4280 resultaten.
VLUCHTELINGEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
691 onbekend land
iedereen kijkt hen argwanend aan
kinderen op de arm en aan de hand
zien zij deuren voor hen dichtslaan
de winter komt met ijskoude nachten
ze schuilen dicht in een tent bij elkaar
‘t blijft op meer vluchtelingen wachten
in stromen komen de nieuwe eraan
is er nog een hoop voor deze mensen
die hun huis en land hebben verlaten…
Je sprak via bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
519 Je sprak met mij via de bomen,
groeiend achter met helmgras bedekte duinen,
sluimerend langs stille verlaten wegen,
bloeiend in plantsoenen, diepe binnentuinen.
In het geritsel van bladeren en twijgen
was helder de klank van jouw stem te horen,
maar die werd omgebogen in hortend gefluister,
werd minder vitaal, ging langzaam verloren.…
Gronings landschap
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 In de uitgestrekte verlatenheid verzonken,
gehuld in nevel, door de aarde uitgebraakt,
een enkele boerderij, die het kleinmakend besef
van oneidigheid verhevigt, beangstigend maakt.…
Zijn gezamenlijke finaliteit
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
477 buitenleven
konden afgeven
in de hoop dat
zorg en liefde
het bestaande
leven zou kunnen
verlengen naar zaad
maar de drukte
was over na de
begintijd toen
enthousiastelingen
het laatste omarmden
maar helaas ook zelf
begonnen te vervloeien
aan de extremiteiten
ondanks proces
vertragende medicatie
zodat zij de depots
moesten verlaten…
Aftands
hartenkreet
4.5 met 16 stemmen
1.246 Aftands, onacceptabel,
om weemoed te dragen
tandenloos na jaren
iedere vreugdedans voelt zich verlaten,
stikstof in het afsterven
elke dag een beetje
het water begint te knarsetanden
't lijkt op niks méér
De levensboom
vallen van de eerste bladeren
verweerde rimpels
eerste levensjaren
jeugdigheid waar ben je heen
'k voel mij zo…
hooglied
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
628 zullen wij dan
dit laaghartig land
verlaten
neem ik je
met mij mee
naar de ijle hoogten
naar de hoogste berg
zullen wij daar
ons hooglied zingen
met elke stap gebalde kracht
met elke ruk van onze lenden
klimmen wij hoger
in de steile wand
ademen wij dieper vrijer
gaat ons hart sneller lichter slaan
slaapdansend
koorddansend op ijs…
DE TELEFOONCEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
306 Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse
Er staat een telefooncel in het park verlaten,
verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind;
laat rondom zwermen smartphones ijdel praten,
géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind.…
Schaduwen in de rivier
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
423 Vriend, hijs het zeil
Negeer het gekletter van de storm
Er is iets dat het zoeken waard is
En ik heb je nodig,
ik heb je…
Mijn hart is een verlaten haven
De bomen verliezen hun schors
Er komt een koude wind aan
En ik voel je,
ik voel je
Hij is in aantocht.…
Breekbaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 Je zegt precies wat ik nodig heb
om het even vol te houden,
en verdwijnt dan
zoals men een kamer verlaat
waar het te warm werd.
Wat achterblijft
is geen stilte
maar herhaling:
jouw stem
tegen mijn muren.
Je bedoelt het goed.
En dat is het ergste.
