4810 resultaten.
STERKE SPRAAK
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
441 Horen naar de hemel- en wereldvorst
in grote groep, bij boeiend sprekersuur
of ontroerende zang van lange duur,
is waar menige vragende geest naar dorst.
Men luistert met warme springgrage borst.
Gedachten verlangen verborgen kuur,
ijlen zoekend voort. Als een laaiend vuur?
Vinden tenslotte beschermende horst?…
Omwentelingen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
439 ze noemt zichzelf een huis
en woont ergens achteraf
niet wetend waar precies
als je haar ziet
tikt ze tegen 't raam
gebruikt haar geest als spiegel
over het stille water
staart ze haar bevroren blikken
ruisend riet doet haar ziel bewegen
in omwentelingen
waar niemand weet van heeft
ongrijpbaar zijn haar gedachten
wie is ze…
P.S.A
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
665 Grauw is de neergelaten sluier
Welke gelijk een spinrag verstikkend omhult
Meedogenloos is het doende de geest te vermoorden
Aangegeven in het koele wit met onderbouwde woorden
Vier Jaren van onzekerheid waarin men stilaan hoopt
Overgegeven in blind vertrouwen waartoe men noopt
Dan vanuit krochten van het orgaan wreekt het ongerief
En is men…
WACHTENDE BRUID
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.408 Wingerds om bomen hoort hij zuchtend gapen,
spreken over drakenklauwen op wondergoud,
kasteeltorens, waar duivelskunst feest houdt,
kwade geesten, die hier vredig slapen.
De enge wildernis weert ieder mens,
klemt met talloze strenge stekelhanden
verweerde slotmuren, behoedt hen teer...…
leeg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
612 woorden gekregen van rondtrekkende geesten,
van dode dichters, dronken schrijvers,
van invallen, impulsen van liefde, van haat,
van wat er staat, een foto,
de krant, zo’n slordige hoop kleren
van gisteren naast het bed,
vingerafdrukken op glazen, het zand van schoenen
die buiten wandelen,
die deuk in de bank,
nog warm.…
Een kunstenaar zijn onvermogen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
509 In donker nat,
bezeten door een geest die
als wrat op zijn verleden zat,
werpt hij
zijn dromen
met zijn kwasten
in het zwarte gat,
dat tussen tegels is geboren.
Zo tussen twee en vier,
met port en droge rode op zijn tong,
met blauw en geel onder zijn nagels,
ontvangt hij, eventjes,
de liefde, in zijn kamer, op canvas.…
Finish
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
759 Lichaam en geest
vervloeien in tranen;
ik huil als een kind?
Ik heb het geflikt
liep hem uit
en scoorde mijn tijd.
Ik kwam, ik zag en overwon
mezelf slechts als een schim
van de man die hieraan begon.
Verdronk in een engte van
oneindigheid
en dacht: ik doe dit nooit meer.
Nooit meer!…
Als leven even stokt
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
711 misschien wel
maar in en buiten mijzelf blijft het stil
het is een verdichting waarover ik vertel
vaak gaat een reeks indrukken er aan vooraf
gestuurd door een wijde of geringe omgeving
die verblijven dan later, zoals vandaag,
in een gesloten graf
ongevoelig voor ruis of nog sterker,
een aardbeving
het is de ingreep van het lijf door de geest…
De bloemknop ontvouwt zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
462 de woorden wonen die ontleend zijn
aan het oog van de menselijke ziel
Zij spiegelen zich aan
het eeuwig licht
en zo verbindt de mens zich
aan zijn lot
ontvouwt het zijn plot
en ontdekt zijn ware aard
Het gewicht aan waarde
torst men mee en weegt
evenredig zwaar aan zijn
menselijk karakter,
evenredig ruig aan zijn
menselijke geest…
het dal van......
