869 resultaten.
spiegeling voorbij het vaarwel
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
692 ik vrees de tijd niet
maar heb ze ook niet lief
jij lacht erom, ook om de verzen
die nooit van mijn zijde wijken en
die mij spiegelen, aanwezig en ongrijpbaar
in de trillingen van mijn schouder
de maan kent de woorden, de stilte
waarin ik slaap en later, wanneer
het winterlicht naar mijn stem wijst,
blaas jij leegte en regenval in ieder…
De zwachtels van de dood
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.131 het onbegrip, het misverstand,
het veel te klein vergeven,
de winter die niet wijken wil,
de broosheid van het leven;
maar dwarsdoor de zwachtels die
het leven vaak omvangen
blijft toch soms even hier en nu
iets van verrrijzen hangen
Want 't licht is sterker dan de dood;
en liefde kleurt weer rozerood.…
Zeerust
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
677 de zee glanst glad
geen golven vandaag
ligt de wind plat voorover
tot aan het strand daar
waar het water stukjes knabbelt
uit het land dat niet wil wijken
in de lucht valt rust te proeven
en eerbied wordt geplukt
met een open ziel die ziet
hoe de winterzon waakt
over haar ontelbare planeten
er wordt storm voorspeld
met huizenhoge golven…
Ypenburg
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
710 de dreiging is passé, de vrede won
het westen heeft geen oostenwind te duchten
lawaaierige vogels staakten vluchten
hun landingsbaan werd los- en laadperron
de nieuwe tijd kent andere geruchten
het monotone heien is bon ton
de voertaal is een zwierig bouwjargon
er groeit een prille wijk met laaglandluchten
een hof van Eden zonder wrange…
Zwom
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
576 Bedoel je jouw jaloezie
of die van een ander
het zijn twee wortels
aan dezelfde boom
bij de rivier liggen jouw kleren
ik dank je voor de vele keren
dat ik met jou zwemmen mocht
in de diepzee van menselijke emoties
ik groei nu verder tussen de verhoogde dijken
zal niet snel meer voor het monster wijken
en ja, ik hang mijn kleren in de hoogste…
Hoogste leven is de liefde leven
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.348 Liefde is het onophoudlijk reiken
Naar het onbereikbare en wijken,
Met dit wijkende, tot gij zijt,
In de sferen der oneindigheid.
Liefde is de onrust van het rusten,
Het bewuste van het onbewuste,
In de liefde die zich zelf herkent,
Ruisen aarde, zee en firmament.…
stad bij avond
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
743 Stad bij avond
en voor de schemering
de dag verdringt
wat late zon over straten en pleinen
alsof het licht
slechts mondjesmaat wil wijken...
totdat alles nog maar zo 'even' is.
Stad bij avond
moet nog wennen aan gemis
van shoppers, studenten en toeristen.
Alleen nog het gedreun van treinen
en het geraas over Ring en Boulevards.…
Zeewaarts verlangen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 Weidse stromen
nemen met volle teugen vrij baan
slechts in genadevol glinsteren
wijken de smalste vlakken ruim
op de drempel van branding
ruist milde adem schuim
tot zandig zout ergens achterblijft
smeden licht en water verbond
alsof zwaarte wegdrijft
het land nooit bestond
ginds, in het hier…
Fagus sylvatica (beuk)
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.707 Enkel voor
vrienden wil hij wel wijken, maakt hij zich
smal. Onder glanzende schors suizen
zonder twijfel fijnmazige kwartetten;
een glasheldere piano, violen, een cello.
Waarschijnlijk een kleinood van Brahms.
------------------------------
uit: 'Raster poëzie', 2004.…
Tuin
gedicht
4.0 met 4 stemmen
3.097 duizend rulle aardekorrels
moeten wijken, zand rolt weg
't jonge goed dringt
woest omhoog
met gebalde vuistjes.
mensen willen niet of durven
nauwelijks iets aan.
in mijn tuin gaat alles anders,
plant en bladknop
kruid en zaadjes
zijn gewetenloos
spontaan.
