4186 resultaten.
de violist
netgedicht
4.2 met 49 stemmen
30.502 begraafplaats
waar hij voor niemand
en toch allen
een bescheiden triomf
kon boeken
waarom sneed hij mij
door hart en ziel
en deed mijn
wereld bestormen
ik zal de klanken
moeten doven
in stil verdriet
de trillingen dempen
in verdrongen dieptes
van verdorde ranken
denken zal ik slechts
aan het kruisigings moment
van een verleden lente…
ik ben de desolaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
730 ik regeer weer over rotsen
bergen zijn teloor gegaan
dalen vol ontgoochelden
idealen van hun glans ontdaan
bloemen bloeien minder kleur
ze knakken voor het sterven
lucht verliest zijn geur
zaden zullen nooit meer lente erven
blauw klaart zomers helderheid
het zinderen is afgevlakt
kaalheid legt de schimmen bloot die
troosteloosheid…
Herfst
hartenkreet
3.4 met 28 stemmen
1.092 In de lente was je zo mooi.
Vol met blaadjes, bloesem en kleuren.
Je had een volle groene tooi.
Gaat dat straks opnieuw gebeuren?
Word je dan weer een huis voor de dieren?
Voor musjes, muisjes, eekhoorns en uilen?
Zul je het bos met je schoonheid versieren?
Mag ik dan bij je lachen en huilen?
Boompje, sorry... ik moet weer gaan.…
De kloosterling
gedicht
4.6 met 5 stemmen
9.818 Mij is in 't bloed
Eén uwer ranken dringend en uitlopend,
Die, als uw lente eenmaal mijn zijden opent,
In duizend bloemen mij uitbreken doet -
Een vreemdling stond in de tuin en groette.…
Gewoon Weg
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
3.559 Mocht je haar zien
zeg haar dan
de winter valt best mee
De wind waait toch reeds warmer
Slechts op 't grote plein
licht er nog wat sneeuw
Haar Zuiden is zo ver niet
Daar kan ik
Net zo goed
Eenzaam zijn als hier
Gewoonweg
Eenzaam zijn als hier
Gewoon Weg
Mocht je haar zien
zeg haar dan
de lente is niet ver
Je ruikt haar in de wind…
De eenzame
poëzie
3.1 met 80 stemmen
25.642 Van de oude dromen, die ik dacht vergeten,
voel ik de vleugelslag opeens nabij;
reeds deze morgen wist ik mij bezeten,
is het lente, of ligt de schuld bij mij?
Sedert de tijd dat 'k lezen kan en schrijven
kon ik nooit rustig in een kamer blijven.
Nu ben 'k alleen maar thuis in de natuur
of in een koffiehuis.…
Herfst in mijn hoofd
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
892 Want hij weet dat hij, straks met April,
weer vrolijk wordt als de lente zal komen,
dat hij reikhalzend uitkijkt naar de zomer.
En hij tranen huilt... tranen van geluk.…
zomerden in vollemaanse nachten
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
2.122 ik heb je
tot vrouw gestreeld
je wonden zijn geheeld
je was eens het
verlaten kind dat in de
liefde nooit zichzelf meer vindt
we kwamen samen
in een dubbelleventijd
lente bloeide zomaar eeuwigheid
we zomerden in
vollemaanse nachten, kregen
van elkaar wat we verwachten
maar je wilde pijn
in drempelloze vlagen om dat
van vroeger…
je lach wiegde mijn zinnen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.263 je woorden zijn geboren
je liefde prenataal
ik mocht bij je ontsluiten
je was niet meer te stuiten
opende verbaal
je lach wiegde mijn zinnen
voeden kwam van binnen
lente dartelde terwijl
de stofen in het frisgroen
buitelden en tegenspartelden
we groeiden zomer
in een warm samenzijn
je nam de zon en zee
we dichtten waarheid in
de…
verliefd
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
2.377 luwte van voorwinters nacht
waar de zon in kim verdronk
de herfst nog werkte aan haar pracht
van talrijk' duizendkleurige bladeren
lichtend als parel'n in schuwe zon
die bij dageraad steeds lager stond
waar onze liefde aan kracht won
groeiend, regen en storm doorstaand
overwinterend koude, sneeuw en ijs
bloeiend in stil ontluikende lente…
Afscheid van de zomer
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.297 De bomen schrijven nu gedichten
waarin de woorden niet meer op muziek
te zetten zijn;
ze jammeren en klagen over 't leven
dat ergens diep geborgen nu moet onderduiken
tot weer een nieuwe lente komt
die alles juichend doet verrijzen...