netgedicht
4.4 met 36 stemmen
939 In het dorre landschap van de geest
waar hier en daar
een bloem
van onvergankelijkheid geurt
raap ik de scherven van mijn hart
in herinnering heerste de stilte hier
en sprak met ongekende diepte
elk woord was als een rijpe vrucht
gevuld met de puurste nectar van liefde
het landschap ademde regenbogen
en nu met zijn nieuwe heersers…
- De Wind van vele Vragen-
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.074 de zuiverheid fluistert dynamiek,
de geest van alle kinderlijkheid
op het schier eindeloze moment,
dat de wind zijn zeilen zet
De kleine mond, de grote bruine ogen
lachende rondingen van zijn wangen,
vertellen spontaniteit,
en het ontembare fantasievermogen,
het onbeperkt begrepen worden..
gekleurd als een zachtgetinte gloed..…
De appel en het paradijs
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
602 Er komt een eind aan
de schuld van appels (en slangen),
gegeten (en gevreesd) door dames en heren,
die compost verwarren met
het composteren van de geest
De dichter plant een pit
van de Adams appel
en Eva verzoekt hem
herhaaldelijk
Maar de Godheid laat het zaad
groeien tot onmetelijke hoogten
die de appel doet verbleken
Tot in verre…
De liefde gaat niet henen
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.917 En zwelt mijn hart van vloed en gloed doordrongen
Der liefde, meegedeeld door een hemels wezen,
Dan denkt mijn geest aan hen, die zijn gezonken
In helse smart, en ik wil die smart genezen,
Genezen door de liefde, door de rede!…
REÏNCARNATIE
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
714 glijbaan van leven naar leven
abrupt een halt een veel te nauwe kraag
snoert mijn adamsappel af
het musket is zwaar heel zwaar
al schietend, de dood tikt op mijn schouder
mijn "IK" vliegt weg met verre winden
zon geselt mijn blote schouders
zwepen knallen, galeien klieven het water
zo varen de eeuwen voort in mijn bestaan
geven leven aan de geest…
Hartendiefstal en moord
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
546 Geen kans werd gemist
door de geile sadist
en de geest werd door velen gegeven.
Het liep op den duur in de gaten:
de man werd gepakt, wat-ie haatte.
Een diender kreeg door,
dat de dader een spoor
van gesmoorden had achtergelaten.…
Nachtvogel
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
599 De stem van jouw eenzame ziel
klinkt niet meer helder
is niet goed hoorbaar
het wezen van de aarde huilt
in een benauwde
vrijwel ontoegankelijke
denkruimte
je bemerkt het nu duidelijk
het is feitelijk te merken
je voelt het met heel jouw wezen
geest wordt ouder
door de tijd
en het heengaan
van verlangen
je gedraagt je als een nachtvogel…
WOORDEN WAAIEN ROND
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
580 bedachtzaam
deze bekende boodschappers
vullen dankzij krachtige brieven
menselijk denken met vorsend geloof
zijn tezamen een grote bijenkorf
vol zware honingraten
waar het krioelende volk
streng keurend en arbeidend over waakt
die zoete spijsgeuren
bezoeken vrome neuzen en monden
zweven graag verder - landen overal
laten hun helende geest…
Dode honden bijten niet (light verse)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
549 De hond zweeg echter doodsbenauwd
en gaf de geest – nog niet zo oud.
Welk grafschrift prijkt nu op zijn steen?
'Wees nooit te happig op een scheen!'…
verbazingwekkend gemakkelijk, uit "Hoelang duurt geduld?"
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
737 nee,
nooit meer mijn hart
op jouw gevoel zo kil van smart
ik buig nu niet meer voor verdriet
voelde dat al veel te vaak
en de geest die is het lichaam niet…
gestolen.....
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.265 En ga nu met mij naar de hoeken van mijn geest.
