussen regels
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
408 in de vroege ochtend
ligt jouw zin als dauw
op het gras van mijn woorden
ik buk en lees opnieuw
alsof licht mijn handen raakt
zacht en onverwacht
tussen regels groeit iets
een stille glimlach misschien
of een open veld
jouw stem kwam voorbij
als wind door een lege tuin
en liet iets achter
ik dank je daarvoor
want in dat kleine gebaar…
te laat gezwaaid
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
269 Hij staat daar
klein
nog geen drie
aan de rand van zee en tijd
de wereld loopt voorbij
sneller dan hij begrijpen kan
een man rent langs
wind in zijn stappen
doel in zijn blik
en dan —
net te laat misschien
gaat dat handje omhoog
een zwaai
alsof hij zegt:
ik zie je
en in dat ene gebaar
raakt iets mij
dieper dan woorden
want…
De logica van stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
250 Uit één enkele oorzaak
weeft zij duizend stille gevolgen,
alsof eenvoud zelf
een meesterbrein bezit.
Een blad dat valt,
een golf die breekt,
een vogel die draait op de wind,
niets is toevallig,
alles is een fluistering
van een groter plan.…
De man die hout liet luisteren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
246 Hij keek tot het hout zich opende,
alsof elke nerf de weg al kende.
Hij luisterde tot vorm en vezel elkaar vonden.
Zo herinnerde het hout zich zijn verborgen gestalte.…
bekogeld met stilte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
116 vanachter de dikke muur die
ik zelf niet opgetrokken heb
die ik zelfs onwenselijk acht
word ik bekogeld met stilte
ik probeer gaten te slaan in
de verblindende woede om
schijnbare tegenstellingen
die in elke leegte ontstaan
alsof meningen uit duimen
komen van gebogen nekken
die bedorven of verzuurd zijn
door het ritme van de tekens…
De eerste terugkerende vogels
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
203 Je weet wat er gaat gebeuren
maar toch doe je gewoon
alsof het anders zal lopen
en voorbij gaat, als je maar
lang je adem inhoudt
en het wachten rekt
van je beter weten
dat verstarring onmogelijk is en
iets dat stil staat, van binnen
doorgaat uiteen te vallen
en dat alles opnieuw begint
in ander leven zoals jij
vaak genoeg hebt…
Zij tilt zich overeind (1897)
poëzie
4.1 met 22 stemmen
2.722 In de rust
van hare lijdelijkheid wordt zij bewust
hoe vreemd, hoe wonderlijk het haar aan-
komt, nu zij zich liet begaan,
alsof dit alles buiten haar was
en zag zij het in een spiegelglas;
is zij dit zelve, is zij er in
en ziet zich zelve, waar is het begin
van dit wat te denken bezig is
aan zich zelve en ongewis…
De herfst part zoveel.
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.002 Je zult maar zo bloot zijn als de bomen van nu
de takken kaal wijzen heel, heel erg hoog
alsof hij zich schaamt voor zijn blote uiterlijk
Zelfs de grassprietjes doen er aan mee, want bij een
beetje zon, lijkt het warempel wel alsof ze proberen
de nok van de boom te willen keren.…
Kind van de rekening
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.885 kind van de rekening
Dit kind geen pakje boter
te halen in een tas
te kneuzen en te vormen
alsof het stopverf was.
te kleuren naar jouw wensen
te kneden naar je hand
gestuurd naar vreemde mensen
buiten de deur beland.
pionnetje bespeelbaar
als troefkaart uitgebuit
spionnetje heel deelbaar
twee kanten kneedt het uit.…
ze heeft een nietje door…haar navel
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
657 bewaart de beste champagne
in een oude lakenkast
“brood en spelen” roept ze
net als Caesar heel verrast
een ingebouwde stereo
het beste komt van B en O
en als ze je dan vraagt
zeg je echt geen nee
Havana’s en wat kaviaar
een droefgeestig handgebaar
maar uitzonderlijk zo mooi
ze heeft een nietje door…
haar navel en haar mooie lach
alsof…
Kerst.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.127 Iedereen ging zijn weg, alsof de jongen niet bestond.
Alsof ik niet bestond.
Ben ik dan de gek?
Er ligt een neger op de straat! Vloekte ik.
Ik schreef het op. Op mijn blog.
Er kwam warempel een reactie. Eén reactie.
Van een dame: Neger zegt U? Dit vind ik wel héél respectloos!
Ergio conclusio?…
Is het einde al nabij
hartenkreet
5.0 met 89 stemmen
492 voorzien, voor een plekje in ons leven dat een stukje moet krijgen voor dat wat we nog niet zien
Het is een gevaarlijk stukje tijd want wie weet wat er nu gaat gedijen, niemand zegt wat of dat wat er gedacht wordt, het zijn meer vage omhulsels van de dingen die we eigenlijk niet willen zeggen
Toch moeten ze eruit want anders blijven ze binnen alsof…
Herdenking
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
505 eerder hier geweest
op weg erheen
leek het een beetje feest
met bloemen en een plant
We zaten met z'n vijven
voor zijn graf op ‘t gras
Vriendin van broer
en vriend van zus
Als,
als om hen voor te stellen
Deze stelden vragen soms
zodat broer vertellen kon
hoe ‘t hem toen, de dag erna
verging op school,
hij puber, nog,
deed alsof…
De Liturgie van Leo
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
483 Nu zwaait hij stoer van op het plein,
alsof hij net verkozen is tot refrein.
De kardinalen, strak in kleur,
alsof het opera is met lange sleur,
fluisteren iets over vrouwen en macht —
maar enkel in het donker, zacht.
De biechtstoel staat nog in de hoek,
vol schimmel, stof en een vergeten boek.…
Eeuwig moederdag
netgedicht
2.5 met 25 stemmen
498 Je ogen lezen nog steeds mijn gezicht alsof ik nooit volwassen werd,
alsof elk knikje van mij nog steeds jouw kompas is in de dag.
Je zorg bleef niet steken in kindertijd maar reikte tot in mijn stormen,
ongevraagd, onvermoeid, als adem in een kamer die nooit sluit.…
De band met de natuur
hartenkreet
2.5 met 274 stemmen
1.284 Vogel roept
iets wat diep in mij weerklinkt, en ik word stil alsof de wereld even wacht.
Zacht zonlicht valt gefilterd,
vloeibaar goud door het groen. De geur van
aarde stijgt op, warm en vertrouwd. Elk geluid, elke trilling
komt helder bij me binnen. En toch voelt het alsof ik in veilige handen rust.…