Wie kan de treurnis meten?
Een groet aan de zomer die nu wordt vergeten.…
Verlangen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
713 verlangen is dromen, trachten, wachten en dulden,
is uitstel en dageraad, lente en belofte;
verlangen is niet dwingen, niet bevelen, niet eisen
maar als de omgeploegde aarde
uitzien naar de vruchtbaarheid.…
waarom ik huilde
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.027 voorbij de wind waaide mijn gedachte
buiten bereik van mijn hart en in het nu
ademde ik winter waar lente was beloofd
ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen
zo breekbaar als het dunne glas van een
kerstbal die schitterend wacht op zijn
moment van stralen ligt de toekomst in
mijn nog warme handen en beslaat
voorbij de dag droomde ik de…
treurwilgen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
597 als edele ridders staan zij
langs de waterkant in een rij
jarenlang staan zij daar te treuren
zijn door niemand op te beuren
echter de lente kleurt hun hout
met fijn groen en fonkelend goud
in deze groengouden sluier glinsteren
de tranen die de wilgen al zolang hinderen
verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
niet in staat…
katjestijd
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
733 overgenomen
dat moet - anders worden ze te vroeg oud
noem het vormwil waarin ze worden opgeleid
met takken die na ter worteling aangeplant
door ferme knotters zompig aan de waterkant
twee meter hoog van hun kop worden bevrijd
zachte bosbeheerders splijtende stammen
bijen vlinders zoeken nu hun honingklieren
wij in vazen om geurend lente…
wanneer ik ga
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.275 tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter
een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in…
Eigenlijk weet ik ook niet zo goed
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.224 begint
als je een kind ziet dat nog zo onbevangen
naar de wereld kijkt, met blauwe ogen die
nog niet al die rotzooi gezien hebben, die
geen getuige waren van de vernieling waar
wij elke dag mee doorgaan door onze
manier van leven en consumeren, al moet
gezegd dat ze ook nog niet al die krokussen
zagen, al het tere van weer een nieuwe lente…
Recovery
hartenkreet
3.1 met 15 stemmen
2.329 werkelijkheid benaderen
bleke gezichten, blauwe lippen
weg van licht
in nachtelijke schijn
gedempte stemmen vol van rust
waar tijd en plaats niets bepaald
alleen het wakker worden
de groenen dwarrelen
van links naar rechts
als onzichtbare schimmen
met spanning op gezichten
hier is groen verdrongen waarheid
geen teken van lente…
Zeer aandachtig leven
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
978 maar wacht en durf vertrouwen; straks komt
weer de regen die verkoeling brengt, de adem zal
weer diep gaan, fris de nachten
en het lijkt op nieuw geboren worden; veerkracht
als de dauw van lente over helder groen gras.