-------------------------
Uit: 'Mijn duizenbladig boek", 2005.…
Het is maar schmink
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Als ik mijn gezicht schilder
word ik geen clown of hindoegod
maar bang van mezelf
ik ren naar buiten
de mensen wijken uit, ze laten me
voelen dat ik gevaarlijk ben
het trilt in mijn bloed
op het ritme van de hamers
van de slopers achter de schutting
Midden in de stad sta ik alleen
met gebalde vuisten en vuur-
spuwende verwensingen…
WEER ZO'N ZOMERGEDICHT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 altijd in ieder zomergedicht
zijn het de vlinders die
met de eer gaan strijken
inderdaad ze zijn zo geduldig
vredelievend kleurrijk en mooi
en leren ons kijken naar de bloemen
maar ik hoop dat u ook inziet allicht
dat die andere groep niet weet van wijken
het zijn de vogels zo onschuldig
immers hun bonte kleurige verentooi
moet ik ook benoemen…
Nu. Hier. Vandaag.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
410 Wanneer angst niet wijken wil,
voor hetgeen eeuwig is.
Wanneer ik gedachten koester,
die me laten herinneren,
aan overleden tijden.
Zoals oude kranten overlijden,
in een overvolle krantenbak.
Gestorven schelpen leven,
op het stille strand.
Zwaarmoedig leef ik naar heden,
waar gisteren en ook morgen,
ontspannen samenkomen.…
Op de bank 2
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
498 Ze bevalt me op die bank
De stof zo blauw haar huid zo blank
Het scherm zo tomeloos haar boeiend
Ondanks het zonlicht dat er gloeiend
Als een voyeur omheen bestaat
Voordat het neervalt op de straat
De stilte rekt zich zalig uit
Tot in een zangerig gefluit
Van vogels zwart als hartenbloed
Hij wijken moet
“Wat is er schat?”…
Vossiusgymnasium
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 vredig in een kalme wijk
ontwaart zich onze oude school
statig maar ook glorierijk
sereen monumentaal symbool
is de klok zo snel gegaan?…
BOMEN ZIJN ALS ...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
563 tot zoveel meer in staat
misschien zijn
het slechts iele bomen
uitgroeiend tot
machtige imposante eiken
die eeuwig lijken te bestaan
of tot armetierig kreupelhout
de kracht van woorden die nu niet meer
maar ooit menig mens bekoorden
soms sneuvelen de grootste eiken
en overleeft het kreupelhout
dat weerbarstig is en niet hoeft te wijken…
Wonen aan erven, straten en kades
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
295 Archeologen van onze tijd
monsteren het blootgelegde zand
tussen de funderingen
voor de toekomst
Retro is modern
auto's worden geweerd
toeristen consumeren
de oude stad
Het grote geld rolt
buiten het centrum
Binnen de grachtengordel
romen vergunningen het af
De bewoners verlaten
de harde wereld
van steen, glas en beton
ze wijken…
deze nacht heb ik verlaten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.689 stormen wijken vogels zoals
slaap onbemand het bed
beroert met lispelende
spleetjes schemering
een telraam in het hoofd
waarvan de kleuren van
de bolletjes afwijkend zijn
van die nacht ervoor
het tellen schraapt de stille
woorden één bij twee wat
tenslotte het vele schuiven
het laken verandert in een
historische metafoor
geen geschiedenis…
NL (kort)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 Amersfoort, Amsterdam;
Alphen aan den Rijn;
Lelystad, Koggenland;
Assen IJsselstein ;
Reusel-De-Mierden;
Ommen Heumen Wierden;
Delft Dordrecht Dongen;
DijkenWaard, sGravenhage;
Goes Gennep Gouda;
Valkenswaard, Kerkrade;
Lisse Lingewaard;;
Loon op Losser Zand;
Waalre Raalte Wijdemeren;
Putten Wijk bij Duurstede;
Brummen:…
Onschendbaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
937 Mercedes zeilt door de grauwgrijze wijk
Een ster van chroom op de neus
De duiven, gevleugelde ratten
scharrelen in de goot
fladderen loom op.