Zelfs daar waar je nog nimmer bent geweest en
breng mij terug dat rustige wachten,
die stilte en mijn serene gedachten ach,
kom, ga met mij terug in de tijd,
en breng mij terug
naar toen ik nog zonder spijt en zorgen
kon denken aan een nieuwe morgen.…
Noorderzon ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
496 Ik wil niet lijden aan
een verwachting, die
de geest verwart,
vermijd de pijn,
schenk je zuurstof
uit de beide boezem -
kamers van het hart,
de ene kamer net gewit,
de ander zwart, die de
nachtrust tart, om de
rouw maar te verbijten.…
De terugkeer van de koning (deel I)
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
562 Decennia vervuld van geest
gebroken door vervreemding
De waat’ren hebben toegespoeld
een ongeleefd verleden
Toch komt eenmaal, luidt een kroniek
de terugkeer van de koning
Onuitroeibaar nageslacht
zijn dochters en diens kroning
O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is omgestoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen…
De Poortwachter van het Dodenrijk
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
675 eindeloos naar hem
en bidt voor hem naar niemandsland
als drager voor hun gebroken hemel
In het oog van de Dood woont haar lief
nu waardig en roept haar naam
onmachtig vanuit een klankloze wereld
Zij verdrinkt in waanzin als zij hem
te vroeg verliest aan het stenende graf
waar haar handen zich kapot graven
op zoek naar zijn dolende geest…
Oog in oog
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
640 Verzen vlerken langs mijn schaduw
rijmen resten ongeluk
waar de liefde mij mag lijmen
loopt de tijd zijn wijzers stuk
In des mensheid open geesten
kranst de ader tomeloos
in de hartslag van de Aarde
om des wereld's tondeldoos
Mensenkind als universum
middelpunt van eigenheid
speelt zijn hoofdrol tussen sterren
aan een zuiver firmament…
VERLICHT DALEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Misschien een krenking
voor ruime geest, die verlangt naar vrijheid.
Je houdt op met peinzen, ervaart verblijd:
"Zoete geur wenkt lager aan de helling!"
Het verjongde hart der hoogte wentelt neer
over rotsen vol roepende bloemen
en weiden rondom een koel, blinkend meer.…
Iemands kind geweest
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.102 verte turen
Ze zeggen dat je ooit professor was
al is dat nergens aan te zien
je lijkt een schooier in je lompen
of is dat alles schijn misschien
Je lijkt een hele oude man
hebt zelfs geen lief of aardig gezicht
niets wat er in je ogen spreekt
met je blik op oneindig gericht
Wat heeft het leven met je gedaan
wat gaat erom in je geest…
JEUGDIG VOORNEMEN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
811 Fakkelmeisjes brengen een schuchtere schijn
door de nachtelijke zaal van dovende geest.
Een spookslot vol schemerdonk're kamers,
waar zwevende vlammen laaien, verzinken,
schimmen openlijk vrijen bij wild krakeel.
Wachters bekloppen het gebouw met hamers,
maken daktuinen: vogelkoren klinken
tussen begroeide torens. Levend bloeikasteel!…
RUIMTESPEL
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
2.384 geeft het ingetogen dorpsleven
zingende herboren arbeidslust
danst blozend door het ruime bergmeer
vergezelt
het vaartuig der Zwitserse weermacht
dat ronddraait gelijk een watertor
dapper snort _ hort en puft
aan al zijn kanten scherpe ogen heeft
die turen naar
beweeg'lijke rotsen
onder de golven
vage gletsjers
boven de wolken
vijandige geest…
Eenzaamheid
poëzie
3.2 met 14 stemmen
1.414 Er peilen ogen en er tasten handen
Die nimmer dringen in der vreemden geest;
Die nimmer reiken dan aan zielenwanden
Waar vreemde smart gekerkerd is geweest.
We leven naast elkaar als arme blinden
En tasten naar die andren om ons heen.
We zoeken andren om onszèlf te vinden
In de eenzaamheid van eigen ziel alleen.
Ascona, 1922…
ACHTERBLIJVERS
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.547 zwegen
Stroomden gedachten; haar hart werd kil
Het leven, ze kon daar niet langer tegen
Haar vingers kneedden; ze huilde zacht
wijl duister in haar hart begon te glijden
Hield de eenzaamheid haar in zijn macht
Ze wilde zich de pols door gaan snijden
Haar wonden bloedden; de stilte zweeg
toen ze haar afscheidswoorden schreef
Wijl haar geest…