Zeer aandachtig leven, wachten.…
winterletter
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
654 de dagen worden korter
na de herfst, de zomer en de lente
komt de winter aangewaaid
en de deuren in haar straten
worden weer op slot gedraaid
het wordt weer tijd
van elkaar tot in elkaar
behagen en warmte vragen
konijnenkousen op de schoot
en hete grog op tafel
dicht bijeen weer lekker knus
de boeken in de kast
staan op springen
hun…
Lentegevoel
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.324 Zij groeten ons, wij groeten hen,
Er is iets wat ons bindt,
’t is lente, wij zijn blij.
mei 2003…
Zo'n dag als vandaag...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.233 De zonnestralen van de winter
laten warmte achter op mijn huid
Het is bijna lente, nog even
en de knopjes komen uit
Ik ben gelukkig
de zon, briesje wind
vogels zingen, ik zing mee
als een vrolijk klein kind
Ik vergeet, dat ik weet
dat het weer regenen gaat
de boeren hebben weer de kolder
mest ruik je door heel de polder
Maar ik ben…
Kleinkind
netgedicht
2.6 met 117 stemmen
10.204 Met jouw geboorte gaan de dagen lengen
in nieuwe lente. Een zomer in 't verschiet.
Jij gaat het kind in mij opnieuw tot leven brengen,
dat diep in mij zijn sporen achterliet.
En zie je mij nu toch een traantje plengen,
't is van pure vreugd' en anders niet.…
troost
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.837 een angstige last
ga nog even mee
langs mooie levenslanen
ik weet u bent stervensmoe
doch laten wij nog even dralen
en ons in de hof van Eden wanen
de zachte bries
teder wervelend alom
draagt u en mij
over bloemenvelden
hier ervaren wij nog even
de tedere momenten
van genegenheid
die wij met hartslagen telden
tot aan de eeuwige lente…
Oktoberblues
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
893 Laat ons geloven
dat de lente
nog kan komen.
Rauwgrauwe hemelvlees
verstrooit het verstofte graan
boer staat machteloos heeft uit vrees
de kleuren weggeveegd uit zijn bestaan.
Die komen nooit meer terug
het licht wel.
Zoals 's winters een vijver het leven inslikt
zo heeft deze nacht de gezellige herfst
ingeblikt.…
De tuinman en de liefde
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.144 Je wacht niet op de lente om te zaaien.
Je groene vingers strooien elk seizoen
gul tederheid, de zaden die verwaaien
gecompenseerd door al wat gretig groeit.
Ik help je door het schoffelen te doen
en hoop dat jij blijft doorgaan, onvermoeid.
(gezongen versie te beluisteren op mijn weblog)…
As roest niet
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
490 warmt
zich bij het open vuur de winterbruid,
dit lied telt glazen met z'n toverluit,
verdrinkt, om de muze in te luiden,
klinkt de vlijt door blinde jaren heen,
schrijf in as je naam naast de ware,
houd de ramen dicht voordat de
noorden wind de letters veegt en
op aangeschoten wieken weegt, een
tocht naar het lichte zuiden, de
uitgebroken lente…
Jouw seizoenen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
588 loop
keert weer terug naar de waarheid
onder helderend licht, een wakende maan
roep je mijn naam naar de heilschaduw
de zinderende stem van verloren faam
je leest me veel minder dan vroeger
niet meer zo vaak en veel minder lang
je geeft me een kus in de tochtruimte
weet niet half zo veel als mijn bonzend hart
en toch verzin je weer lente…
Jouw lied
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
2.092 Vul mijn leven zoals het woud de zuurstof leven geeft
Geef mij kracht zoals alleen liefde geven kan
Laat mij sterven in jouw armen
Kom, laat mij weer leven
Geef mij toekomst die iets waard is
Laat mij weer lachen met een hart vol liefde
Vul mijn hart met liefde
Zoals de getijden de lente met liefde vullen
Geef mij de rust van een slapende…
Les 4 Cantons
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
608 Zondagmiddag, maart
een staartje winter, maar
de lente staat op springen
we gaan een rondje maken
zeg je, we stappen in
de auto om de 4 Cantons
te rijden in de tijd van
het 'répas' vandaag en
inderdaad, de weg is vrij
'on mange', om daarna
zichzelf en kinders uit
te laten, 'on se promène'
de heuvel achterlangs
naar Monflanquin, de…