Dat je mij aanraakt
zonder over mij te waken.…
Phaëton, een zwanezang
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
349 Toen hij met zestien paarden
rossend langs de hemelboog
zongeblakerd en verloren
al zieltogend nedertoog
riep hij in hoge wanhoopsnood
zeven laatste woorden
tot zijn arme vader Daedalus
'Verlaat mij niet,
mijn schoenen raken los!…
Ruw fatsoen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
302 daar nog steeds
verrassend broos
een lepel buigt
een sok alleen
een brood dat hard
werd, droog als steen
zij liggen daar
zonder verband
vormen toch een
vreemd bestand
de deksel sluit
maar nooit geheel
er blijft altijd
iets net teveel
een geur die stil
naar buiten glijdt
zich niet laat
beperken door de tijd
wat wordt verlaten…
Excuus jongeren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
179 Voor de jongeren
die opgroeiden tussen deuren die sloten,
tussen gangen waar stilte harder klonk
dan een stem die bleef
Voor jullie die werden verlaten,
niet één keer,
maar telkens opnieuw,
wanneer handen loslieten
en niemand terugkwam
Voor jullie die leefden in kamers
van afzondering,
waar dagen zich opstapelden
tegen koude muren,…
Drijfzand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
194 Dat de kou het doet,
de paniek,
de verlatenheid van een plek zonder stemmen.
En dat een mens lichter is
dan de massa die hem vasthoudt.
Misschien is dat de verborgen wet
dat niemand een ander uit dit landschap kan tillen,
hoe teder de handen ook zijn.
Sommigen verdwijnen niet.…
Onderdeel van een groter geheel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
686 Kijk hoe oude bladeren de bomen verlaten,
ze maken zachtjes plaats voor de jeugd.
Terwijl wij het vertrouwde achter ons laten,
slaan deuren open in de ruimte, vol vreugd.…
Verdwaalde olifant
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
107 De slotgracht ligt er verlaten bij,
de zware tralies opengebroken.
De rebelse kolos heeft zijn eigen pad gekozen,
ontsnapt aan de kooien van Artis,
vrij in de ruimte van de oude stad.…
Als d’einder naeket
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
101 als verlaten aerde
haer killen kimme thoont,
dan wijckt de hope
ende taent het innigh vier
.
de verte wast onsiendigh groot,
stof verwordt tot kouden steen;
doch in- ende uytademen
legghen stillekens meer bloot, dat
.…
Ik worstel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
27 Branding schuumt
Waar het zwarte schuurt, eej
Ontaard, de klei ontvlucht, onbewoonbaar verklaard
Verlaten taal, stug genoemd provinciaal
vleugels uit de meeuwen na
strand
zoals toerist in eigen zee land
palen rijen getijden lijken eindeloos te wijken
lieve zee je golven lokken schuimend vlokken ontstuimig speels
klein kansloos mens…
Het gebladerte valt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Verlaten hun sier
Voor de diepvrieze donker en staalblauwe lichten de wereld zullen vullen met hun gierende kou staan de laatste stengels trouw.
De den met de beuk en de spar die het nog volhouden dan zonder appel en bloesem meer.
Zonder bloemen plukkende mensen onder haar takkenschouw.…
Altijd alleen, maar niet eenzaam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
260 Daarom heb ik de groep weer verlaten.
De vele prikkels die op mij afkomen, kan ik niet verdragen.
Het ligt absoluut niet aan de groep.
Toch ben ik helemaal niet bedroefd!
Aan het alleen zijn ben ik al lang gewend.
Wellicht kom ik over als een knipperlicht.
Vandaar dit gedicht.…
Arbeiders
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
942 Toen haar waterpijp modderig begaf
Bedwelmde roes mijn hemels zijnde
Verwensde zij krom de slang tot graf
Verstoord dwaas hoorde ik het einde
Gestaag gravend in vergane geheel
Slovend van koude pril tot vorst laat
Onbelegd en schraal valt hen ten deel
Geen klacht van onbehagen die verlaat
Zo ik doe blind grof gemis niet wetend
Klauwen…
wakker
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.306 het is te vroeg en deze open ochtend veel te zacht
zoals mijn bed dat ongedekt verlaten ligt, een laken
tot sierlijk kleed geduwd, het leven nog maar half geweken
een radio, een lied speciaal voor mij, de zanger lacht
een nieuwe morgen elke dag, een waarheid uitgestreken
in tranen, boeken met verhalen waar ik niet meer aan dacht
maar nog van…
Engel
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.912 Ze zei "Ik moet je verlaten, onze paden gaan uit elkaar."
en de tijd bleef staan, (ik hield zielsveel van haar).