Wie schuilt daar achter getint glas?…
ik had je opgedoekt
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
716 je deurt niet dicht
nu gloort er licht
kan ik weer vrolijk kijken
weer samen zijn
genietend van het zicht
de schaduwen gaan wijken
ik was verdwaald
in kaalheid op de toendra
verloren in mijn hemelhoek
ik had je opgedoekt
verstond je taal te goed
moet mijn eigen leven leiden
ik laat de zon
weer schuchter toe
haar neergaan…
Dr Oetker
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.766 neemt die klopt hem vast
voelt zich al roerend minder dom
Want Doktor Oetker is niet zwaar
`t is zuivel, water en een zakje
smijt het tezamen in een bakje
een ei erbij, schudden en klaar
Wel jammer is als fout gespeld
recepten onverklaarbaar lijken
afvalligen tegen hem keren
Wie weegschaal bidt bij tolereren
kan puddingman maar beter wijken…
Na de voorstelling
gedicht
3.1 met 45 stemmen
13.811 Het is alles zo echt,
dit niet willen wijken
van een korte veruitwendiging van de droom,
dat het zijn eigen voorstelling wordt,
zodat het nooit heeft bestaan.
-------------------------------------
Uit: 'Diep in Amerika', 1994.…
Poetsster
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.497 opgeschoven
tot ver boven de ellebogen
Het huis wordt stofvrij
onder mijn voeten weggezogen
Waar het om gaat
mag een tante weten
Als door de microbe gebeten
zwaai ik met een zwangere pluim
Zij maakt met mijn scheerschuim
kammen en borstels schoon
Ze zegt dat ik de lakens
onder de dekens mag strijken
Hier moet ik verdwijnen
Daar moet ik wijken…
Familiegeluk
hartenkreet
4.0 met 43 stemmen
7.485 Ik heb een tuintje voor en achter
en uitzicht op een nieuwe wijk
mijn eten is meestal Hollandse pot
'k ben ook niet getrouwd met een oliesjeik.
Ik ben gewoon maar gewoontjes
een Hollands vrouwtje, klein van stuk
maar waar ik het meeste waarde aan hecht
dat is mijn allergrootst familiegeluk.…
Ik ben de jongen
gedicht
3.0 met 130 stemmen
22.378 Alle witte lijnen wijken weg van mij.
Ik ken het gras, dat is dan nog het enige.
Maar te goed. En van dichtbij.
---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.…
treurzang in het park
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
546 met bloedrode stippen op hun stam stonden ze er
treuriger bij, alsof ze voelden wat er komen ging
want hoe vertel je oude bomen dat zij overbodig
waren, moesten wijken voor een ruimer zicht
wellicht waren ze liever een natuurlijke dood
gestorven, doorheen de tijd vanzelf omgewaaid
nog lang klonk na het harde geluid van de zaag
hun zacht…
afscheid
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
858 schaduwen rekken
en jij geen dromen streelt
achteloos elk gebaar verlaat
vloeien licht en water samen
harmonisch maar onbemand
niemand keert het tij
ook koorts heeft afgedaan
geborgen achter ramen
die ogen worden
helderziend en wreed
maak ik afscheid zichtbaar
brand mijn naam in het glas
als het uur taal onmachtig
goden van liefde wijken…
liefdeslied
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
911 Ik heb je lief
in tomeloze stromen
die van grote hoogte denderen
in zwaar geruis
en waar het spat
daar werd ik nat
ik heb je lief
in brede ferme streken
in kleuren die niet van wijken
weten
en waar het rood
mijn ruimte vult
daar werd ik trouw
tot in de dood
ik heb je lief
in woorden die
niet meer te houden zijn
en waar…
kruisvinding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
438 palmen
alles rondom hoeden
voelen en voeden
ik mag niet vergeten
hoe je damp vervluchtigen doet
met twee linnen lippen
een wade van gezwachteld
speeksel in lagen
bracht tot basilieken
– koralen van eenvoud zo zoet -
hoe je gewelven
van niet bestaand been
de processie laat dragen
de stemmen om me heen
ze bleven, wisten niet van wijken…