Ze moest gaan bij het eerste licht, over de horizonlijn,
dus deze nacht zou onze laatste samen zijn.
En ik verloor het kind in mij,
achtergebleven met herinneringen in de vallei.…
Novemberregen
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
2.064 Het verlaten grindpad knispert
onder mijn voeten, als ik verder loop.
De stilte die hier heerst, maakt me
onrustig en schichtig kijk ik om me heen.
Verderop staat een jonge vrouw,
met een klein kind aan de hand.
Ogen priemen in mijn rug, maar
ik kan niet ontdekken wie me gadeslaat.…
Sinterklaas gedicht
hartenkreet
3.1 met 75 stemmen
10.824 De gele bladeren verlaten de takken,
Die zich treurig laten zakken.
Die zich klaar maken voor de strijd,
Tegen sneeuw en regen,
De wind die ze laat bewegen,
Brengt nog geen warme tijd.
Ook hagel zal gaan vallen,
Soms zo groot als pingpongballen.…
Hoera eenzaamheid!
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
2.544 Vandaag ruim ik m'n hart, restjes liefde en wat gruis,
schrobbend op z'n muren, zwart van laatste vuren
Mijn portie aan fikkie, ben 't spuugzat geworden,
verhuis heel ver weg, naar van god verlaten oorden
Waar 't niet bloeit op elke heuvel of lonkt om elke hoek,
want altijd 'kouwe kermis' lijkt mijn levensvloek
Geen molenstenen om m'n…
Hoera Eenzaamheid!
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
776 Vandaag ruim ik m'n hart, restjes liefdesgruis,
schrobbend op muren, zwart van laatste vuren
Mijn portie voor Fikkie, liefde spuugzat geworden,
verhuis gewoon ver weg, naar God verlaten oorden
niet te zien op elke heuvel, lokkend om iedere hoek,
want altijd 'Kouwe Kermis' lijkt wel m'n levensvloek
Geen molensteen om m'n nek, m'n hart zegt…
De roos
hartenkreet
4.6 met 67 stemmen
3.864 roos, als lach en traan
De roos, symbool voor de tragiek
De roos, waart je in een vrolijke waan
Een roos, staat synoniem voor hartstocht
Een roos, die jouw liefde symboliseert
Een roos, voor de jongen om wiens gunsten je zo vocht
Een roos, voor de jongen die jij zo adoreert
Een roos staat ook synoniem voor verdriet
Die ene roos op die verlaten…
Éénrichtingsverkeer
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
959 De weg naar jouw hart is lang
Ik arriveer nooit, ben ik bang
Maar ik blijf op het beste hopen
Ik zal over deze met doornen bezaaide weg lopen
Met vallen en opstaan kom ik eraan
Mijn trots en eigenwaarde heb ik allang laten gaan
Angstig kijk ik een keer om me heen
Het is hier zo verlaten, ik ben helemaal alleen
…En de nacht is koud en zwart…
Zondagavond
hartenkreet
4.3 met 50 stemmen
3.644 Zondagavond, met jou in mijn hoofd
En in mijn hart een vuur dat niet dooft
Liep ik door steegjes, liep ik door straten
Gietende regen, alles verlaten
Zondagavond, met jouw beeld voor mijn ogen
Mijn spijt zo intens, dat je het niet zou geloven
Liep ik eenzaam door jouw straat
Wetend dat je me nu haat
Zondagavond, met een trillende hand
Wilde…
Ontspoorde Tijd
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
967 zwaaide dicht
Bijna uit de hengsels
Het gepolijste eik kraakte
Zij wrong aan de knop, trok, hield vol
Zonde van de moeite,
het verspilde melkzuur
De vervlogen uren verzamel ik
Als een hamster
In mijn wangen gepropt
Dan verzink ik, door algen overwoekerd
Tastend in het slijk
Naar haar, de halve maan, halve bol
De tijd heeft dit krocht verlaten…